“เลย์..”
“อื้อออ”
“ช่วยพละที”
“นะเลย์”
“ช่วยนะ...”
“เลย์”
“ครับ”
สิ้นเสียงคำขอร้องของคนหน้าหวาน คนร่างสูงก็เอ่ยตอบทันทีทันใด ก่อนที่แขนแข็งแกร่งจะช้อนคนร่างเล็กขึ้นมาอุ้ม เพราะดูเหมือนว่าคนตัวเล็กไม่สามารถพยุงตัวเองได้แล้ว ขายาวก้าวพรวดผ่านโต๊ะกลุ่มเพื่อนตัวเอง โดยไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อนๆในกลุ่ม เพราะเดี๋ยวยังไง อาจารย์ดาวก็ต้องตามมาอธิบาย
“เลย์...พละร้อน ช่วยด้วย” เสียงหวานเอ่ยอย่างแหบพร่า ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำใส มันหวานเชื่อมสำหรับคนที่กำลังจ้องมองอย่างเลย์ แววตาที่สื่อความหมายว่ากำลังเชิญชวนเขา
แค่คิดก็...คับกางเกงขึ้นมาทันที
คนตัวเล็กของเขาไปโดนอะไรเข้า ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ไม่ใช่เขาไม่สงสัย เขาสังเกตเห็นอาการแปลกๆของคนตัวเล็กก่อนที่คนตัวเล็กจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อคนตัวเล็กลุกไปห้องน้ำ อาจารย์โชว์ก็ขอตามไป แล้วเขาจะนั่งอยู่เฉยๆได้ไง งานนี้ต้องขวางให้ถึงที่สุด
หากแต่...เมื่อเขาตามมาถึงหน้าห้องน้ำ ภาพตรงหน้า ภาพที่คนตัวเล็กของเขากำลังลูบไล้เพื่อน อ้อนวอนขอให้เพื่อนช่วยอะไรสักอย่าง อะไรที่นักท่องราตรีอย่างเขา เข้าใจ
แต่ไม่เข้าใจที่อาจารย์โชว์จะมาดูแลคนตัวเล็กของเขานี่แหละ ไม่ได้ คนตัวเล็กเป็นของเขา เขาต้องดูแลสิ
โชคดี ที่ชื่อของเขาหลุดออกจากปากของคนตัวเล็ก เขาเลือกที่จะฉวยโอกาสนี้ พาคนตัวเล็กกลับให้เร็วที่สุด และแน่นอนว่าคำอ้อนวอน ขอร้องให้ช่วย เขาจะช่วยให้ถึงที่สุดเช่นกัน
“เห้ย อย่าถอด อย่าถอดนะ” เสียงเข้มเอ่ยห้าม เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะถอดเสื้อผ้าออก หากเขาก็ทำได้แค่เอ่ยห้าม เพราะขับรถอยู่นี่สิ ใจจริงอยากจะละมือจากพวงมาลัย แล้วไปจับมือเล็กนั่นให้หยุดปลดกระดุมสักที
ใจเย็น เขาต้องใจเย็นให้มากกว่านี้ อีกนิดก็จะถึงคอนโดแล้ว
“ตั้งสติสิตัวกู อย่าตื่นตอนนี้ อย่าเพิ่งตื่น สงบไว้” หางตาเหลือบมองคนด้านข้าง และเขาแทบควบคุมสติไม่ได้เมื่อตอนนี้สภาพของคนตัวเล็กดูเซ็กซี่และยั่วยวนไปหมด ไหนจะเสียงครางเบาๆ เสียงอ้อนวอนเขาอีก หากเขาทำได้แค่อดทนเท่านั้น
คอนโด - ห้อง อ. เลย์
“เลย์ ช่วยพละด้วย” เสียงสั่นแหบพร่ายังเอ่ยคำเดิม คำที่เขาได้ยินตั้งแต่ที่ร้านนั่งชิลจนถึงคอนโด
“มึงจะไม่เสียใจใช่ไหม มึงจะไม่เกลียดกูใช่ไหม” เสียงเข้มเอ่ยถาม หากเขาตัดสินใจช่วยคนตัวเล็กข้างหน้าไปแล้ว สิ่งที่ตามมาล่ะ มันจะยังไงต่อ...
