วิทยานิพนธ์สีเทา (NC25++)

โครงสร้างตัวละคร (Character Profiles) 

1. ท่านทรงพล (วัย 52 ปี) 

ตำแหน่ง: สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรดาวรุ่ง พรรคใหญ่ฝ่ายรัฐบาล 

บุคลิก: ดูอบอุ่น เป็นกันเอง พูดจาไพเราะ (ใช้คำว่า "หนู" กับเด็กสาวเสมอ) ฉากหน้าคือผู้นำครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ รักภรรยาและลูกสาว 

ปมในใจ: เสพติด "อำนาจ" และการถูกยกยอ การซื้อเด็กมหาวิทยาลัยกินไม่ใช่แค่เรื่องกามารมณ์ แต่คือการพิสูจน์ว่าเขายัง "ควบคุม" อนาคตของคนรุ่นใหม่ได้ 

จุดต่าง: ไม่ใช่มาเฟียที่ใช้ความรุนแรง แต่ใช้ "โอกาส" และ "เงิน" เป็นอาวุธที่นิ่มนวลที่สุด 

2. เขม (เขมจิรา - วัย 20 ปี) 

สถานะ: นักศึกษาคณะรัฐศาสตร์ ชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยชื่อดัง 

บุคลิก: นิ่ง สงบ ฉลาดเฉลียว และดู "แพง" ไม่ใช่ด้วยเสื้อผ้า แต่ด้วยท่าทางและการวางตัว เธอไม่ได้เดือดร้อนเงินจนไม่มีกิน แต่เธอต้องการ "บันได" ที่จะพาครอบครัวออกจากหนี้สินที่พ่อทิ้งไว้ 

ปมในใจ: เธอรู้ว่ากำลังทำลายอุดมการณ์รัฐศาสตร์ที่เรียนมา แต่เธอก็รู้ว่า "อุดมการณ์กินไม่ได้" 

จุดต่าง: เธอไม่ยอมเป็น "เหยื่อ" แต่เธอมองตัวเองเป็น "ผู้ค้า" ที่กำลังขายเวลาและร่างกายเพื่อกำไรสูงสุด 

ตัวละครเพิ่มเติม (Supporting Characters) 

อาจารย์สมศักดิ์: อาจารย์ที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้ที่แนะนำให้เขมจิรา "ลองเข้าหา" ท่านทรงพลเพื่อข้อมูลเชิงลึก (ทิ้งปมให้คนอ่านสงสัยว่าอาจารย์เองก็น่าจะเป็นฟันเฟืองหนึ่งในระบบนี้) 

พรรณนา: เพื่อนสนิทของเขมที่สู้ชีวิตด้วยการทำงานพาร์ทไทม์เหนื่อยสายตัวแทบขาด สะท้อนความต่างของ "ทางเลือก" ในชีวิตนักศึกษา 

|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||| 

บทนำ : "ราคาของความเงียบ" 

แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะราคาแพงในห้องรับรองลับหลังสภาฯ สะท้อนให้เห็นเงาของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลที่เนี้ยบกริบ เขานั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ มองควันบุหรี่ที่ลอยล่องเหมือนความคิดที่หาจุดสิ้นสุดไม่ได้ 

เสียงเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง เป็นสัญญาณที่เขารอคอย 

"เข้ามาสิ" เสียงเขาทุ้ม นุ่มนวล และทรงพลัง 

เด็กสาวในชุดนักศึกษาถูกระเบียบก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาถูกแต่สะอาดสะอ้านของเธอขัดกับกลิ่นซิการ์ราคาแพงในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง เธอยกมือไหว้เขาด้วยท่าทีนอบน้อม แต่สายตาที่สบกลับมานั้น... มันนิ่งเสียจนเขารู้สึกประหลาดใจ 

"นั่งลงสิเขม... ชื่อเขมใช่ไหม?" 

"ค่ะ ท่าน" 

"ที่นี่ไม่มีท่าน มีแต่คนใจดีที่อยากช่วยหนูเรียนจบ" เขายิ้ม มุมปากนั้นดูอบอุ่น แต่ดวงตาไม่ยิ้มตาม "รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร และที่สำคัญ... รู้ใช่ไหมว่าเรื่องในห้องนี้มันมีราคาเท่าไหร่?" 

เขมจิราไม่หลบสายตา เธอรู้ดีว่าราคาของมันไม่ใช่แค่เงินในซองสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนศักดิ์ศรีกับอนาคตที่เธอฝันถึง ในตำราเรียนบอกว่าอำนาจคือหน้าที่ แต่ในห้องนี้... อำนาจคือความเงียบที่ซื้อขายกันได้ 

"ทราบค่ะ... ความเงียบของหนู แพงกว่าที่ท่านคิดแน่นอน"