ข้าตายในปีที่สิบของการแต่งงานกับกู้เหิง ข้านอนทอดกายบนเตียงอันเย็นเยียบ ฟังเสียงลมหายใจเข้าออกอันแผ่วเบาของตนเอง ราวกับตะเกียงน้ำมันที่จวนเจียนจะมอดดับ เขามิได้มาดูใจข้าแม้เพียงเสี้ยวลมหายใจสุดท้าย
ข้าตายในปีที่สิบของการแต่งงานกับกู้เหิง ในวันที่หิมะแรกตกที่แสนธรรมดา
ด้านนอกพายุหิมะโหมกระหน่ำ ข้านอนทอดกายบนเตียงอันเย็นเยียบ
ฟังเสียงลมหายใจเข้าออกอันแผ่วเบาของตนเอง ราวกับตะเกียงน้ำมันที่จวนเจียนจะมอดดับ
ส่วนสามีของข้านั้น กลับยังคงรั้งรออยู่ในห้องตำรา มิได้มาดูใจข้าเป็นครั้งสุดท้ายแม้เพียงเสี้ยวลมหายใจ
ยามคนรับใช้ไปแจ้งข่าว เขาเพียงขานรับ อืม คำหนึ่งอย่างเย็นชา
ก่อนจะโบกมือไล่บ่าวผู้นั้นให้ออกไป
เขาก้มหน้าก้มตาจารึกบทกวีลงบนภาพวาดของภรรยาผู้ล่วงลับอย่างจดจ่อ
เพียงแต่ภรรยาผู้ล่วงลับคนนั้น... หาใช่ข้าไม่...
รีวิว (0)
เรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว
Guest
