"ประสาท! ไม่มีใครเลวชั่วเท่าพี่อีกแล้วพี่โจ ไม่มีใครคิดทำเรื่องเหี้ย ๆ แบบที่พี่เคยทำกับชาหรอก อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนตนเอง" สิ้นคำพูดริมฝีปากบางเหยียดยิ้ม มองสบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่มันกำลังวาววับในตอนนี้ "เป็นครูสอนลูกคนอื่นได้ยังไง ในขณะที่ตัวเองก็ทำเรื่องเลว ๆ ไว้มากมาย"
คำพูดออกมาจากปากคนตรงหน้าเหมือนมีดปลายแหลมทิ่มแทงหัวใจ กี่ครั้งที่ฟังเธอพูดแบบนี้ แต่ก็นั่นล่ะมันคือเรื่องจริงกับสิ่งที่เขาทำ จรณะดึงพิชชาเข้ามากอดแนบอก หลับตาลงให้หัวใจได้สัมผัสหัวใจ อยากให้เธอได้ฟังเสียงของมันว่าต้องการเธอมากแค่ไหน และไม่โกรธเลยสักนิด
...................................................................................................................................................................................
สงวนลิขสิทธิ์หนังสือเล่มนี้ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ. 2537
ห้ามคัดลอกเนื้อหา ภาพประกอบ รวมทั้งดัดแปลงเป็นแบบบันทึกเสียงตลับวีดิทัศน์ หรือเผยแพร่ด้วยรูปแบบและวิธีการอื่นใดก่อนได้รับอนุญาต
Guest
