โต๊ะริมตัวเดิม
ขาโต๊ะโยกนิดหน่อยเหมือนหัวใจฉัน
แก้วน้ำแข็งละลายช้า ๆ
เหมือนเวลาที่ฉันยังไม่ยอมลืมเธอ
คนรอบข้างหัวเราะดัง
เพลงในร้านกลบทุกอย่าง
แต่เสียงในใจฉันดังกว่า
มันถามซ้ำ ๆ ว่า
“ถ้าวันนั้นเรากล้าพูดกว่านี้…วันนี้จะยังนั่งคนเดียวไหม”
ฉันนั่งตรงที่เธอเคยนั่ง
เผื่อความทรงจำจะเผลอกลับมา
เผื่อเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
จะจำรูปร่างของเธอได้
ไม่มีใครผิด
เราแค่รักกันในวันที่ยังไม่เก่งพอ
ไม่เก่งพอจะรั้ง
ไม่เก่งพอจะอยู่
และไม่เก่งพอจะไปโดยไม่หันกลับมา
ลมเย็นพัดผ่านโต๊ะริม
ฉันยกแก้วขึ้น
ไม่ได้ชนกับใคร
แค่ชนกับอดีตของตัวเอง
ถ้าเธอผ่านมาเห็นฉันตรงนี้
ไม่ต้องเดินเข้ามาก็ได้
แค่รู้ไว้ว่า
ที่นั่งนี้เคยมีความหมาย
และฉันเคยรักเธอ
จริงกว่าที่เพลงไหนจะเล่าได้
