ท่ามกลางแสงสีสลัวของตึกสูงระฟ้าในมหานครที่ไม่เคยหลับใหล **เฉียวซีเมย**
ยืนอยู่บนดาดฟ้าเพียงลำพัง ในมือของเธอมีแก้วไวน์ราคาแพงและรางวัล "นักขายทองคำแห่งปี" วางอยู่ข้างกาย ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเข้มแข็งที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์และการค้าขายทองคำ ผู้ที่สามารถปิดการขายระดับพันล้านได้เพียงแค่ขยับปาก จะมีความลับที่กัดกินใจอยู่เสมอ
เธอไม่มีใครเลย... ไม่มีพ่อแม่ที่รออยู่ที่บ้าน ไม่มีพี่น้องให้ปรึกษา และไม่มีคนรักให้โอบกอด แสงไฟจากบ้านเรือนนับพันเบื้องล่างนั้นดูอบอุ่น แต่มันกลับไม่มีดวงไหนเลยที่ส่องสว่างเพื่อต้อนรับการกลับไปของเธอ
*"ถ้าความสำเร็จมันแลกมาด้วยความโดดเดี่ยวขนาดนี้... มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ"*
นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลง พร้อมกับความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกฉุดกระชากลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่เย็นเฉียบ
"น้องสาว! น้องสาวตื่นเถอะ อย่าทิ้งข้าไปแบบนี้เลยนะ!"เสียงร้องไห้โฮที่ดูซื่อบริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังระงมอยู่ข้างหู
ซีเมยพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง แต่เป็นกลิ่นสาบดิน กลิ่นหญ้าแห้ง และกลิ่นอับชื้นของบ้านไม้เก่าๆ เธอสำลักน้ำออกมาหลายอึก ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วปอด
เมื่อภาพตรงหน้าเริ่มชัดเจน เธอเห็นชายหนุ่มร่างยักษ์คนหนึ่ง ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยดิน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าที่เขาใส่ทำจากผ้าป่านเนื้อหยาบที่มีรอยปะชุนนับไม่ถ้วน เขากำลังกุมมือเธอไว้แน่นด้วยมือที่หยาบกร้านแต่สั่นเทา
"น้องสาว! เจ้าฟื้นแล้ว! ท่านแม่... ท่านแม่! น้องสาวฟื้นแล้ว!" ชายผู้นั้นตะโกนดีใจเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นสำคัญคืนมาซีเมยขมวดคิ้วด้วยความสับสน 'น้องสาว? ใครคือน้องสาว? แล้วฉันอยู่ที่ไหน?'
ทันใดนั้น ความทรงจำสายหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่สมองของเธออย่างรุนแรงจนแทบจะทำให้สลบไปอีกรอบ ข้อมูลของร่างนี้ไหลวนอยู่ในการรับรู้: ร่างนี้ชื่อ *เฉียวซีเมย* เหมือนกับเธอ อายุเพียง 20 ปี เป็นกำพร้าที่หนีภัยแล้งมาจากแดนไกลเมื่อสิบปีก่อน จนมาลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านลี่เหอแห่งนี้ และเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เธอเพิ่งจะถูกส่งตัวมาแต่งงานกับ *หลี่เทียน* ชายผู้ที่ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างพากันหัวเราะเยาะและ ตราหน้าว่า "คนโง่ตระกูลหลี่"
Guest