“ไม่..ไม่เสียใจ ช่วยด้วย ช่วยพละที” ดวงตากลมโตมองคนร่างสูงอย่างอ้อนวอน เสียงหวานเอ่ยยืนยันในสิ่งที่คนร่างสูงกำลังกังวลและกลัว
“ขอโทษนะ..” คนร่างสูงเอ่ยแค่นั้น ก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กตรงไปยังห้องน้ำ ปล่อยคนตัวเล็กไว้ใต้ฝักบัว และจัดการเปิดฝักบัวเพื่อรดร่างของคนตัวเล็ก หากน้ำไม่สามารถช่วยลดอาการที่คนตัวเล็กเป็นตอนนี้ได้
มือบางเริ่มอยู่ไม่เฉย ลูบไล้สะเปะสะปะไปทั่วร่างสูง คนร่างสูงใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร เขารู้สึกตั้งแต่ตอนขับรถกลับแล้ว แต่เขาต้องอดทนไว้ เพราะคนตัวเล็กไม่ได้เต็มใจ เขายังจีบไม่ติดเลยนะ ยิ่งถ้าเขาเผลอทำอะไรไป เขากลัว กลัวไม่มีโอกาสแม้จะได้จีบคนตัวเล็ก
“พละ...” เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกคนตัวเล็ก เมื่อความอดทนของเขากำลังจะหมดลง
“เลย์...ช่วยหน่อย...อื้อออออ” สิ้นเสียงขอร้องของคนตัวเล็ก คนร่างสูงก็หมดความอดทนทันที ริมฝีปากหนาก้มลงประกบริมฝีปากบาง ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดลิ้นบางอย่างชำนาญ ผิดกับลิ้นบางที่ถูกบุกรุก เงอะงะและไปไม่เป็น
“อื้ออออ...เอาอีก...ช่วยด้วย...อื้ออออ” เสียงหอบของคนตัวเล็ก ทำให้คนร่างสูงที่กำลังไล้ริมฝีปากหนาไปตามลำคอ หยุดชะงัก เพราะคิดว่าคนเล็กอาจจะขอให้หยุด แต่เปล่าเลย กลับขอให้เขาจูบอีกครั้ง สังเกตได้จากการที่คนตัวเล็กทำปากจู๋ใส่ และเขาก็เป็นพวกที่ชอบตามใจซะด้วยสิ
ริมฝีปากหนาประกบริมปากบางมอบจูบที่ร้อนแรงให้อีกครั้งและอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าคนตัวเล็กไม่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้ก็ตาม ไม่เป็นไร เขาจะสอนมันเอง
มือหนาที่โอบเอวคนตัวเล็กไว้ตั้งแต่แรกเริ่มเคลื่อนไหว ลูบไล้ และปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนตัวเล็กจนหมดสิ้น
“อ๊ะ...เสียว...เลย์..อย่าหยุด...อื้ออออ” คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อลิ้นร้อนเกลี่ยเล่นที่ยอดอก แม้มันจะเสียวและมวนท้องไปหมด แต่คนตัวเล็กกลับชอบมัน มือบางเผลอยกขึ้นขย้ำผมของคนร่างสูงเพื่อลดความเสียวที่ตัวเองได้รับ
“อื้อออ..ตรงนั้น...แรงอีก...เลย์” เสียงหวานเอ่ยสั่งไม่หยุดหย่อน เมื่อมือหนาไล้ลงมาหยุดที่แก่นกายแข็งชันของตัวเล็ก ก่อนจะช่วยบรรเทา รูดขึ้นลงช้าๆ แต่คงช้าเกิน คนตัวเล็กถึงกับต้องเอ่ยปากเร่งแบบนั้น
“อื้ออออ..ใกล้แล้ว...อื้อออ...ไม่ไหว...เลย์...อื้ออออออ” ไม่นานนักคนตัวเล็กก็ปลดปล่อยน้ำขาวข้นจนเต็มมือหนา
“เลย์..เอาอีก..ช่วยด้วย”
โดนยาแน่ๆ แบบนี้ คนร่างสูงเหลือบมองคนตัวเล็กอย่างสงสาร ใครกันนะบังอาจมาทำแบบนี้กับคนตัวเล็กของเขา ไม่ใช่เขาดูไม่ออก หากแต่เขายังไม่อยากตัดสินก็แค่นั้น
แต่ใครกันนะ ที่ทำแบบนี้...
