"หนีรักมาเฟียทมิฬ : ของขวัญที่เขาไม่ต้องการ"

บทนำ: พันธะสีดำ 

เสียงฝนตกหนักข้างนอกเพนท์เฮาส์หรูใจกลางกรุง ไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิความเย็นเยือกภายในห้องลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "เอิงเอย" ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังลงไปในเนื้อนวล ดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายสดใส บัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นอย่างถึงที่สุด 

สายตาของเธอยังคงจ้องมองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างบานยักษ์ "ศิลา โชติพิสุทธิ์เมธา" มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของอาณาจักรธุรกิจสีเทาหมื่นล้าน และ... ผู้ชายที่เธอเผลอมอบหัวใจให้หมดทั้งดวง 

เขาไม่ได้หันมามองเธอแม้แต่น้อย ท่าทางที่นิ่งสงบราวกับรูปสลักหินอ่อนนั้น ยิ่งทิ่มแทงหัวใจของเอิงเอยให้แหลกสลาย

"คุณศิลาคะ..." เสียงของเธอสั่นพร่า "เอิง... ท้องค่ะ"

ความเงียบปกคลุมห้องทั้งห้องอยู่ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของศิลา และเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวของเอิงเอย

ศิลาค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ... ดวงตาคมกริบสีนิลที่เคยทำให้เธอหลงใหล บัดนี้กลับเย็นชาปานน้ำแข็งก้นมหาสมุทร ไม่มีแววแห่งความยินดี ไม่มีแม้กระทั่งความตกใจ มีเพียงความรำคาญใจที่ฉายชัดออกมา

"แล้วยังไง?" คำพูดสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากเรียวสวยนั้น ราวกับมีดโกนที่กรีดลงบนแผลใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เธอคิดว่าการเอาเด็กมาอ้าง จะทำให้สถานะ 'เมียเก็บ' ของเธอมันสูงขึ้นงั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะเอิงแค่อยากบอกให้คุณรู้... เขาเป็นลูกของคุณนะคะ"

"ฉันไม่ต้องการ!" 

เสียงตวาดกร้าวของเขาทำเอาเอิงเอยสะดุ้งสุดตัว น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

ศิลาสาวเท้าเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ทีละก้าว... แรงกดดันมหาศาลาแผ่ซ่านออกมาจนเธอหายใจไม่ออก เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก้มหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว แต่คำพูดกลับเย็นเยียบจนถึงกระดูก 

"ฟังนะเอิงเอย... ระหว่างเรามันคือ 'ข้อตกลง' ฉันจ่ายเงินซื้อความสุข ไม่ได้จ่ายเงินซื้อ 'พันธะ' ถ้าเธอพลาดปล่อยให้มีเด็กเกิดขึ้นมาเอง ก็ไป 'จัดการ' มันซะ อย่าเอาเด็กมาใช้เป็นเครื่องมือจับฉัน เพราะมันไม่มีวันสำเร็จ!" 

เขาโยนเช็คเงินสดมูลค่าเจ็ดหลักลงบนโต๊ะข้างตัวเธอ โดยไม่แม้แต่จะเหลือบแลมองความเจ็บปวดที่ฉายชัดบนใบหน้าของหญิงสาว 

"รับไป... แล้วไสหัวออกไปจากชีวิตฉันซะ อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเธออีก!" 

ศิลาหันหลังกลับเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้เอิงเอยทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร ความรักที่เธอเคยมีให้เขา บัดนี้ถูกความเย็นชาและคำพูดร้ายกาจแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านแห่งความแค้นและความเสียใจ 

เธอก้มลงมองหน้าท้องที่ยังแบนราบของตัวเอง มือบางลูบไล้เบาๆ อย่างทะนุถนอม สบถสาบานกับตัวเองในใจ 

ในเมื่อคุณไม่ต้องการเขา... ฉันก็จะไม่ยัดเยียดของขวัญชิ้นนี้ให้คนใจดำอย่างคุณ 

"ลาก่อน... คุณศิลา นับจากวินาทีนี้ไป ลูกจะมีแค่ฉันคนเดียว และคุณจะไม่มีวันได้เห็นหน้า 'ขยะ' ชิ้นนี้อีกเลยตลอดชีวิต!" 

เอิงเอยหยิบเช็คเงินสดใบนั้นขึ้นมา... ก่อนจะฉีกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทิ้งศักดิ์ศรีที่เคยมีไว้เบื้องหลัง และก้าวเดินออกจากกรงทองที่แสนยโสนี้ไปท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ... 

การ "หนี" เริ่มต้นขึ้นแล้ว... พร้อมกับ "ของขวัญ" ชิ้นเดียวที่เหลืออยู่