นิยายเรื่องนี้ เป็นแนวชายรักชาย เนื้อเรื่อง สถานที่ และตัวละครทั้งหมด เกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น
นิยายเรื่องนี้ มีการใช้ภาษาปาก ภาษาสแลง คำหยาบ เพื่อความสมจริงตามยุคสมัยที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง เพื่อสะท้อนบุคลิกของตัวละคร รวมถึงเพื่อให้อรรถรสทางภาษาเท่านั้น ไม่มีเจตนาที่จะชี้นำแต่ประการใด
นิยายเรื่องเหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้น
ผมเสียชีวิตในวันที่สิบสี่กุมภา ผมตายจริงๆ รถขนส่งสินค้าคันใหญ่ พุ่งชนร่างของผมจนกระเด็นไปไกล เป็นเสี้ยววินาทีแห่งความตายที่ผมรู้สึกนิ่งที่สุด นิ่ง! ราวกับว่าเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว ภาพในหัวของผม..ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน ผมรู้สึกเหมือนขนลุก ทั้งที่รู้ว่าผมไม่มีร่างกายแล้ว วิญญาณของผมล่องลอยอยู่กับความว่างเปล่า
มีอะไรที่ค้างคาใจผมอยู่อย่างนั้นเหรอ? ชายหนุ่มคนนั้นอาจจะเป็นคำตอบ!
ผมเชื่อมาตลอดว่ามันเป็นคนที่หลอกลวงผม สิบหกปีที่ผมรู้จักกับมัน แปดปีที่มันหลอกใช้ผม เป็นแปดปีที่ผมใช้ชีวิตทั้งชีวิต หัวใจทั้งหัวใจ..ทุ่มเทให้มันไปหมดทุกอย่าง ก่อนที่ผมจะรับรู้ความจริง..ว่าตลอดเวลาแปดปีที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มันไม่เคยรักผมเลย มันแค่เป็นคนฉลาด..ที่หลอกลวงควายแก่ๆ อย่างผม ให้หลงงมงายอยู่คำว่ารัก มันฉลาด! ที่เอาความรักมาหลอกใช้ผม
ที่จริง..ผมก็ไม่คาดหวังว่ามันจะรู้สึกรู้สมกับความตายของผมเลยด้วยซ้ำ
หรือผมจะเข้าใจมันผิด? หรือว่า? มันจะรักผมจริงๆ มันถึงได้แสดงความเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของผมถึงขนาดนี้? เรื่องนี้แหละ! ที่ค้างคาใจผมอยู่
ผมสูดลมหายใจเข้า รู้สึกปวดร้าวทั้งใจและกาย จนแทบจะทรงตัวไม่ไหว แต่ถ้าไอ้โย..มันจะให้ผมได้แค่ความสงสาร ผมก็ไม่ต้องการ
“แค่ความสงสารงั้นเหรอ..” น้ำเสียงผมสั่นไหว ถึงจะเบาบาง แต่ก็ทำให้พวกมันผละออกจากกันได้
“แล้วจะเอายัง! พี่จะเอาอะไรกับผมอีก” น้ำเสียงของไอ้โยแข็งกร้าวจนผมตกใจ
“แปดปีที่อยู่ด้วยกัน ไม่เคยรักกันเลยใช่ไหม” ผมถามอย่างขมขื่น
“พี่สิง! เดี๋ยวค่อยคุยกันได้ไหม” ไอ้โยเอ่ยปากเหมือนรำคาญ
“จะคุยเรื่องอะไร! มึงจะบอกเลิกก็บอกมาเลย!” ผมแทบจะตะโกนด้วยความอัดอั้นตันใจ
“พี่สิง! นี่พี่อยากเลิกกับผมใช่ไหม”
“มึงก็อยากไม่ใช่เหรอ แล้วมึงจะยื้อไว้ทำไม เพราะสงสารกูเหรอ ถ้าแค่นี้ก็เลิกไปเลยดีกว่า”
“พี่เป็นคนพูดเองนะ! ก็ได้! อยากเลิกก็เลิก! แล้วอย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน” ไอ้โยตะโกนใส่หน้าผมอย่างเย็นชา แล้วมันก็หันหลังให้ผม คว้ามือของไอ้มิวแล้วเดินจากไป.. มันไม่หันมามองด้วยซ้ำ มีแค่สายตาของไอ้มิวเท่านั้น ที่มองผมเหมือนเย้ย
.......
แล้วผมก็ตระหนักได้ทันทีว่า ผมได้ย้อนเวลากลับไปจริงๆ ไม่สิ! ที่ถูกต้องคือผมได้ย้อนเวลากลับมาต่างหาก เพราะตอนนี้คือเวลาปัจจุบันของผม ถ้า..เมื่อวานคือวันลอยกระทง ก็แสดงว่า เมื่อคืนผมถูกบอกเลิก และวันนี้ ไอ้โยคงจะมาหาผม พร้อมกับเอกสารการเลิกรา ที่ผมจะต้องเซ็นสัญญา ไอ้โยไม่เคยไว้ใจผมเลยจริงๆ แม้แต่การเลิกกัน ก็ยังต้องมีเอกสารยืนยันสถานะ
วาโย..ชื่อที่แปลว่าสายลม และมันก็เป็นเหมือนกับสายลมจริงๆ และก็เป็นสายลมแห่งรัก ที่พัดพาทั้งความสุขและความทุกข์เข้ามาในชีวิตของผม เป็นสายลม..ที่ผมบอกไม่ได้จริงๆ ว่ามันมีอยู่จริง หรือเป็นเพียงบางสิ่ง ที่ผมรู้สึก..แต่จับต้องไม่ได้..
ไอ้โยเคยรักผมบ้างไหม? สิ่งนี้..คือสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจของผม..
Guest