“อะ...พละ..อื้อออ...อย่าซน...อื้ออออ” เสียงเข้มหลุดครางเมื่อมือบางของคนตัวเล็กกำลังหยอกล้อกับแก่นกายของเขาผ่านทางเนื้อผ้าบ็อกเซอร์ ซนจังวะ
สุดเกินจะทานทนไหว ร่างสูงที่คิดว่าจะช่วยบรรเทาแค่มือเขาในตอนแรก ตอนนี้มันต้องมากกว่ามือแล้ว
“อย่าลืมที่พูดด้วย ห้ามเกลียดกู พละห้ามเกลียดเลย์นะ” ทันทีที่คนร่างเล็กผงกหัวรับคำของเขา คนร่างสูงก็จัดการถอดบ็อกเซอร์ของเขาออก มือหนาบีบเค้นสะโพกเล็กหนักๆ พร้อมกับบดจูบริมฝีปากบางอย่างร้อนแรง
“อื้อออ..เจ็บ..เลย์..อะ...อ่าาาา” คนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อนิ้วเรียวของคนร่างสูงสอดเข้าไปในช่องทางรัก ดวงตากลมโตหวานเชื่อมกำลังคลอไปด้วยน้ำตา แค่นิ้วคนตัวเล็กก็เจ็บแล้ว
สะโพกเล็กเกร็งรับนิ้วเรียวที่เพิ่มขึ้นทีละนิ้ว จริงอยู่ที่มันเจ็บ แต่คนตัวเล็กก็หยุดไม่ได้ ความต้องการอะไรที่มากกว่านี้กำลังเรียกร้องเขา
“พร้อมนะ..” คนร่างสูงเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กปรับตัวกับการบุกรุกขั้นต้นของเขาได้แล้ว
“อื้อออ..ช่วยหน่อย...อ๊ะ... เจ็บ..ฮือออ..เลย์...เจ็บ..อ๊ะ...” เสียงกรีดร้องพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินจากดวงตากลมโต ทันทีที่คนร่างสูงสอดแก่นกายที่ตื่นจนปวดหนึบเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบของคนร่างเล็ก
สายตาคมมองคนตัวเล็กอย่างปลอบประโลม ริมฝีปากหนาก้มลงจูบซับน้ำตาให้กับคนตัวเล็ก จูบไล้จนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบาง ก็จะมอบจูบที่อ่อนหวานให้กับคนตัวเล็ก
เมื่อคนตัวเล็กเริ่มคลาย สะโพกเล็กเริ่มขยับ คนร่างสูงจึงขยับสะโพกตอบกลับอย่างช้าๆ และเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ
สะโพกหนาทำหน้าที่โจนจ้วงจนคนร่างเล็กสั่นคลอน เสียงครางหวานดังเป็นระยะ หากเป็นเสียงครางที่สุขสม หากใช่ความเจ็บปวดเหมือนในตอนแรกไม่
ห้องที่เคยเงียบสงัดกับดังไปด้วยเสียงครางของคนสองคนที่ปะปนจนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร ต่างคนต่างร้อนแรง สาดความต้องการใส่กันและกัน และดูเหมือนว่า คืนนี้จะไม่จบง่ายๆซะด้วยสิ
“อีกนิด..พละ...อ่าาาา...” คนร่างสูงครางยาว ก่อนที่ร่างของคนทั้งคู่จะเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำขาวข้นออกมาพร้อมกัน
“เลย์..ขออีก...ช่วยหน่อย”
“หือ..”
“ช่วยพละ...ด้วยนะ...เลย์”
ใช่ มันคงไม่จบง่ายๆแน่คืนนี้...
.......
-END NC “Teacher cannot” #ต้องห้ามหลินฮุน #หลินฮุน-
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
รักรัก
Guest
