ฝูเหลียนไม่ใช่ดอกบัวขาว

ลู่จิ้งเหิง 

 กั๋วกงผู้ที่คนทั้งราชสำนักขนานนามว่าเทพสงครามเขาอยู่เหนือคนนับหมื่นอยู่ใต้คนคนเดียว ขุนนางหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองเหรียญอีแปะที่เปื้อนคราบดินและน้ำตาในมือนาง ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปหยิบมันขึ้นมามองอย่างพินิจพิเคราะห์ 

“อีแปะเดียว...” 

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทคนฟังเอ่ยขึ้นแล้วเว้นไปหนึ่งลมหายใจก่อนจะเอ่ยต่อ  

“อีแปะเดียวก็เกินพอสำหรับค่าสินสอดของข้าแล้ว” 

เขาก้มลงช้อนร่างบางขึ้นมาแนบอก ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าทหารองครักษ์ที่ติดตามมาด้านหลัง 

“กลับจวนกั๋วกง...พรุ่งนี้ข้าจะแต่งงาน” 

******** 

ฝากนิยายจีนเรื่องใหม่เอาไว้ด้วยนะคะ