ทะลุมิติมาบอกเลิกคู่หมั้นเลว
โดย...ช่อดอกเข็ม
*** ไม่มีนอกกายนอกใจ พระเอกนางเอกรักเดียวใจเดียว ***
ออสติน / อรินท์
มายา / มนสิชา
คำโปรย
‘มนสิชา’ ออดิทเตอร์สาวสวยวัยยี่สิบแปดปีเกิดอาการหลับในขับรถพุ่งชนต้นไม้ใหญ่ข้างทางระหว่างทางขับรถกลับจากบริษัทลูกค้า
เธอตายคาที่... ขณะที่กำลังยืนมองร่างไร้วิญญาณของตัวเองที่ติดแหง็งอยู่ในรถ ก็เกิดลมพายุหมุนลูกใหญ่ขึ้น และลมมหึมานั้นก็พัดพาเธอให้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ‘มายา’
นางร้ายไร้ค่าในนิยายรักน้ำเน่าที่เธอเพิ่งอ่านจบ
มายาคือผู้หญิงที่มนสิชาใช้คำด่าว่าโง่เปลืองที่สุดตั้งแต่อ่านนิยายมา เกิดมาพร้อมทุกอย่างทว่ากลับตามืดบอดเพราะผู้ชายคนเดียว รักผู้ชายจนลืมรักตัวเองยอมให้คู่หมั้นสารเลวที่ไม่เคยเห็นค่าในตัวเธออย่าง ‘ออสติน’ ทำร้ายจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ควงผู้หญิงอื่นไม่ซ้ำหน้าและยังพาผู้หญิงเหล่านั้นมานอนที่คอนโดที่จะใช้เป็นเรือนหอโดยไม่แคร์ว่าเธอจะเจ็บปวดและเสียใจมากแค่ไหน
เพราะคำว่ารักทำให้มายาต้องอดทน ใจอ่อนยอมให้อภัยคู่หมั้นเลวอย่างออสตินครั้งแล้วครั้งเล่า
ทว่าไม่ใช่กับมนสิชา…
และเป้าหมายแรกของเธอในการเป็นมายาก็คือ การบอกเลิกคู่หมั้นสารเลวอย่างออสติน กอบกู้ศักดิ์ศรีของมายาคืนมา
แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะออสตินที่เธอเจอไม่เหมือนกับออสตินในนิยายคู่หมั้นเลวของมายาสักนิด
หรือความจริงแล้ว... ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่ทะลุนิยายเข้ามาในนิยายเรื่องนี้
ตัวอย่าง
“ออสตินเราเลิกกันเถอะ”
“เลิก?”
“ใช่ เลิก ถอนหมั้น ยกเลิกงานแต่งงาน ต่างคนต่างอยู่ไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป”
“ได้สิ”
คำตอบของเขาทำให้เธอยิ้มกว้าง ไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างจะจบง่ายกว่าที่คิด ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะกลายเป็นยิ้มค้างให้กับคำพูดในประโยคต่อมาของเขา
“แต่หลังจากที่เธอมีลูกให้ฉันนะ”
“ลูก?”
“...”
“ที่คุณพูดเรื่องลูก คุณรักมายางั้นเหรอถึงอยากมีลูกกับเธอ”
“เธอพูดเหมือนตัวเองไม่ใช่มายา?”
“คุณตอบไม่ตรงคำถาม” มนสิชาแย้ง ก่อนทวนคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ “คุณรักมายาหรือเปล่า? ถ้าคุณไม่ได้รักมายา คุณก็ไม่ควรคิดที่จะมีลูกกับเธอ”
“เพิ่งรู้ว่าคนที่รักกันเท่านั้น ถึงจะมีลูกด้วยกันได้”
“ฉันรู้ว่าคุณเลว แต่ก็ไม่คิดว่าคุณจะเลวขนาดนี้” มนสิชามองผู้ชายตัวสูงตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจ ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งตายแล้วมาเกิดใหม่เธอก็ยังไม่เคยเห็นใครเลวเท่ากับผู้ชายคนนี้มาก่อน
“ฉันเลวได้มากกว่าที่เธอคิด”
“...”
“เมื่อกี้ที่เธอพูด ฉันจะถือว่าเป็นคำชม เพราะฉะนั้นอย่าพูดคำว่าเลิกหรือถอนหมั้นให้ฉันได้ยินอีก”
……………………….
“พี่เสียใจหรือเปล่าที่ตัดสินใจทำแบบนั้น เคยคิดว่าตัวเองตัดสินใจผิดไหมที่เลือกวิ่งเข้าไปช่วยฉันวันนั้น เคยคิดอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขมันหรือเปล่า”
“ไม่” อรินท์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะพูดต่อประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเช่นเดิม “ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้พี่ก็เลือกที่จะทำแบบเดิม แต่พี่จะเสียใจมากถ้าวันนั้นปล่อยมือเธอไป”
“พี่มันโง่ โง่ที่สุด ถ้าพี่กลับไปไม่ได้พี่จะทำยังไง”
“ไม่ใช่พี่ แต่เป็นเรา ถ้ากลับไปด้วยกันไม่ได้เราสองคนก็จะอยู่ด้วยกันที่นี่ตลอดไป โลกแห่งนี้จะเป็นปัจจุบันและอนาคตของเราสองคน”
“ฉันกลับไปไม่ได้แล้ว ต่อให้กลับไปได้มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว” มนสิชาพูดเสียงเศร้า ใบหน้าแดงก่ำ อรินท์ที่รู้ว่าหญิงสาวต้องการสื่ออะไรก็รีบดึงร่างบางที่กำลังสั่นไหวของเธอเข้าไปกอดแน่นอกแกร่งทันที จูบซับน้ำตาข้างแก้มให้อย่างอ่อนโยน
“อย่าร้อง มีพี่อยู่เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”
“ฉันตายแล้ว กลับไปไม่ได้อีกแล้ว”
“แล้วเธอคิดว่าพี่จะยังมีชีวิตรอดงั้นเหรอ กลับไปไม่ได้เราก็จะอยู่ด้วยกันที่นี่ เธออยู่ที่ไหนพี่ก็จะอยู่ที่นั่นด้วย”
..............................................................
ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ
ด้วยรัก...ช่อดอกเข็ม
Guest
