“สักที...อื้อออออ”
จบสิ้นประโยคของพี่แฮ็ค ผมก็ไม่รอช้า บดจูบริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นทันที ลิ้นร้อนที่เกี่ยวกระหวัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร มันท้าทายไปอีกแบบหนึ่ง ผมชอบนะ ชอบที่พี่แฮ็คร้อนแรงแบบนี้
หลายคนคงสงสัยสินะครับ ทำไมผมกับพี่แฮ็คถึงขั้นจู่โจมใส่กันแบบนี้ เรื่องมันเกิดจากเมื่อตอนสายยันกลางวันของวันนี้ ผมถูกพี่แฮ็คนัดให้ไปหาที่ห้องน้ำชั้น 2 (จำได้กันได้ใช่ไหมครับ)
ย้อนกลับไปตอนนั้น
ทันทีที่ผมเปิดประตูห้องน้ำ ห้องที่พี่แฮ็ครออยู่ หลังผมก็ถูกดันให้ติดกับผนัง โดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากนุ่มนิ่มและหวานยิ่งกว่าน้ำเชื่อมก็ประกบลงที่ปากผมทันที มือเล็กบางของพี่แฮ็คเองก็ปะป่ายไปตามตัวผม ไม่ใช่ว่าผมอ่อนหรือว่าอะไรนะครับ หากแต่เข้าใจคำว่า โดนรุก ไม่ทันได้ตั้งตัวไหม ถ้าเข้าใจแล้ว ผมจะเล่าเพิ่ม
เอาล่ะ หลังจากมือเล็กนั่น ปะป่ายไปทั่วร่าง จนแคนน้อยเองก็เริ่มขยับตัว อารมณ์ ความต้องการหรือความรู้สึก ตีกันวุ่นวายไปหมด แต่สิ่งที่แน่ชัด คือ...
“ตื่นไวดีนี่”
ประโยคนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ใช่ไหมครับว่าใครเป็นคนพูด ถ้าไม่ใช่พี่แฮ็คคนหล่อของผม
“...อื้อออออ” และนี่คือเสียงผม เสียงครางยาวที่ดังอยู่ในลำคอ เนื่องจากริมฝีปากนุ่มนิ่มไม่ผละออกจากปากผมน่ะสิ ขณะที่มือเล็กของพี่แฮ็คเอง ก็ทำหน้าที่ปลดกางเกงนักศึกษา และพาแคนน้อยออกมาหายใจข้างนอกแล้ว
“อะ..พี่แฮ็ค..อะ” น่าอายชะมัด ผมปล่อยให้พี่แฮ็คได้เล่นกับน้องชายต่อไป ขณะที่มือผมเองก็ไม่ได้อยู่เฉยหรอกนะ มันได้โอกาสเลื่อนไปขย้ำก้นนุ่มนิ่มของพี่แฮ็คน่ะสิ
อ่า ดีชะมัด ถึงว่าทำไมพี่แฮ็คชอบขย้ำก้นผมจัง เป็นฝ่ายขย้ำก้นมันดีแบบนี้นี่เอง หึๆๆๆ
ยิ่งขย้ำ อารมณ์ก็ยิ่งขึ้น ยิ่งมือเล็กรูดขึ้นลงไม่ปล่อย ผมยิ่ง....
“อะ อ่าาาาาา...พี่..อะ..แฮ็ค..” ไม่รู้นานเท่าไร ที่พี่แฮ็คเล่นกับน้องผม และผมได้ขย้ำก้นพี่แฮ็ค ร่างกายผมก็ต้องเกร็งกระตุก และแคนน้อยก็ปลดปล่อยออกมา...ซะเยอะเลย
“อึดชะมัด”
เสียงหวานบ่นพึมพำ มือเล็กถึงกับต้องบีบนวดให้กันเลยทีเดียว...เมื่อยล่ะสิ
“ตาพี่บ้าง เดี๋ยวผมทำให้” เมื่อผมสบายตัวแล้ว ผมก็อยากให้พี่แฮ็คสบายตัวบ้าง แต่สิ่งที่พี่แฮ็คตอบกลับมาคือ...
“เย็นนี้ที่คอนโดเราแล้วกัน ตั้งรับให้ดี”
นั่นล่ะครับ
เดี๋ยวก็รู้ใครเป็นฝ่ายต้องตั้งรับกันแน่
.
.
