เสียงสะท้อนจากห้องข้างๆ

ในตอนกลางวัน เราคือคนแปลกหน้าในลิฟต์ที่ยืนห่างกันสามก้าว... แต่ในตอนกลางคืน เงามืดของคอนโดกลายเป็นพยานให้กับการร่วมรักที่บ้าคลั่ง เมื่อความเหงากัดกินจนถึงขีดสุด ความลับที่ซ่อนไว้จึงระเบิดออกท่ามกลางผู้ชายสองสไตล์ที่โหยหาร่างกายของเธอ 

======================================= 

ตัวละครหลัก (Characters) 

(นางเอก): พนักงานออฟฟิศสาวลุคเฉิ่มจืดชืด ดูเรียบร้อยเป็นระเบียบ แต่ภายในซ่อนความโหยหาและความเหงาที่รุนแรง เธอเสพติดสัมผัสและกลิ่นกายของชายหนุ่มเพื่อเติมเต็มช่องว่างในใจ 

(ชายหนุ่มห้อง 403): เพื่อนบ้านมาดขรึม กลิ่นบุหรี่จางๆ และชุดสูทเนี้ยบคือเอกลักษณ์ ภายนอกดูเย็นชาแต่เวลาอยู่บนเตียงกลับรุนแรง ดุดัน และมีความเป็นเจ้าของสูง (Possessive) 

(ชายหนุ่มห้อง 503): ผู้เฝ้ามองจากฝั่งตรงข้าม ฉลาด แกมโกง และเยือกเย็น เขาใช้ความลับที่แอบเห็นมาแบล็กเมล์รดา แต่ลึกๆ กลับหลงใหลในตัวเธอจนยอมเป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ต้องห้าม 

======================================= 

บทนำ: กลิ่นบุหรี่ในลิฟต์หมายเลข 403 

แปดนาฬิกาสิบนาที 

เสียงกลอนประตูห้อง 402 ดังขึ้นพร้อมกับห้อง 403 เหมือนนัดหมาย แต่มันไม่ใช่ความโรแมนติก มันคือความบังเอิญที่น่ารำคาญใจที่ฉันต้องเผชิญมาตลอดสามเดือน 

ฉันก้าวออกมาในชุดพนักงานออฟฟิศสีครีม กระโปรงสอบยาวคลุมเข่า และแว่นสายตากรอบบางที่ทำให้ฉันดูเหมือน "ยัยเฉิ่ม" ประจำแผนกบัญชีที่ไม่มีใครอยากเสวนาด้วย ส่วนเขา... 'ผู้ชายห้องข้างๆ' ก้าวออกมาในชุดเชิ้ตสีขาวเนี้ยบกริบ กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดอยู่ตามปลายนิ้วของเขา ลอยมาปะทะจมูกฉันทันทีที่เดินสวนกัน 

เราเดินทิ้งระยะห่างกันสามก้าว... ระยะห่างที่ปลอดภัยตามมารยาทของคนเมืองที่อาศัยอยู่ในคอนโดเดียวกันแต่ไม่รู้จักชื่อกัน 

ในลิฟต์ชั้น 4 ที่แคบจนน่าอึดอัด ความเงียบทำงานอย่างซื่อสัตย์ มีเพียงเสียงลมหายใจที่พยายามกดให้เบาที่สุด ฉันจ้องมองเงาสะท้อนในกระจกลิฟต์ เห็นแผ่นหลังกว้างของเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า มือหนาที่คีบบุหรี่เมื่อครู่บัดนี้ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็ค 

ฉันแอบจินตนาการ... จินตนาการถึงนิ้วเรียวยาวคู่นั้น ถ้ามันไม่ได้ล้วงอยู่ในกระเป๋า แต่กลับกำลังลากไล้ไปตามโคนขาของฉันใต้กระโปรงสอบตัวนี้ล่ะ? ถ้าเขากดร่างเฉิ่มๆ ของฉันเข้ากับผนังลิฟต์ที่เย็นเฉียบ แล้วกระแทกกระทั้นความแข็งขืนนั่นเข้ามาเพื่อทำลายความเงียบที่บ้าคลั่งนี่เสียที? 

ติ๊ง! 

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น G ความคิดอกุศลของฉันแตกสลายเหมือนฟองสบู่ เขาก้าวออกไปก่อนโดยไม่หันกลับมามอง ตามด้วยฉันที่เดินก้มหน้าตามหลังเขาไปที่ป้ายรถเมล์เหมือนทุกวัน 

เรายืนรอรถเมล์สายเดิม ท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่า ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยและท่าทางที่ดูเป็นผู้หญิงหัวโบราณของฉัน... ร่างกายข้างในมันกำลังร่ำร้องอย่างโหยหา มันร้อนผ่าวไปทุกอณูเพียงแค่ได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา 

ความเหงาในโลกความจริงมันกัดกินฉันจนแทบคลั่ง และฉันรู้ดีว่าความอดทนของฉันกำลังจะสิ้นสุดลง... 

ในห้องที่ผนังบางเพียงไม่กี่เซนติเมตรกั้นกลาง... คืนนี้ฉันจะไม่ได้แค่จินตนาการถึงเขาอีกต่อไป