คุณหนูกับคนขับรถที่รัก

ท่ามกลางความเงียบสงัดของคฤหาสน์ทรงยุโรปหลังใหญ่ในยามเช้าตรู่ ปาณิสรา หรือที่คนในบ้านเรียกกันว่า "คุณหนูปาน" ทายาทหญิงคนเดียวของตระกูลวิทยาธรรมผู้มั่งคั่ง กำลังยืนอยู่ที่ระเบียงห้องนอนชั้นสองของเธอ มองออกไปยังสวนกว้างใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง ต้นไม้นานาพันธุ์ถูกตัดแต่งเป็นรูปทรงต่างๆ สวยงามราวกับภาพวาด น้ำพุหินอ่อนตั้งอยู่กลางสวน เสียงน้ำไหลเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเพลงกล่อมในยามเช้า

อากาศในเช้านี้อบอ้าวเกินกว่าที่แอร์คอนดิชั่นจะบรรเทาได้ หรืออาจเป็นเพราะไฟบางอย่างที่กำลังสุมทรวงเธอมาเนิ่นนานตั้งแต่วันที่เธอกลับจากต่างประเทศเมื่อสามเดือนก่อน ความรู้สึกอึดอัดที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ความว่างเปล่าในใจที่มีมาตั้งแต่จำความได้ กลับยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อเธอกลับมาบ้านหลังนี้อีกครั้ง

ปานจิบกาแฟร้อนจากถ้วยกระเบื้องเนื้อดีที่แม่บ้านเพิ่งนำมาส่ง รสขมอ่อนๆ แล่นลงคอ ปลุกความรู้สึกตื่นในเช้าวันจันทร์ที่แสนจะธรรมดา เธอมองลงไปที่ทางเข้าคฤหาสน์ ประตูเหล็กดัดลายวิจิตรเปิดออก รถเบนซ์สีดำคันใหม่เอี่ยมแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ จอดนิ่งสนิทตรงทางเข้าหลัก

เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ป้าแจ๋วแม่บ้านหัวหน้าบอกเมื่อวานว่าวันนี้จะมีคนขับรถคนใหม่มาเริ่มงาน หลังจากลุงสมบัติคนขับรถคนเก่าเกษียณไปเมื่อเดือนก่อน ปานไม่ได้คิดอะไรมากนัก คนขับรถก็คือคนขับรถ หน้าที่ของเขาคือพาเธอไปไหนมาไหนตามที่สั่ง ไม่ได้มีอะไรพิเศษกว่านั้น

ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถ ปานมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจนจากระยะไกลและมุมสูงขนาดนี้ เห็นแต่เพียงไหล่กว้างที่ถูกห่อหุ้มด้วยสูทสีดำเรียบร้อย และผมสั้นเกรียนที่ดูเรียบร้อยสะอาดตา เขาเดินไปยืนข้างประตูผู้โดยสารด้านหลัง มือประสานไว้ข้างหน้าอย่างสุภาพ ท่าทางสำรวมและเป็นมืออาชีพ

"คนขับรถคนใหม่เหรอ?" เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันกลับเข้าห้องไปเตรียมตัวสำหรับวันใหม่

ห้องนอนของปานกว้างขวาง ตกแต่งด้วยโทนสีขาวครีมและทอง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นของนำเข้าจากอิตาลี ผ้าม่านกำมะหยี่หนาสีงาช้างถูกรวบไว้สองข้างหน้าต่างบานใหญ่ เตียงคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อดีสีขาวสะอาด หมอนนุ่มฟูเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างในห้องนี้สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ แต่กลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด

ปานเดินไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่เป็นห้องแยกต่างหาก ภายในเต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมนับร้อยชุด รองเท้าหลากหลายสไตล์เรียงรายบนชั้นวาง กระเป๋าถือราคาแพงที่แม่ซื้อมาฝากจากการเดินทางไปต่างประเทศแต่ละครั้ง ทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะต้องการ มีอยู่ครบในห้องนี้ แต่สิ่งที่ปานต้องการจริงๆ กลับไม่เคยมี

เธอเลือกเดรสสีขาวครีมยาวคลุมเข่า เนื้อผ้าบางเบา เหมาะกับอากาศร้อนของเดือนเมษายน ใส่คู่กับรองเท้าส้นเตี้ยสีนู้ด แต่งหน้าบางๆ ทาลิปสติกสีชมพูอ่อน ปล่อยผมยาวสีน้ำตาลเข้มให้ตกทิ้งดิ่งตามธรรมชาติ เธอมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ใบหน้ารูปไข่สวยสมบูรณ์ตามแบบลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนใสแจ๋ว จมูกโด่งเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มเป็นรูปปีกนกสีชมพูระเรื่อ ผิวขาวนวลราวกลีบดอกมะลิที่เพิ่งบาน

สวย แต่เหงา