กลับมาปัจจุบัน
ผมผละริมฝีปากของผมออกจากริมฝีปากนุ่มนิ่มของพี่แฮ็คเล็กน้อย ก่อนจะงับเล่นเบาๆ มือผมเองก็ทำหน้าเลื้อย ไม่ใช่สิ ทำหน้าปลดเปลื้องเสื้อผ้าให้พี่แฮ็คมากกว่า ขณะที่มือพี่แฮ็คเองก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าผมเช่นกัน
ระหว่างผมกับพี่แฮ็คตอนนี้มันเหมือน น้ำมัน กับ ไฟ ต่างคนต่างพุ่งใส่กัน ยิ่งพุ่งใส่กันเท่าไร อารมณ์ของเราสองคนก็ยิ่งปะทุแรงขึ้นเท่านั้น
“อะ..ไอแคน..อื้ออออ”
“อื้อออ...พี่แฮ็ค”
เสียงครางที่ดังแข่งกันตอนนี้ เกิดจากการที่ต่างฝ่ายต่างจับแก่นกายของกันและกัน ก่อนที่เราจะขยับข้อมือเร็วบ้าง ช้าบ้าง เพื่อให้อีกฝ่ายยอมให้ หากผมเองก็ใช่ว่า จะอ่อน ขนาดที่โดนนิดโดนหน่อย ต้องยอมก็เถอะ
พี่แฮ็คเองก็เหมือนจะยอม หากเขาไม่ดันมาสบตาผม สายตาผมที่ซ่อนแววหมาป่าเอาไว้ซะก่อน พลาดเลยกู แสดงเป็นลูกแกะตั้งนาน ทำไมมาแปลงร่างเอาตอนนี้
“อะ...ไอแคน..อะ..กู...ไม่ไหว”
หึ เอาแล้วๆ อีกฝ่ายเริ่มอ่อนตัวลงแล้ว ผมใช้โอกาสนี้จับพี่แฮ็คหันหน้าเข้ากับผนังห้องน้ำ แล้วผมจึงพาตัวเองประกบทางด้านหลัง หากฝ่ามือของผมยังคงขยับขึ้นลง หยอกล้อกับแฮ็คน้อยอยู่ไม่ปล่อยเช่นกัน
“อะ...อื้อออออ” เสียงหวานครางยาว ร่างกายพี่แฮ็คเกร็งกระตุก ก่อนที่แฮ็คน้อยจะปลดปล่อยจนเต็มมือผม มันเป็นภาพที่สวยจริงๆนะ ภาพที่ผมอยากเห็นมันไปตลอดชีวิต
“พี่แพ้ผมแล้วนะครับ” ผมกระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างใบหูของพี่แฮ็ค ลมหายหายใจร้อนที่รดบริเวณลำคอ ทำให้พี่แฮ็คต้องหดคอนี้ไม่ได้
“เออ” พี่แฮ็คตอบกลับห้วนๆ หากยังคงหอบอยู่
“ไอแคน..อะ..”
“อยู่เฉยๆสิครับ”
ผมเอ่ยแกมหัวเราะ เมื่อพี่แฮ็คดิ้นยุกยิก หรือถ้าเรียกอีกอย่าง อาจจะเรียกว่า ขัดขืน มั้ง
นั่นแหละ พี่แฮ็คออกอาการขัดขืน เมื่อมือหนาของผมไล้ลงมาบีบขย้ำอยู่ที่ก้นนิ่ม ดิ้นเป็นลูกแกะเลยแหะ
“อะ ไอแคน..อะ...ไม่เอา...อื้ออออ” นอกจากออกอาการขัดขืนแล้ว ริมฝียังเอ่ยคำห้ามไปอีก
หากผมก็เป็นผม ผมที่รอโอกาสนี้มานานแล้ว คิดว่าผมจะปล่อยหรอ
ไม่หรอก ผมไม่ปล่อย ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังสอดนิ้วเรียวยาวเข้าไปในช่องทางรัก แสนคับแคบของพี่แฮ็คอีกด้วย จะว่าผมเลวใช่ไหม ผมยอมรับ หึ
ผมประกบริมฝีปากผมเข้ากับริมฝีปากนุ่มนิ่มอีกครั้ง เมื่อพี่แฮ็คหันหน้ามาและกำลังจะต่อว่าผม ผมเลยฉวยโอกาสนี้ ประกบปากซ้าาา นิ้วเรียวของผมก็สอดเพิ่มเข้าไปเช่นกัน
พี่แฮ็คเกร็งจนผมรู้สึกได้ หากผมก็ตามปลอบประโลมจนพี่แฮ็คคล้อยตาม
จนกระทั่ง...
