เธอแค่ต้องการที่นั่งเงียบ ๆ
เพื่อดื่มกาแฟให้หมดวัน
ไม่คิดจะเปิดใจ
ไม่คิดจะเริ่มต้นใหม่กับใครอีก
แต่ที่นั่งตรงข้าม
กลับถูกจับจองโดยใครบางคน
ที่ไม่ถาม ไม่เร่ง ไม่พยายามเป็น “คนสำคัญ”
เขาเข้ามาในชีวิตเธอ
ด้วยบทสนทนาธรรมดา
ความเงียบที่ไม่อึดอัด
และการอยู่ข้าง ๆ โดยไม่คาดหวัง
เมื่ออดีตที่ยังไม่หายดี
ทำให้ทั้งคู่ต้องถอยออกจากกัน
คำว่า “เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”
กลับเจ็บกว่าที่คิด
นี่ไม่ใช่เรื่องรักที่หวือหวา
แต่เป็นเรื่องของคนสองคน
ที่เรียนรู้ว่า
บางความรัก…ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากคำว่ารัก
แค่เริ่มจาก
การมีใครสักคน
นั่งอยู่ตรงข้าม
โดยไม่ทำให้หัวใจรู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป
