"ใบหน้างาม ๆ นี้อย่าได้ไว้ใจเชียว"
เสิ่นหลิงเยว่ คือนักฆ่าสาวมือหนึ่งของวงการ เธอมีวิธีเอาชีวิตเหยื่อในแบบที่ไม่ต้องใช้ปืน เพราะเธอถนัดการใช้พิษมากกว่า
เมื่อได้โอกาสเกิดใหม่ โลกแห่งนิยายที่ควรจะเป็นแนวดราม่าน้ำเน่า ก็กลับกลายเป็นลานเชือดให้นางเอกอย่างเธอได้ประกาศศักดาเสียอย่างนั้น
ใครหน้าไหนกล้าแหยม เป็นต้องเจอดีทุกราย ทั้งพระเอก ทั้งตัวร้าย ต่างก็ขยาดเมื่อเจอกับนักฆ่า ที่ปรับบทนางเอกให้ร้ายกว่าเดิมหลายเท่าตัว
...เรื่องย่อ...
“แฮ่ม!” หลิงเยว่แกล้งส่งเสียงกระแอมดัง ๆ เพื่อทำลายบรรยากาศสีชมพูที่ลอยอบอวลอยู่ “จะให้ข้าเปิดห้องเลยหรือไม่ท่านแม่ทัพ ยืนกอดกันกลางแจ้งเช่นนี้ไม่อายบ่าวไพร่บ้างหรือ ท่านไม่อาย ทว่าข้าที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเอกของท่านอายนะ” หลิงเยว่ก็เอ่ยไปเช่นนั้นเอง นางแค่อยากเตือนสติคนทั้งคู่ก็เท่านั้น เพียงแต่คำเตือนนี้มันน่าอายเกินกว่าคนหน้าบางจะรับได้
จวินเหิงได้ยินเช่นนั้นก็รีบคลายอ้อมแขนออกจากร่างเล็ก พลางหันมามองหลิงเยว่ด้วยสายตาคาดโทษ ทว่าใบหน้าเขากลับมีรอยแดงจาง ๆ พาดผ่านจนลามมาถึงใบหู ส่วนเสี่ยวเยียนนั้นรีบผละออกแล้วก้มหน้าตัวสั่นเทาประหนึ่งกระต่ายขี้ตกใจ
“หลิงเยว่! เจ้าเอ่ยคำใดออกมา เสี่ยวเยียนเป็นแขกของข้า นางเพียงแต่เป็นห่วงท่านพ่อจึงได้รุดมาเยี่ยมก็เท่านั้น”
“คำพูดท่านเอ่ยกับสุนัข สุนัขมันยังไม่เชื่อเลย ท่านยังคิดจะอ้างโน้นอ้างนี่อีก ไม่อายปากตนบ้างหรือท่านแม่ทัพ” หลิงเยว่ตอบกลับอย่างไม่ไว้หน้า เพราะเขาก็ไม่ไว้หน้านางเช่นกัน
นางไม่สนว่าเขาจะพลอดรักกับใคร ทว่าการกระทำเช่นนั้นมันไม่ควรให้ผู้อื่นพบเห็นอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ เพราะนางขี้เกียจมาฟังบ่าวไพร่กระซิบกระซาบกันว่า สงสารฮูหยินอย่างนั้นอย่างนี้
เพราะเรื่องเหล่านี้มันน่ารำคาญสำหรับนาง
“เสิ่นหลิงเยว่! นี่เจ้า”
จวินเหิงตั้งท่าจะเดินเข้ามาจัดการภรรยาตน ทว่ามือเล็กของคนรักกลับรั้งเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับเสียงเครือของนาง
“ท่านแม่ทัพ อย่าทะเลาะกันเพราะการมาของข้าเลยนะเจ้าคะ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย สิ่งที่ฮูหยินน้อยบอกกล่าวมานั้นมันถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ข้ากับท่านยามนี้เราก็เป็นแค่คนอื่น ฮึก”
“เสี่ยวเยียน อย่าร้องนะ เรื่องที่เกิดมิได้เป็นเพราะเจ้าเลย เป็นเพราะสตรีร้ายกาจผู้นี้ต่างหาก นางชอบพูดจาไร้มารยาทเช่นนี้เสมอ เจ้าอย่าได้ถือสาเก็บมาใส่ใจเลยนะ”
“เหอะ! นี่ขนาดข้าด่าแต่สามีตนเอง เจ้ายังบีบน้ำตาร้องไห้ฟูมฟาย ดูท่าต่อไปยามที่ข้าหายใจ คงต้องดูทิศทางลมก่อนกระมังว่ามันจะไปกระทบร่างกายของแม่นางเสี่ยวเยียนหรือไม่ หากหายใจแรงไป ท่านสามีคงจะตำหนิข้าหาว่าทำร้ายนางเป็นแน่”
“เสิ่นหลิงเยว่! มันจะมากไปแล้วนะ หรือเจ้าริษยาที่ข้าสนใจนางมากกว่าเจ้า ถึงได้แสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา” ครานี้จวินเหิงหันมาเผชิญหน้ากับภรรยาตน พลางจ้องหน้านางเขม็ง
นิยายเรื่องนี้ นางเอกร้ายและปากแซ่บมาก ด้วยความที่นางเป็นนักฆ่า เลยไม่แยแสว่าใครจะยังไง แม้แต่คนสกุลเดียวกันนางก็ไม่สน
นางสู้คน เจ้าเล่ห์ และออกจะขี้โกง 555
ใครไม่ชอบแนวนี้ปัดผ่านได้เลยนะคะ
Guest