“โอ๊ยยย...ไอแคน..โอ๊ย..เจ็บ..ไอเวร..อะ”
เสียงร้องปนกับเสียงก่นด่าแบบนี้ พอเดากันออกแล้วใช่ไหมครับ ว่าผมดำเนินการมาถึงขั้นไหนแล้ว
ถ้าคิดว่า ถึงขั้นที่ผมสอดแก่นกายที่ขยายจนปวดหนึบเข้าไปในช่องทางรักของพี่แฮ็คเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คุณคิดถูกครับ
พี่แฮ็คร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ผมเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน ช่องทางรักของพี่แฮ็คมันรัดผมจนจะระเบิดให้ได้
“เอามันออก..ไอแคน..โอ๊ย..กูบอกให้เอาออก”
“ขอโทษครับ แต่ผมเอาออกไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ”
ใช่ครับ ถ้าผมเอาแคนน้อยออกมา ผมอาจจะขาดใจได้เลย ผมดูเหมือนเห็นแก่ตัวใช่ไหมครับ มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียว เพราะอีกนิด อาการเจ็บปวดในตอนนี้ของพี่แฮ็ค มันจะดีขึ้น และพี่แฮ็คจะมีความสุขกับมัน ผมรับประกันเลย
“อะ..อื้ออออ”
ริมฝีปากของพี่แฮ็คที่กำลังจะพ่นคำต่อว่าออกมา ก็ถูกริมฝีปากของผมประกบลงมอบจูบอย่างปลอบประโลมซะก่อน นานเท่าไรไม่รู้ รู้แค่ว่าผมใช้จังหวะที่พี่แฮ็คคล้อยตามขยับสะโพกเบาๆ เสียงอื้ออึงในลำคอก็ตอบรับมันเช่นกัน
โอเค ปลอดภัยแล้ว...
“อื้ออออ..ไอแคน..เร็วอีกนิด”
เห็นไหมล่ะ จากต่อว่า ให้เอามันออก กลับกลายเป็นสั่งให้เร่งความเร็วซะงั้น
เมื่อขอมาแบบนี้ผมก็จัดให้...
“อื้อออ..ไอแคน..กู...อะ...อื้อออ..ไม่ไหว...”
เสียงครางหวานของพี่แฮ็คฟังไม่ได้ศัพท์ หากรู้ได้จากการที่ร่างของพี่แฮ็คเริ่มเกร็ง ก่อนที่ผมจะโจนจ้วงสะโพกใส่อีกไม่กี่ครั้ง พี่แฮ็คก็เกร็งกระตุก ปลดปล่อยน้ำขาวข้นออกมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหวานที่ครางยาวอย่างสุขสม
ส่วนตัวผมเองนั้น...ยังคงโจนจ้วงสะโพกต่อไป แต่มันก็ไม่นานนักหรอก ไม่นาน ไม่นาน..
“ไอแคน...เด็กเวร..มึงเอาออกมาจัดการเองเลยนะ”
นั่นแหละ ไม่นาน แต่พี่แฮ็คไม่ขอทน..
“อะ..อีกนิด...อ่าาา”
ไม่ใช่การแสดง แต่ผมกำลังจะไม่ไหวแล้วจริงๆ แคนน้อยกำลังจะปลดปล่อยแล้ว
“อื้อออออ...อ่าาาา”
สักที...แคนน้อยปลดปล่อยแล้ว สบายตัวแล้ว
“ไอเวร...อย่ารอให้กูมีโอกาสบ้างแล้วกัน” เสียงหวานเอ่ยรอดไรฟัน ไม่บอกก็รู้ว่าโกรธแค่ไหนที่แพ้ผมวันนี้
และผมจะทำให้แพ้ไปตลอด คอยดู หึ
“มึงจะทำอะไรอีก...ไอแคนปล่อยกู”
“ลองในอ่างบ้างนะครับ แคนอยากลอง”
“ไอเวรเอ้ย”
ผมกลั้นขำแทบไม่ไหว เมื่อพี่แฮ็คต่อว่าผมไม่หยุด หากร่างกายพี่แฮ็คกลับคล้อยตามการกระทำผมทุกอย่าง บอกเลย คืนนี้ยาว
----- END NC #สิบแปดแล้วครับ #หลินฮุน ตอน 5 เปลี่ยนรุกให้เป็นรับ -----
สามารถติดตามเนื้อเรื่อง #สิบแปดแล้วครับ ได้ที่จอยลดาค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
รักรัก
Guest
