หวนรักคุณชายเล็ก

“คะนิ้งตื่น...คะนิ้ง...” 

เตชินทร์พยายามตีหน้าเธอเบาๆ เพื่อเรียกสติเธอกลับมา แต่ร่างบางก็ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาเลยสักนิด แถมยังขยับตัวเข้ามากอดแขนเตชินทร์ไว้แน่นเหมือนไม่อยากให้ใครมากวนเวลานอนของเธอ 

“เฮ่อออ เธอไม่ตื่นเองนะ...พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาก็อย่ามาด่าฉันแล้วกัน” เตชินทร์พึมพำกับเธอก่อนจะหันไปบอกให้ลูกน้องขับไปส่งเขาที่คอนโดของเขาแทน 

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงคอนโดของเตชินทร์ เขากับลูกน้องจึงพากันหิ้วคะนิ้งขึ้นไปยังห้องของเตชินทร์อย่างไม่มีทางเลือก 

หลังจากที่เตชินทร์ทิ้งคะนิ้งไว้ที่ห้องนอนรับแขกในคอนโดของเขา เขาก็กลับออกมาจัดการกับตัวเองก่อนแล้วค่อยเข้าไปดูแลคนเมาไม่รู้เรื่องที่นอนหลับเป็นตายอยู่อีกห้องอย่างเหนื่อยใจ 

“ทำมาเป็นอวดเก่ง ทีนี้เป็นไงงง สุดท้ายก็กลายมาเป็นภาระฉันเหมือนเดิม ยัยตัวแสบเอ๊ยยยย” เตชินทร์เช็ดตัวให้เธอไปก็บ่นไปด้วยจนกระทั่งเขาเช็ดตัวให้เธอเสร็จ ร่างบางเหมือนจะรู้สึกตัวขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าเขาไม่วางตา 

“ตื่นแล้วเหรอ...เธอไม่ตื่นเองนะ ฉันถึงได้พาธะ...” 

ฟุบบบบบ!!!! 

“อย่าไปได้ไหม...ฮึก...” เสียงเบาหวิวเปล่งออกมาน้ำตาก็เริ่มคลออยู่รอบดวงตาสวยทั้งสองข้าง เตชินทร์ที่โดนเธอรั้งไว้อย่างไม่ทันตั้งตัวจนทำให้เขาล้มลงมาคร่อมเธอไว้อย่างเสียไม่ได้นั้นก็มองเธอด้วยความตกใจ ที่อยู่ๆ ร่างบางก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้แบบนี้ 

“ฉันไม่ไปไหนหรอก...อย่าร้องเลยนะ ฉันไม่ได้เลย” พอเตชินทร์เห็นร่างบางเริ่มจะเบะปากร้องไห้แถมน้ำตาก็ค่อยๆ เอ่อล้นออกมาจากดวงตาของเธอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะปลอบเธอให้สงบลง 

“ฮึกๆ ...” พอได้ยินเสียงนุ่มๆ ของเขา และรับรู้ถึงความห่วงใยที่เขามีให้เธอ เธอจึงรั้งเขาเข้ามากอดไว้แน่นก่อนจะค่อยๆ กลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง 

“คะนิ้ง...นิ้งๆ ...อย่าบอกว่าหลับไปแล้วนะ” เตชินทร์เรียกเธอเสียงอู้อี้ แต่เจ้าของอ้อมกอดที่กอดเขาไว้แน่นก็ไม่ตอบรับเขาอีกแล้ว “เฮ่อออ ให้มันได้อย่างนี้สิ...” 

เตชินทร์จะลุกออกไปก็ไม่ได้เพราะคนตัวเล็กก็กอดเขาไว้แน่นเหลือเกิน และก็กลัวว่าถ้าใช้แรงเยอะเกินก็อาจจะทำให้คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาอีก เขาจึงได้แต่จำใจนอนค้างอยู่อย่างนี้ไปตลอดทั้งคืน 

เช้าวันต่อมา 

“อื้อออออ” คะนิ้งรู้สึกตัวขึ้นมายามเช้าด้วยอาการหนักหัวจนแทบลุกขึ้นไม่ไหว แต่ที่หนักกว่านั้นคือร่างกายเธอขยับไม่ได้ไปด้วยนี่สิ 

หรือว่าฉันจะโดนผีอำ!? 

