ในเมืองที่ผู้คนใช้ชีวิตอย่างเงียบงัน
คนคนหนึ่ง ได้พบใครบางคนโดยบังเอิญ
ความสัมพันธ์เริ่มต้นจากความเข้าใจง่าย ๆ
บทสนทนาธรรมดา
มื้ออาหารที่กินด้วยกัน
และความเงียบที่ไม่ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว
พวกเขารักกัน
รักในแบบที่ไม่ครอบครอง
ไม่เร่งอนาคต
และไม่กล้าสัญญาอะไรทั้งนั้น
แต่ภายใต้ความสงบ
อีกฝ่ายแบกความเจ็บปวดที่ไม่เคยหาย
ความอ่อนแอที่ไม่อาจอธิบาย
และความคิดที่ค่อย ๆ พาเขาออกห่างจากโลกนี้
ส่วนอีกคนหนึ่ง พยายามอยู่ข้าง ๆ
พยายามเป็นเหตุผลให้ใครสักคนมีชีวิตอยู่ต่อ
จนวันหนึ่งต้องยอมรับความจริงว่า
ความรักไม่ใช่ยารักษาทุกอย่าง
เมื่อใครบางคนหายไป
เมืองยังเหมือนเดิม
ผู้คนยังเดินต่อ
แต่ชีวิตของคนที่เหลืออยู่
ต้องเริ่มต้นใหม่
โดยไม่มีคำตอบว่า “ทำไม”
เรื่องนี้ไม่ได้สอนให้เข้มแข็ง
ไม่ได้บอกให้ลืม
แค่พาไปนั่งอยู่กับคำถามเดียวกันว่า
เราจะอยู่ต่อยังไง เมื่อคนที่เรารักหายไป
