จบ
53
ตอน
226K
เข้าชม
170
ถูกใจ
96
ความคิดเห็น
938
เพิ่มลงคลัง
คำเตือนเนื้อหา
คำเตือนเกี่ยวกับเนื้อหาในเรื่องอาจมีการสปอยล์ถึงเนื้อเรื่องหลัก
‘ตรีพิชญ์ชา’ หญิงสาวกำพร้าตัดสินใจใช้กิฟต์เวาเชอร์ห้องสวีทสุดหรูที่ได้รับเป็นของขวัญวันเกิดแต่ถูก ‘ฐานภพ’ หนุ่มหล่อผู้กินจุเจ้าของห้องตัวจริงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้หญิงที่เลขาคนสนิทจัดส่งไปให้กินถึงเตียง!

 

‘ตรีพิชญ์ชา’ หญิงสาวใสซื่อบริสุทธิ์วัย 22 ปีที่เติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าซึ่งมี ‘ฐานภพ’ หนุ่มหล่อมาดผู้ดีอายุ 32 ปีเป็นผู้สนับสนุนมูลนิธิบ้านอุ่นฝันปันรักตั้งแต่เขาอายุเพียงแค่สองขวบ 

ทว่าสองปีให้หลังมูลนิธิขาดการสนับสนุนจากชายหนุ่มโดยไม่ทราบสาเหตุทำให้ทุกชีวิตในบ้านอุ่นฝันปันรักค่อนข้างลำบากเนื่องจากเด็ก ๆ ที่มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นทุกปีทำให้ตรีพิชญ์ชาดิ้นรนหาทางช่วยเหลือทุกคน ครั้งนี้เธอไปสมัครงานที่โรงแรมศิริโชคไพศาล สาขาแม่ที่มีโรงแรมในเครือกว่าร้อยแห่งทั่วประเทศภายใต้การบริหารของท่านประธานหนุ่มไฟแรง ฐานภพ ศิริโชคไพศาล

ความใกล้ชิดครั้งแรกของทั้งสองเกิดขึ้นบนความเข้าใจผิดของฐานภพ และการพบกันครั้งนั้นเปลี่ยนชีวิตอันเคร่งขรึม ดุโหดของชายหนุ่มอย่างสิ้นเชิง

 

ตรีพิชญ์ชาจะทำอย่างไรเมื่อเป้าหมายที่วางไว้ไม่เป็นไปดั่งที่หวัง

ฐานภพจะเลือกสิ่งไหนระหว่างหัวใจกับความกตัญญูผู้มีพระคุณที่สวนทางกับความรู้สึก

……………… 

เปลือกตาคู่สวยปรือขึ้นช้า ๆ กะพริบปริบ ๆ จ้องหน้าคมหล่อ ‘ยัยตรีเธอต้องฝันไปแน่ ๆ’ ตรีพิชญ์ชาหลับตาลงอีกครั้งก่อนลืมขึ้นมาใหม่ ต้องตกใจแทบเป็นลมอีกรอบเมื่อใบหน้าหล่อคมเคลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดกลีบปากอิ่ม 

“ยะ อย่า ฉันจะฟ้องคุณลุงฐานภพ!” เสียงหวานกระท่อนกระแท่นข่มขู่เมื่อปากจิ้มลิ้มเป็นอิสระ หูใหญ่กระดิกเมื่อได้ยินชื่อตัวเองพ่วงด้วยสรรพนามนำหน้าที่ไม่มีใครกล้าเรียกมาก่อน

“พรุ่งนี้ค่อยเคลียร์กับคุณลุงฐานภพ ตอนนี้ขอพี่ภพกินก่อน” สิ้นเสียงแหบพร่าใบหน้าหล่อก็คลุกเคล้าวงในทันที

.............................. 

ในวันที่เธอต้องการเขามากที่สุด เขาเลือกตัดความสัมพันธ์กับเธอเพื่อไปแต่งงานกับคนอื่น 

“เราคงต้องอยู่ห่างกัน ผมกำลังจะแต่งงานสัปดาห์หน้า” 

ร่างเล็กทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นนานแสนนาน หากวันนี้เธอต้องจากโลกใบนี้ไปเธอจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดายเหมือนที่เคยผ่านมาอีกแล้ว เธอจะมี ‘ลูก’ จากไปพร้อมกับเธอ 

 

ในวันที่เขาต้องการเธอกลับคืนร่างแกร่งแทบล้มทั้งยืนเมื่อเธอบอกเขาว่า

“ฉันไม่รู้จักคุณ!” 

“คุณจะไม่รู้จักผมได้ยังไงในเมื่อเราสองคนกินกันไม่รู้ลืม ลูกน้อยของคุณคือเลือดเนื้อเชื้อไขของผม! ดีเอ็นเอบนใบหน้าเด็กน้อยร่างป้อมชี้ชัดยิ่งกว่ากระจกวิเศษของแม่มดในนิยายว่าเหมือนกันราวกับฝาแฝด” 

“คุณจะกินกับใครหรือมีลูกที่ไหนก็เรื่องของคุณ ตั้งแต่จำความได้ชีวิตฉันไม่เคยมีใครนอกจากลูก” ใบหน้าสวยเชิดขึ้นตอบอย่างถือดี คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันยุ่ง แววตาว่างเปล่าทอดมองชายแปลกหน้าด้วยอารมณ์ขุ่นมัว คนบ้าอะไรมาขี้ตู่ว่าลูกชายเธอเป็นลูกของเขาหน้าไม่อาย 

หญิงสาวอุ้มบุตรชายตัวน้อยขึ้นแนบอกกระชับอ้อมกอดแนบแน่นเดินสาวเท้ายาว ๆ ออกไปจากลานจอดรถอย่างเร่งรีบ หนุ่มหล่อมาดเซอร์ที่เดินออกมาหน้ารีสอร์ตยื่นมือมารับเด็กน้อยอุ้มขึ้นหอมแก้มซ้ายขวาจนเสียงเล็กหัวเราะดังร่าอย่างมีความสุข 

“ตรี!” เขาครางชื่อเธอเสียงแผ่ว ลำคอแห้งผาก สายตาคู่คมมองตามแผ่นหลังแบบบางของคนที่หัวใจถวิลหากับลูกน้อยเดินเคียงข้างผู้ชายคนอื่นด้วยความรู้สึกอันหนักอึ้งบีบคั้น อกข้างซ้ายเหมือนถูกเข็มนับพันทิ่มแทง มวลอากาศอัดแน่นจนหายใจไม่ออก 

  

.............................................................. 

ขอฝากนิยายโรแมนติกดราม่าเรื่องแรกด้วยนะคะ 

ขาดตกบกพร่องตรงไหนทักท้วงแนะนำได้ทุกอย่างค่ะ 

ฝากกดไลค์ให้กำลังใจ กดติดตามและเก็บเข้าคลังหนังสือ ด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดตอนต่อ ๆ ไปค่ะ 

ขอให้สนุกกับการอ่านนิยายค่ะ 

  

ด้วยรักจากใจ 

อักษรสายรุ้ง 

 

แสดงเพิ่มเติม