เพราะการถูกครหาเรื่องจะแย่งสามีคนอื่น นิสิตาจึงต้องลาออกมาหางานใหม่ ด้วยแม่ของเธอป่วย ทำให้ต้องลางานออกมารักษาที่โรงพยาบาล มารดาของเธอทำงานที่เรือนผกา เรือนรับรองของคนมั่งคั่ง ร่ำรวย รวมถึงสำคัญระดับประเทศ เธอตัดสินใจขอเข้าไปทำงานแทนแม่ ทำให้เธอได้พบกับเขาคนนั้น....
+++++++++++++++++++
ในวันนั้นวันที่เขาเรียกใช้เธอ ชายหนุ่มยิ้มให้เธอด้วยความอ่อนโยนตลอดเวลา
ใบหน้าเล็กๆนั้นไม่จดจ่อที่ใบหน้าหล่อเหลาด้วยซ้ำ สิ่งที่ดึงความสนใจเธอได้นั้นมีเพียงเอกสาร
คนบนเก้าอี้ใหญ่ยกยิ้ม
“ผมอยากได้ของปี2534”
ร่างบางขยับร่างกายอีกครั้ง
“สนุกขนาดนั้นเลยเหรอ”
“คะ” เธอหันมาพอดี ได้ยินเสียงเขา ดวงตาทั้งสองสบมองกัน
นิสิตาเห็นใบหน้าหล่อเหลาอยู่ในสายตาเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่หลบไปจากดวงตาเธอแม้นวินาทีเดียว
สติสัมปชัญญะกลับเข้าร่างอีกครั้ง
“ผมถามว่าสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ” ปากของเขาขยับ มาพร้อมกับเสียงนุ่มๆนั่น
คนตัวเล็กเหมือนหัวสมองชาแวบชั่ววินาที “คะ” แล้วเธอก็เอ่ยคำซ้ำออกมา
ทีนี้ร่างใหญ่หัวเราะในลำคอ เขาเคลื่อนริมฝีปากเป็นรอยยิ้มกว้าง
“ก็คุณเล่นทำงานเอาทำงานเอานี่ ผมเลยคิดว่าคุณสนุกมาก”
แล้วมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้าถามว่าสนุกมั้ย มันสนุก เพราะเธอเคยทำในตอนที่ทำงานบริษัท แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะสนใจ
“สนุกอะไรครับ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” เลขาหนุ่มคิดว่าเจ้านายถามทุกคน เขาจึงตอบอย่างไม่ปิดบังเลยสักนิด เวชริชปวดเมื่อยไปตามแผ่นหลังจนหมดแล้ว มือเขายังสั่นเลยตอนนี้
“ผมไม่ได้ถามคุณ”
“อ้าว” แล้วเขาก็ต้องอับอายเมื่อเจ้านายกล่าวแบบนั้น ไม่ได้ถามเขาหรอกเหรอ ถามแต่หญิงสาวนั่น
“พักก่อนก็ได้ครับ” และเหมือนประโยคนั้นก็ไม่ได้เอ่ยกับเขาเช่นกัน พูดกับผู้หญิง!
วินาทีนั้นที่มุมปากของหญิงสาวขยับเบาๆ
“อ้าว นี่น้องนิขำพี่เหรอครับ” เวชริชคิดว่าเราอยู่ในสถานะที่ไม่น่าจะมีการให้เกียรติกันมากเท่าไหร่ เขาและนิสิตาน่าจะเข้ากันได้ และที่เขาเรียกเธอแบบนั้นเพราะความอยากให้เป็นกันเอง
“พี่?” แต่แล้วเสียงของชายเหนือศีรษะก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาได้มองก็เห็นว่าคิ้วโค้งเรียวและดกดำข้างหนึ่งเลิกขึ้น
เอาล่ะเว้ย เขาทำอะไรผิดอีกหรือนี่ ทำไมเวชริชรู้สึกว่าเขาทำอะไรไปก็ไม่เข้าตา
“คุณเป็นพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” และเหมือนเขาจะผิดจริงๆนั่นแหละ เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงในลำคอ คำของเขาแทบจะติดกัน
“ก็เห็นน้องเขาอายุน้อยกว่าผมตั้งเยอะ ผมไม่อยากให้น้องเขาเกร็ง”
“ก็เลยตั้งตนตัวเองเป็นพี่”
“อะไรกัน ผมผิดเหรอครับคุณใหญ่” ทำไมวันนี้ถึงได้จำจี้จำไซเขาจัง เจ้านายหนุ่มแสนใจเย็นหายไปไหน
“ผมแค่อยากทำความรู้จักน้องเขาไว้เท่านั้นเอง”
“เขาอาจจะไม่ได้อยากเป็นน้องคุณ”
“โถ่ คุณใหญ่ครับ” เวชริชช่างอับอายที่เจ้านายกล่าวเช่นนั้น เหมือนไม่อยากให้เขาทำอะไรเลย
แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเขาที่ต้องจำนน เสียงทุ้มกล่าวออกมาอย่างไม่เต็มใจว่า “งั้นไม่เรียกแล้วครับ เชิญคุณใหญ่ทำงานต่อเลย”
แล้วเจ้านายของเขาก็ย่อกายลงตรงหน้าเอกสารกองใหญ่
“คุณใหญ่!” เวชริชแทบหยิบฟุกที่เขานั่งอยู่มารองนั่งให้แทบไม่ทัน
เขาอยากออกปากติเตือน ทว่าเหมือนกายใหญ่จะเริ่มที่จะทำงานแล้ว มือหนาคว้านหาบางสิ่งในกองกระดาษ
“ผมขอของปี 2538 หน่อยครับ” ดวงตาคู่สวยนั้นจดจ้องที่ร่างบางอีกแล้ว
คำเตือน
เรื่องนี้มีการเหยียดหยามในบางอาชีพ แต่เป็นเพียงความคิด นิสัยของตัวละครเท่านั้น มีคำพูด การกระทำที่ไม่สุภาพ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
กดติดตาม กดเช้าชั้นกันด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดตอนใหม่ค่า
ขอบคุณนักอ่านทุกท่าน
+ไม่จบ อับ 60 เปอร์เช็นต์ในเว็บ
Guest
