หากท่านไร้รัก ข้าก็จำต้องไร้ใจ [มีอีบุ๊ค]

"หากท่านไร้รัก ข้าก็จำต้องไร้ใจ"  

จ้าวชิงเหอ สตรีไร้เดียงสาที่แต่งงานกับบุรุษอันเป็นที่รักตั้งแต่ยังไม่ทันปักปิ่น ทว่าเขาแต่งกับนางเพียงเพื่อตอบแทนคุณบิดานางเท่านั้น หาได้รักนางเหมือนที่นางรักเขาไม่

ในเรือนพักของบัณฑิตจาง...

หลังจากเดินโซเซกลับมาถึงเรือนของตน จางลั่วเว่ยก็ล้มตัวลงบนเตียงโดยไม่สนใจเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่และใบหน้าที่บวมช้ำเลย

เขานอนมองเพดานไม้ด้วยนัยน์ตาที่ว่างเปล่า

ความทะเยอทะยาน ความหยิ่งผยอง และความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาเคยมีในชีวิตก่อนหน้านี้ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น

เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่วนเวียนสิงสถิตอยู่ในหัว

เขาทำให้หลายชีวิตต้องตาย เป็นฆาตกรโดยไม่ได้ตั้งใจ

คำพูดที่เขาเคยใช้ปฏิเสธความผิดตนต่อหน้าชิงเหอ และเสนาบดีลู่ กำลังย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเขาอย่างไม่ปรานี

‘ข้า…ข้าก็แค่พูดไปเรื่อย’

‘ข้าไม่ได้เจตนา’

ทว่าการกระทำที่ไม่ได้เจตนาของเขานั้น ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี ปากพล่อย มักง่าย จนทำให้คนตายทั้งตระกูล

ความเจ็บปวดทางร่างกายเริ่มบรรเทาลง ทว่าความเจ็บปวดทางใจกลับเพิ่มขึ้นจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

ลั่วเว่ยยกมือขึ้นมากุมใบหน้าบอบช้ำของตนเอง พลางเผยยิ้มหยันเบาบาง “สมควรแล้ว สมควรแล้ว” เสียงนี้แผ่วเบานัก

เขาต้องชดใช้…ชีวิตที่ไร้ค่านี้จะต้องถูกใช้เพื่อไถ่บาปให้แก่ลุงจ้าวผู้มีพระคุณ และคนตระกูลจ้าวที่ดีกับเขามาตลอดสิบปี

จากนี้ไปจะไม่มีบัณฑิตที่แสวงหาอำนาจผู้นั้นอีกแล้ว เขาจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ตั้งใจทำตามคำสั่งของเสนาบดีลู่ เพื่อชดใช้และไถ่บาปในสิ่งที่เขามีส่วนร่วม ไม่ว่าผลลัพธ์จะย้อนกลับมาเช่นไร เขาก็ยินดีที่จะรับผลของการกระทำนี้โดยไม่ถอยหนี

จางลั่วเว่ยนอนจมกับความทุกข์อยู่บนเตียง จนกระทั่งเปลือกตาเริ่มหนักอึ้งด้วยความอ่อนล้าทางจิตใจ หากไม่ถูกเสียงด้านนอกรบกวน เขาก็เกือบจะผล็อยหลับไปแล้ว

“นายท่าน! นายท่านขอรับ!”

ลั่วเว่ยเอียงหน้าหันไปมองประตู ก่อนจะส่งเสียงตอบกลับทว่าแหบพร่าจนแทบจะไม่ได้ยิน “เข้ามา…”

ประตูถูกเปิดออกอย่างเบามือ ฉงฟู่จึงเดินนำเข้ามาด้วยท่าทางร้อนใจ ในมือเขาถือถาดยาเพื่อนำมาให้ผู้เป็นนายได้ดื่มเพื่อรักษาตนด้วย ด้านหลังเขาคือคนที่ลั่วเว่ยรู้จักดี

เจ้าของจวนขยับลุกขึ้นมานั่งหย่อนขาอยู่ข้างเตียง ร่างกายที่บอบช้ำทำให้เขามีท่าทางเซเล็กน้อย จากนั้นจึงเงยหน้ามองผู้มาเยือน “ใต้เท้าสือ มีเรื่องใดหรือจึงมาหาข้าถึงที่นี่”  

สืออี้ไม่เสียเวลาอ้อมค้อม เมื่ออีกฝ่ายถามเขาก็บอกความประสงค์ “จ้าวชิงเหอต้องการจดหมายหย่าและสัญญาทาสของบ่าวที่ชื่ออินถง นางต้องการวันนี้เลย ขอบัณฑิตจางช่วยจัดการให้ด้วย”

หลังจากฟังคำผู้มาเยือนแล้ว แววตาของลั่วเว่ยก็พลันหม่นลงจนแทบจะดับแสงในทันที ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกตัดขาดนั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าบาดแผลบนใบหน้านัก ความจริงที่ว่าชิงเหอ เร่งรีบหย่าเช่นนี้ มันได้แสดงถึงความเกลียดชังอย่างถึงที่สุดแล้ว

“ฉงฟู่ไปจัดการให้ข้าที” ลั่วเว่ยเอ่ยสั่งคนสนิทเสียงพร่าเบา จากนั้นเขาก็มองความว่างเปล่าภายในห้อง พลางพึมพำตัดพ้อ “ชิงเหอ...เจ้าเกลียดข้ามากสินะ ถึงไม่ยอมอยู่ต่อแม้แค่วันเดียว”

นิยายเรื่องนี้ จะเป็นแนวเข้นข้น ดราม่า แก้แค้น เอาคืน โรแมนติก น่ารัก อบอุ่น 

 จบสุขนิยมเหมือนเคยค่ะ  

 ตำนานหลัวชั่วมาอีกแล้ว