Beyond the Veil of Mist
ตัวละครหลัก:
นางเอก (เอม - เอมิกา): นักโบราณคดีสาวรุ่นใหม่ ปราดเปรียว ช่างสังเกต รักอิสระ ชอบไขปริศนา (ลองจินตนาการถึงผู้หญิงลุคเท่ๆ ลุยๆ แต่ซ่อนความอ่อนหวานไว้)
พระเอก (หม่อมราชวงศ์วรท หรือ บอส - ในอดีต): เจ้าเมืองหนุ่มรูปงาม เย็นชา ไร้ความรู้สึก ไม่โกรธ ไม่เศร้า ไม่สุข สาเหตุเพราะ "คำสาปแก้วลวงตา" ที่ทำให้ร่างกายและหัวใจของเขากลายเป็นน้ำแข็ง (อาจจะให้เขาสามารถควบคุมน้ำแข็งหรือหมอกได้เป็นพลังวิเศษ)
===============================================
บทนำ: พันธนาการแห่งไอร้อนและรอยสาป
ท่ามกลางเศษซากอิฐหักกากีของเมืองโบราณ "นัครินทร์" ที่ถูกลืมเลือนมานับศตวรรษ เอมิกา นักโบราณคดีสาวกำลังเผชิญกับสิ่งที่ไม่เคยถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์เล่มไหน หมอกหนาสีเทาหม่นที่พัดคลุมรอบกายไม่เพียงแต่บดบังทัศนียภาพ แต่มันกลับกระชากร่างของเธอให้ดิ่งลงสู่วังวนแห่งกาลเวลา!
วูบ!
เสียงหวีดหวิวของลมหายไป เปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดที่น่าขนพองสยองเกล้า เอมิกาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนแท่นหินเย็นจัด ภายในโถงวิหารที่งดงามทว่ามืดสลัว และเบื้องหน้าของเธอคือ... เขา
หม่อมราชวงศ์วรท หรือที่ผู้คนในอาณาจักรลี้ลับนี้รู้จักในนาม "เจ้าหลวงผู้นิรันดร์"
เขานั่งอยู่บนบัลลังก์ศิลา ร่างกายสูงใหญ่กำยำทว่านิ่งสนิทราวกับรูปปั้นที่สลักจากน้ำแข็ง ผิวพรรณซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาคู่คมที่จ้องมองมานั้นว่างเปล่าและเย็นเยียบจนเอมิการู้สึกเหมือนขั้วหัวใจกำลังจะหยุดเต้น
"เจ้า... เป็นใคร?" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไร้โทนอารมณ์ แต่มันกลับทรงอำนาจจนเธอไม่อาจขยับกาย
"ฉัน... เอมิกา ฉันหลงทางมา..." เธอพยายามยันกายลุกขึ้น แต่ความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้เรี่ยวแรงของเธอมลายหายไป
ทันใดนั้น ดวงตาคู่เย็นชาของวรทก็เลื่อนมาสบประสาน เขาขยับกายเชื่องช้า เข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นอายดินและหิมะจากตัวเขา มือหนาที่ดูแข็งแกร่งเอื้อมมาบีบข้อมือของเธอแน่น
“อ๊ะ!” เอมิกาสะดุ้งโหยง แต่ไม่ใช่เพราะเจ็บ... แตเป็นเพราะ ความร้อน ที่ปะทุขึ้นตรงจุดสัมผัส!
วินาทีที่ผิวเนื้อนุ่มหยุ่นของเธอสัมผัสกับความเย็นจัดของเขา ราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์พุ่งพล่านเข้าสู่ร่างหนา วรทสั่นสะท้านไปทั้งตัว แววตาที่เคยตายด้านพลันเกิดประกายสีเพลิงลุกโชนขึ้นมาทันที
"ร้อน... มันร้อนเหลือเกิน" เขาพึมพำ เสียงสั่นพร่าอย่างบ้าคลั่ง
เอมิกาเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่ารอบกายของเขาที่เคยมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่เริ่มละลายกลายเป็นหยดน้ำ และที่น่าอัศจรรย์ไปกว่านั้น... ผนังวิหารที่เคยแตกร้าวและหม่นหมอง กลับเริ่มมีสีสันและลวดลายทองคำปรากฏขึ้นมาใหม่ทีละน้อย!
"เมืองนี้... กำลังกลับมามีชีวิต?" เอมิกาพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ
"ใช่..." วรทคำรามในลำคอ เขาไม่รอช้า กระชากร่างบางเข้าหาตัวจนหน้าอกอิ่มเบียดชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าที่เริ่มร้อนระอุ "คำสาปแก้วลวงตา... มันจะสลายไปก็ต่อเมื่อข้าได้รับ 'ไออุ่น' ที่แท้จริง"
เขากดใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวอย่างหิวกระหาย มือที่เคยเย็นเฉียบเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธออย่างรุกราน
"ยิ่งเจ้าทำให้ข้ารู้สึก... ยิ่งเจ้าสัมผัสข้าลึกซึ้งเท่าไหร่ เมืองนัครินทร์ก็จะยิ่งฟื้นจากความตาย" เขากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความต้องการ "และข้า... ก็จะยิ่งต้องการเจ้ามากขึ้นเท่านั้น"
เอมิกาสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ความกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความรัญจวนใจที่ยากจะต้านทาน เมื่อเธอเห็นว่าทุกครั้งที่เธอเผลอไผลไปกับสัมผัสของเขา แสงไฟในวิหารก็ยิ่งสว่างขึ้น และเสียงชีพจรของเมืองโบราณก็เริ่มกลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง
นี่ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด... แต่มันคือพันธสัญญาที่ต้องใช้ ร่างกายและหัวใจ เป็นเดิมพัน เพื่อปลุกอาณาจักรที่หลับใหลให้ฟื้นคืนมาด้วยไฟแห่งปรารถนา!
Guest
