ท้องฟ้ายามบ่ายสีครามใส เครื่องบินโดยสารลำใหญ่ค่อยๆ ร่อนลงแตะพื้นรันเวย์
ธาดายืนรออยู่หน้าประตูผู้โดยสารขาเข้า ใบหน้าคมราวกับสลักด้วยมีด ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองป้ายบอกเที่ยวบินอย่างไร้อารมณ์ รอยแผลเป็นที่คิ้วซ้ายทำให้เขาดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น
กรยืนอยู่ข้างๆ มือขวาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเจ้าพ่อแห่งภาคใต้
"เครื่องลงแล้วครับนาย"
ธาดาพยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดอะไร
ห้าปีแล้ว... ห้าปีที่เขาไม่ได้เจอเธอ ครั้งสุดท้ายที่ส่งเธอขึ้นเครื่องไปเรียนต่อ เธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยสิบเก้า ร้องไห้เกาะแขนเขาไม่ยอมปล่อย
"หนูไม่อยากไปค่ะลุง หนูอยากอยู่กับลุง"