คิดได้อย่างนั้นคะนิ้งก็ได้แต่นึกบทสวดขึ้นมาในหัว พลางพึมพำออกเสียงไปด้วย ด้วยความหวาดกลัวแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาเธอก็ไม่กล้า 

“อื้อออ เธอพึมพำอะไรแต่เช้าเนี่ยย หนวกหู...” เสียงคุ้นหูดังขึ้นอย่างหงุดหงิด ทำให้คะนิ้งชะงักไปก่อนจะตัดสินใจลืมตาขึ้นมา และก็พบว่าเป็นเตชินทร์ที่นอนทับเธออยู่นั่นเอง 

พลั่กกกก!!!! 

“กรี๊ดดดดด นายมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไงงงง” คะนิ้งผลักคนตัวสูงให้ออกห่างจากตัวก่อนจะแผดเสียงโวยวายออกมาดังลั่นห้องจนเตชินทร์ต้องลุกพรวดพราดขึ้นมาด้วยความโมโห 

“แหกปากพอรึยังงง ถ้าพอแล้วก็กรุณาดูด้วยว่านี่มันห้องใครร แล้วก็เลิกโวยวายเหมือนฉันไปทำมิดีมิร้ายเธอสักทีเถอะ...ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกอดฉันไว้ทั้งคืนฉันก็ไม่ต้องมานอนท่ายากแบบนี้ให้ปวดตัวหรอก” 

เตชินทร์บ่นยืดยาวพลางบิดตัวไปมาด้วยความเมื่อยเนื่องจากนอนผิดท่ามาทั้งคืน จนทำให้เขาปวดไปหมดทั้งตัว แล้วเขายังต้องมาโดนยัยตัวแสบโวยวายใส่อีก 

“ฉันไม่มีทางกอดนายไว้แน่ๆ ต้องเป็นเพราะนายนั่นแหละที่หาทางฉวยโอกาสฉันน่ะ” 

“เหอะ ฉันว่าแล้วเชียว...” ไม่นานเตชินทร์ก็หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของตัวเองออกมาแล้วเปิดคลิปที่เขาพยายามขยับตัวออกจากเธอแล้ว แต่เธอก็กอดเขาไว้แน่นจนเขาต้องยอมปล่อยให้เธอกอดอยู่อย่างนั้นทั้งคืน 

“ไง ทีนี้ชัดรึยังว่าใครเป็นคนลวนลามใครน่ะ ฉันไม่ได้อดอยากปากแห้งขนาดจะต้องคว้าเธอมาแก้ขัดหรอกนะ” เตชินทร์พูดไปก็มองเหยียดคะนิ้งไปด้วยก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อกลับไปนอนต่อที่ห้องของตัวเอง 

ยัยนิ้งงง เอ๊ยยยย คะนิ้งทึ้งหัวตัวเองพลางคิดหนักไปด้วย เธอไม่น่าเป็นบ้าทำตามคำท้าของเตชินทร์เลยไม่งั้นมันคงไม่เกิดเรื่องบ้าบอนี่ขึ้นแน่ๆ 

สวัสดีค่าาาา ไรท์ต้าเมิ่งกลับมาแล้วน๊าาาาาา คิดถึงกันรึเปล่าคะทุกคนนนน วันนี้ไรท์มีนิยายเรื่องใหม่มาฝากทุกคนด้วยน๊าาาา เป็นเรื่องน้องชายคนเล็กของตระกูลศศิไตรกุลจากเรื่องหมอร้ายแสนรักและคนในความลับของท่านรองนะคะ เรื่องราวของคุณชายเล็กก็เกี่ยวกับความสัมพันธ์ครั้งเก่าที่เขาเคยทำพัง แล้วเป็นเหตุให้คุณชายเล็กต้องมาเจอกับคนรักเก่าอีกครั้งค่ะ เรื่องราวก็จะค่อยๆเผยปมไปทีละนิดทีละนิดนะคะ แล้วก็จะแทรกเหตุการณ์ต่างๆที่ทำให้พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้นด้วย ไรท์หวังว่าทุกคนจะชอบเรื่องนี้กันน๊าาาา แต่ในช่วงแรกพระเอกเราอาจจะทำตัวปากดีไปหน่อย แต่นางก็รักของนางน๊าาา ฝากทุกคนอดทนกับนางหน่อยน๊าค๊าาาา และถ้าพร้อมกันแล้วก็ไปติดตามเรื่องราวของคุณเตกันได้เลยค่าาาา รับรองสนุกครบรสแน่นวลลลล