คนฮ้างแต่งงานใหม่

“อีแม่” (แม่)  

“ผู้ได๋มาส่ง” (ใครมาส่ง)  

“เถ้าแก่จ้ะ”  

“เพิ้นมาส่งฮอดเฮียนเลยเบาะ….บ่แมนเพิ้นมักเจ้าบ้อ” (เค้ามาส่งถึงบ้านเลยเหรอ….ไม่ใช่เค้าชอบแกเหรอ)  

“ต่อให้เพิ้นสิเป็นเถ้าแก่ พ่อกะบ่ยอมยกลูกสาวให้ไผง่าย ๆ ดอกเด้อ” (ต่อให้เค้าจะเป็นเถ้าแก่ พ่อก็ไม่ยอมยกลูกสาวให้ใครง่าย ๆ หรอกนะ)  

“ยกให้ไปโลด เจ้าสิให้ลูกอยู่ผู้เดียวจนเฒ่าเบาะ เพียงมันสิสี่สิบอยู่แล้ว” (ยกให้ไปเถอะ คุณจะให้ลูกอยู่คนเดียวไปจนแก่เหรอ เพียงมันจะสี่สิบอยู่แล้ว)  

“สี่สิบข่อยกะสิเลี้ยงเอาดอกลูกสาวข่อย” (สี่สิบฉันก็จะเลี้ยงเองลูกสาวฉัน) 

“หึ ๆ ๆ อีพ่อ อีแม่ กะถามข่อยแน่ว่าข่อยมักเพิ้นบ่” (หึ ๆ ๆ พ่อ แม่ ก็ถามฉันหน่อยว่าฉันชอบเค้าไหม)  

“แล้วเจ้ามักเพิ้นบ่” (แล้วแกชอบเค้าไหม)  

“มักอยู่….ข่อยไปอาบน้ำก่อนเด้อ” (ชอบ….ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ)  

“อีนาง บ่ได้เด้ พ่อบ่ยกเจ้าให้ไผ” (เพียงลูก ไม่ได้นะ พ่อไม่ยกแกให้ใคร)  

ลูกสาวรีบเดินเข้าไปภายในห้องหลังจากตอบคำถามพ่อที่อยากรู้มากกว่าผู้เป็นแม่ที่เหมือนจะดูออกตั้งแต่แรกว่าลูกสาวรู้สึกยังไง 

“ลูกเฮากะเลี้ยงได้แค่โตเท่านั้นล่ะ เจ้าต้องดีใจตัวที่มีคนฮักลูกเฮา” (ลูกเราก็เลี้ยงได้แค่ตัวเท่านั้นแหละ คุณต้องดีใจสิที่มีคนรักลูกเรา)  

“แต่ข่อยได้ยินว่าเถ้าแก่เคยแต่งงานแล้ว ขั่นให้ลูกเฮาแต่งงานไปเพิ้นสิเว้าพื้น” (แต่ฉันได้ยินว่าเถ้าแก่เคยแต่งงานแล้ว ถ้าให้ลูกเราแต่งงานไปเค้าก็จะนินทา)  

“เจ้าสิสนใจผู้อื่นหลายกว่าลูกสาวจะของติ….ขั่นเจ้าคิดจั่งซั่นข่อยสิให้อีนางไปอยู่นำเขาเลยบ่ต้องจัดงานตงงานแต่งดอก” (คุณจะสนใจคนอื่นมากกว่าลูกสาวตัวเองเหรอ….ถ้าคุณคิดแบบนั้นฉันจะให้ลูกไปอยู่กับเขาเลยไม่ต้องจัดงานตงงานแต่งหรอก)  

“เออ ให้เถ้าแก่มาขอข่อยก่อนแล้วข่อยสิตัดสินใจว่าสิยกให้บ่” (เออ ให้เถ้าแก่มาขอฉันก่อนแล้วฉันจะตัดสินใจว่าจะยกให้ไหม)  

เพียงเพลินที่กำลังแอบฟังก็ยิ้มดีใจที่พ่อยอมเปิดโอกาสให้เกื้อบุญ