NC Teachers can not #ต้องห้ามหลินฮุน #หลินฮุน ตอน 20 END

 “เลย์” ร่างบางเอ่ยเรียกคนร่างสูง เมื่อตัวเองรู้สึกได้ว่าอีกไม่นานต้องถูกเสือตรงหน้าตะปบแน่ๆ

“ขอฟัดนะ” และมันก็ใช่ ไอเสือหื่นนี่พูดออกมาหน้าตาเฉย ผิดกับร่างบางที่ใบหน้าร้อนผ่าวไปกับประโยคสั้นๆประโยคนั้น ไม่ใช่แค่ใบหน้าที่ร้อนผ่าวอย่างเดียวหรอก หากแต่รู้สึกมวนท้องด้วยนี่สิ...

“เดี๋ยว...อื้อออออ” ริมฝีปากบางที่กำลังเอ่ยห้ามนั้นไม่เป็นผล เมื่อมือหนาจับร่างบางเอนลงตามแนวของโซฟา ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะประกบลงบดจูบริมฝีปากบาง จูบที่คนร่างบางคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“ไม่เดี๋ยวสิ” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาถอนจูบออกจากริมฝีปากบาง ดวงตาคมเรียวจ้องมองใบหน้าหวานนั่นสักพัก ก่อนจะเอ่ยต่อ...

“มึงมองหน้ากูตาแป๋วขนาดนี้ กูทนได้ก็บ้าแล้ว” ดวงตากลมโตของคนร่างบางที่กำลังจ้องมองเขา มันทำให้เขาอดใจไม่ไหวจริงๆ อย่างที่เขาได้เอ่ยออกไป

“มาให้กูฟัดซะดีๆ” และเมื่อทนความน่ารักของคนตรงหน้าไม่ไหว เสียงแหบพร่าจึงเอ่ยขอคนร่างบางตรงๆ ไปเลย

“เลย์...อื้ออออ” หากคนร่างบางยังไม่ทันได้เอ่ยอนุญาต ริมฝีปากหนาก็ประกบลงบนริมฝีปากบางอีกครั้ง เขายังคงมอบจูบที่คุ้นเคยให้กับคนร่างบาง จูบที่คนร่างบางชอบมัน

“เดี๋ยว..ไอเวร...อื้ออออ” คนร่างบางอยากจะกรีดร้องต่อให้เขาชอบจูบของคนร่างสูงแค่ไหน เขาก็อยากตั้งตัวก่อน นี่มันบุกรุกเขาโดยที่เขาไม่ได้ตั้งตัวอีกแล้ว แม่เอ้ย เวรจริงๆ

จูบที่เนิ่นนานกว่าครั้งก่อนๆทำให้มือบางกำเสื้อเชิ้ตของคนร่างสูงจนยับยู่ยี่ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังหายใจติดขัด และคนร่างสูงรับรู้มันเป็นอย่างดี จึงผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากบาง ก่อนจะเคลื่อนไปอยู่แถวบริเวณลำคอขาวเนียนแทน

“อะ...อื้อออ” คนร่างบางครางหวานเมื่อคนร่างสูงขบบริเวณลำคอจนเกิดรอย ก่อนที่ริมฝีปากร้ายนั้นจะเคลื่อนผ่านเนื้อผ้ามาหยุดอยู่ที่บริเวณหน้าอก...

ลิ้นร้อนทำหน้าที่เขี่ยยอดอกข้างซ้ายผ่านเนื้อผ้าจนมันตั้งชัน ก่อนจะย้ายมาเขี่ยข้างขวา ร่างบางได้แต่ส่งเสียงครางในลำคอ เมื่อมือหนาเลื่อนลงต่ำและหยุดอยู่ที่หัวเข็มขัด ท้องน้อยก็อดแขม่วเกร็งไม่ได้

“เลย์...อื้ออออ” เสียงครางหวานดังขึ้นอีกครั้งเมื่อมือหนาลูบแก่นกายของคนร่างบางผ่านเนื้อผ้ากางเกง ท้องน้อยยังคงแขม่วเกร็ง ความรู้สึกมวนท้องกำลังทำให้ร่างบางทรมานไม่น้อย

“พละ...อย่าเกร็ง” เสียงแหบพร่าเอ่ยบอก ริมฝีปากหนาแตะลงทั่วใบหน้าเนียนน่ารักแผ่วเบาพร้อมกับมือหนาที่ทำหน้าที่ปลดเข็มขัดและจัดการถอดกางเกงออกจากคนร่างบาง โดยที่คนร่างบางให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

