ฮวาเหนียงอันดับหนึ่งแห่งหอหลันฮวา

“เจ้าคือเจ้า ม่อเซียนเซียน เป็นสตรีที่ข้าเก็บไว้ในใจมาตลอด เจ้าคิดว่าตัวเองไม่ดี แต่ในสายตาของข้า เจ้าดีมาก เจ้าว่าเจ้าอ้วน แต่ข้ากลับรู้สึกว่ากอดแล้วอบอุ่น เจ้าว่าเจ้าโง่ แต่ความใสซื่อและความอ่อนโยนของเจ้าทำให้ข้าอยากจะกลับมาอยู่ข้างกายเจ้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด หากเจ้าจะบอกว่าข้าหลอกเจ้า ไม่สู้บอกว่าข้าหลอกตัวเองมานานเกินไป ทั้งที่ใจข้าเอนเอียงให้กับเจ้ามาตั้งนานแล้ว ถึงเพิ่งจะพูดออกมาในตอนนี้” 

ข้าพเจ้าเห็นแต่นิยายที่มีนางเอกรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น เลยอยากเขียนแบบอวบอั๋นดูบ้าง เพราะในชีวิตจริงของคนเราไม่ได้มีแต่คนสวยหุ่นดีแค่เพียงอย่างเดียว ไม่ว่าจะรูปร่างแบบไหน ทุกคนก็ดีได้ในแบบของตัวเอง 

หรูเมิ่งหลิงซวง (如梦灵霜)  

คำโปรย 

เมื่อแรกเห็นนาง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของเขาก็คือคำว่าเยว่เยวี่ยน ชื่อนี้ช่างตั้งได้เหมาะสมกับนางจริงๆ 

เมื่อรวมกันแล้วก็คือคำว่าอ้วนไม่ใช่หรือ? ดูสิ หน้ากลมๆ กับรูปร่างอวบอิ่มของนาง ช่างเหมาะสมที่สุด ตรงไหนกันที่ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งอันดับหนึ่งในหอนางโลม? แถมทุกคำที่นางพูดก็มีแต่ทำให้บุรุษเช่นเขากับสหายต้องหน้าม้าน 

แม้นางจะกล่าวหาว่าร่างกายเขาอ่อนแอ และทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล แต่ทั้งคู่กลับมีวาสนาต่อกันอย่างไม่น่าเชื่อ 

นางถูกฝูงชนเบียดเสียดในตลาดจนจับทิศจับทางไม่ถูก เป็นเขาที่ใจดีดึงนางไว้ 

เห็นนางตกลงไปในทะเลสาบเพราะถูกชางจี้ [1] คนอื่นรังแก ก็เป็นเขาที่สละชีวิตเข้าช่วยเหลือ 

คิดว่าเจอนางทีไรไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเลยสักครั้ง แต่นางกลับมองออกว่าเขาถูกวางยาจนเสียการรับรส 

แถมอาหารที่นางทำเท่านั้นที่ทำให้เขารับรู้รสชาติได้ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็เหมือนติดหนึบอยู่กับนาง 

ภายใต้การยุยงของเพื่อนสนิท เขาจึงไถ่ตัวนางออกมา แถมยังจัดหาบ้านให้นางอยู่อาศัย 

เขาซึ่งมาจากตระกูลหมอที่มีชื่อเสียง เดิมทีคิดว่าที่ทำเช่นนี้แค่เพราะนางสามารถหาทางแก้พิษให้เขาได้ 

แม้นางจะถูกเขาตำหนิติเตียนนางกลับยังเต็มใจติดตามเขา ทั้งยังพยายามศึกษาตำรับยาเพื่อรักษาร่างกายให้เขา 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งทุกครั้งที่เห็นนางแสดงสีหน้ายินดีพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน ทำให้หัวใจของเขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก 

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า ไม่ใช่แค่นางที่มีใจให้เขา แต่เขาก็ฝังนางไว้ในใจนานแล้วเช่นกัน 

เขากำลังวางแผนพานางเข้าประตูวิวาห์อย่างถูกต้องตามประเพณี แต่กลับไม่คาดคิดว่านางจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พอตามหานางเจอ นางกลับจำเขาไม่ได้! 

[1] หญิงคณิกาทั่วไปที่ไม่ได้มีความสามารถพิเศษอะไร