บทนำ (Intro)
ของนิยายแนวเกิดใหม่ต้องเปิดด้วย "ความตายที่ขมขื่น" เพื่อส่งต่อความแค้นมายัง "ชีวิตใหม่ที่เหนือกว่า"
[บทนำ: กลิ่นแก้วที่มอดไหม้]
ความเจ็บปวดสุดท้ายที่จำได้... คือแรงกระแทกมหาศาลที่กระดูกทุกส่วนในร่างกายแหลกละเอียดเพียงเสี้ยววินาที
'แก้ว' นอนจมกองเลือดอยู่กลางถนน ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ภาพสุดท้ายที่เห็นผ่านม่านน้ำตาและหยดเลือด คือเงาร่างของ 'อัญชัน' น้องสาวที่เธอเคยรักสุดหัวใจ ยืนเหยียดยิ้มสะใจอยู่ข้างชายที่เป็นอดีตคู่หมั้น
“ลาก่อนนะพี่แก้ว... ชาติหน้าเกิดมาก็อย่า 'โง่'
ให้คนเขาหลอกซ้ำซ้อนแบบนี้อีกละกัน!”
เสียงหัวเราะเยาะหยันนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ได้ยิน ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไปพร้อมกับความแค้นที่สลักลึกถึงดวงวิญญาณ...