“เลย์...อึดอัด..อะ..อื้อออ” เสียงหวานเอ่ยบอกอาการตอนนี้หากยังเอ่ยไม่จบ มือหนาก็เลื่อนลงไปจับแก่นกายที่ขยายจนเต็มตัวของคนร่างบางพร้อมกับขยับเบาๆซะก่อน จนคนร่างบางต้องร้องครางออกมา

คนร่างสูงเข้าใจความหมายที่คนร่างบางสื่อออกมาเป็นอย่างดี “อึดอัด” เขารู้ว่าคนร่างบางกำลังอึดอัดกับอะไร และเขาจะเป็นคนทำให้คนร่างบางหายอึดอัดเอง

มือหนาทำหน้าที่คลายความอึดอัดให้คนร่างบาง โดยมีคนร่างบางคอยขยับสะโพกกลมมนช่วยอีกทาง

“เลย์..เร็วหน่อย..อะ...อื้ออออ” เสียงหวานสั่งเมื่อมือหนาขยับช้าลง เหมือนจะกลั่นแกล้งคนร่างบางยังไงยังงั้น

“มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ..พละ” คนร่างสูงเอ่ยต่อรอง เมื่อเห็นคนร่างบางกำลังส่งสายตาวิงวอนให้เขาขยับข้อมือเร็วกว่านี้

“ข้อแลกเปลี่ยนอะไร..อื้ออออ” เสียงหวานเอ่ยถาม

“ทำให้กูบ้าง” เสียงเข้มเอ่ยก่อนจะผละตัวออกจากคนร่างบาง มือหนาที่จับแก่นกายอยู่ก็ปล่อยออกเช่นกัน

คนร่างบางมองคนร่างสูงที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัว เขายอมรับว่าเขาชอบซิกแพคของคนร่างสูงที่สุดยามเมื่อมือของเขาได้สัมผัสและลูบไล้มัน

“พละ...มองแบบนี้ เดี๋ยวกูอดใจไม่ไหว ข้ามขั้นตอนขึ้นมา มึงจะไม่ไหวเอานะ” เสียงเข้มเอ่ยแกมหัวเราะนิดๆ ขายาวก้าวเข้าไปหาคนร่างบางที่นอนอยู่บนโซฟา ก่อนจะจัดท่าให้คนร่างบางขึ้นมานั่งบนตักเขาแทน โดยทั้งเขาและคนร่างบางหันหน้าเข้าหากัน

“เลย์...อย่าจ้องหน้าแบบนี้สิ กูเขิน”  เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งก่อนๆ ตรงที่เขามีสติดีนี่แหละ แถมยังมานั่งจ้องหน้ากันแบบนี้ ในท่าแบบนี้ เขาแทบอยากจะหายตัวไปจริงๆ ถ้าไม่ติดว่า เขายังมีส่วนที่อึดอัดและต้องการความช่วยเหลือจากคนตรงหน้าอยู่

“พละ อย่าหลบหน้ากูสิ...กูอยากมองหน้ามึงตอนที่เรากำลัง...โอ๊ยยย” คนร่างสูงยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนคนร่างบางหยิกเข้าที่เอวจนร้องเสียงหลงซะก่อน

“ทะลึ่ง” แม้ว่าริมฝีปากบางจะขยับต่อว่า หากใบหน้าน่ารักนั่นกลับแดงจนเห็นได้ชัด นั่นทำให้คนร่างสูงอดจะขำออกมาไม่ได้

“พละ...ไม่อึดอัดแล้วหรอ ตอนนี้กูอึดอัดมากเลย ช่วยกูหน่อย” ใครว่าคนร่างบางไม่อึดอัดกัน มันอึดอัดแต่ก็เขินที่จะพูดออกไป ใครจะไปกล้าขอกันโต้งๆแบบคนร่างสูง บ้าจริง

มือหนาจับมือบางมาวางบนแก่นกายที่กำลังขยายจนตึงเครียดของเขา ก่อนจะเริ่มออกคำสั่งให้มือบางขยับไปพร้อมๆกับมือหนาที่กำลังจับแก่นกายของคนร่างบางเช่นกัน

