เยาวราช พ.ศ. 2508
ยุคที่เสียงเพลงของสุเทพ วงศ์กำแหง ดังคลอไปกับเสียงสับไพ่นกกระจอก ถนนเยาวราชคืออาณาจักรที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง มี "โรงน้ำชา" ที่ฉาบหน้าด้วยการดื่มชง แต่เบื้องหลังคือสถานบริการที่คัดเฉพาะหญิงสาวระดับหัวกะทิ
โครงเรื่อง: กรงกระจกสีเลือด (The Crimson Cage of Yaowarat)
ตัวละคร (Character Setup - Deep Dive)
เหม่ยอิง (20): ดอกโบตั๋นในตม
External: สวย บริสุทธิ์ในสายตาคนนอก รูปร่างเย้ายวนโดยธรรมชาติ
Internal: แข็งกร้าว มีบาดแผลจากการถูกพ่อทรยศ กลัวการถูกสัมผัสแต่ลึกๆ ปรารถนาการปกป้อง มีสัญชาตญาณการเอาตัวรอดสูง (Survivalist)
หลง (30): พยัคฆ์ซ่อนเล็บ (สกุลลี้ - คุมท่าเรือ/การค้า)
External: สุภาพบุรุษ มาดนิ่ง บุคลิกเย็นชา มีอำนาจแฝง
Internal: ดิบเถื่อน ปรารถนาการครอบครองแบบเบ็ดเสร็จ (Possessive) มองเหม่ยอิงเป็น "สมบัติ" ที่เขาต้องคนเดียวถึงจะคู่ควรในการ "เสพ"
เฉิน (28): มังกรคลั่ง (สกุลหวัง - คุมบ่อน/ฝิ่น)
External: มุทะลุ โฉ่งฉ่าง แสดงออกชัดเจนว่าต้องการอะไรก็ต้องได้
Internal: บิดเบี้ยว (Twisted) หลงใหลในความเจ็บปวดและความหวาดกลัวของเหม่ยอิง มองผู้หญิงเป็นของเล่นสำหรับระบายตัณหา
เจ๊หยก: แม่เล้าเจ้าของโรงน้ำชา "หยกราตรี"
ผู้คุมกฎ กุมความลับ เป็นคนกลางที่ได้รับผลประโยชน์จากทั้งสองสกุล
การปะทะคารมในห้องโถงกำมะหยี่
บริบท: หลงมาที่โรงแม่เล้าเพื่อขอซื้อตัวเหม่ยอิงออกไป แต่เฉินที่กำลังเสพสุขกับบรรยากาศในนั้นกลับไม่ยอม ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากันโดยมีเหม่ยอิงนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นพรมสีแดง
เฉิน: (พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าหลง) "อาหลง... รสนิยมมึงสูงขึ้นนะ แต่นกยูงตัวนี้กูจองไว้แล้ว กะว่าจะเด็ดขนมันเล่นคืนนี้สักหน่อย มึงมาผิดที่หรือเปล่า?"
หลง: (จ้องมองเหม่ยอิงด้วยสายตาที่ทำให้นางเอกรู้สึกเหมือนถูกสัมผัส) "ของบางอย่าง ถ้าอยู่ในมือคนที่ไม่รู้จักถนอม มันก็แค่เศษเนื้อ... แต่ถ้าอยู่กับกู มันคือสมบัติ"
เฉิน: (หัวเราะเยาะ) "สมบัติเหรอ? มึงดูสารรูปมันสิ พ่อมันขายมันกินเหมือนหมูตัวหนึ่ง มึงอยากได้นักก็จ่ายมา... แต่ไม่ใช่ด้วยเงินนะ ด้วยเลือดมึงเป็นไง?"
หลงก้าวเข้าไปหาเหม่ยอิง เชยคางเธอขึ้นด้วยปลายนิ้ว แววตาของเขาไม่ได้มีความสงสาร แต่มันคือความปรารถนาที่ทรงอำนาจ
หลง: (กระซิบข้างหูเหม่ยอิง แต่สายตาจ้องเฉิน) "เจ็บไหม? ที่ถูกตีราคาเหมือนสิ่งของ... บอกมันไปสิ ว่าคืนนี้เธออยากไปนอนครางใต้ร่างใครมากกว่ากัน"
Guest