ต่างคนต่างขยับข้อมือเพื่อช่วยคลายความอึดอัดให้อีกฝ่าย หากใบหน้าน่ารักของคนร่างบางกลับขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อต้องมานั่งจ้องหน้ากับคนร่างสูงในขณะที่เขาอยู่ในห้วงอารมณ์อย่างว่า...เขิน แต่ไม่สามารถมุดหน้าหนีไปไหนได้

“อื้ออออ...เลย์...ไม่ไหว...แล้ว...อื้ออออ” ร่างบางเกร็งกระตุกก่อนจะปล่อยน้ำขาวข้นออกมาเต็มมือหนา กลับกันคนร่างสูงยังไม่มีทางจะปลดปล่อยง่ายๆ

“เลย์...แล้วมึง...” ร่างบางเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าคนร่างสูงยังไม่ได้รับการปลดปล่อยแบบเขา

“ไม่เป็นไร..กูไม่ชอบปล่อยใส่มือ” ร่างสูงเอ่ยตอบก่อนจะยกยิ้มนิดๆ เมื่อคนร่างบางขึงตาใส่เขา ทำไมคนร่างบางจะไม่เข้าใจความหมายที่คนร่างสูงเอ่ย

ไม่ทันได้ตั้งตัว (อีกแล้ว?) คนร่างบางก็ถูกคนร่างสูงจับให้นอนราบกับตัวโซฟาอีกครั้ง ก่อนจะทาบทับตามลงมาอีกที นิ้วเรียวยาวสอดเข้าที่ช่องทางรัก ขยับเข้าออกเพื่อให้คนร่างบางได้ปรับตัว รอรับอะไรที่หนักหนาสาหัสมากกว่านิ้ว...

“พละ..พร้อมนะ...อะ...อ่าาาา” เสียงเข้มเอ่ยก่อนจะถอดถอนนิ้วเรียวของตัวเองออก ก่อนจะสอดแก่นกายที่ปวดหนึบเข้าไปแทน สะโพกกลมมนยังคงหดเกร็ง นั่นทำให้คนร่างสูงอดที่จะซู้ดปากไม่ได้ เมื่อช่องทางรักของคนร่างบางกำลังบีบรัดเขาจนเขาเจ็บไม่แพ้กัน

“อื้ออออ...เจ็บ...อะ...เลย์...อื้ออออ” ใบหน้าน่ารักบิดเบ้ เมื่อคนร่างสูงดันแก่นกายเข้าไปในช่องทางรักจนสุด น้ำตาที่คลออยู่ที่ดวงตากลมโต ไหลลงตามใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้

เมื่อเห็นแบบนั้น คนร่างสูงจึงหยุดการเคลื่อนไหวสะโพกและทำการเอ่ยปลอบคนร่างบางแทน ริมฝีปากหนาตามจูบตามคราบน้ำตา ก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากบาง มอบจูบที่อ่อนหวานเพื่อปลอบประโลมคนร่างบางอีกครั้ง และอีกครั้ง จนคนร่างบางเริ่มปรับตัวได้ สะโพกหนาจึงเริ่มขยับ

“อ่าาาา...พละ...อื้ออออ” เสียงครางแหบพร่าของคนร่างสูงดังไม่แพ้คนร่างบาง เมื่อคนร่างสูงเร่งการขยับสะโพกให้เร็วขึ้น

ร่างบางสั่นสะท้านกับการโจนจ้วงของสะโพกหนา มือบางปัดป่ายสะแปะสะปะไปทั่วร่างสูง...

“เลย์...อื้อออ...ไม่ไหวแล้ว...อื้อออออ”

“อีกนิด..พละ..อีกนิด...อะ..อ่าาาา”

ไม่นานนักร่างของทั้งคู่ก็ต้องเกร็งสะท้าน ก่อนจะปลดปล่อยน้ำขาวข้นออกมาพร้อมกัน

พละ ปลดปล่อยมันจนเลอะหน้าท้องของเขาและของคนร่างสูง...

หากเลย์ ปลดปล่อยมันจนล้นช่องทางรักของคนร่างบาง...

“พละ...เลย์รักพละนะครับ”

“พละก็รักเลย์”

“ถ้ารักเลย์...”

“หือ”

“ขอฟัดอีกรอบสิ”

“ยังเหนื่อยอยู่เลย...อื้ออออ..เลย์...อื้ออออ”

“รักพละนะครับ”

“อื้อออ...รักเหมือนกัน...เลย์...อื้ออออ”

___

-END NC Teachers can not #ต้องห้ามหลินฮุน #หลินฮุน ตอน 20 END- 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

รักรัก