2589 รักเราเท่าฟ้าสีเทา

"พี่กลัวใช่ไหมล่ะ.."

"ไม่ใช่นะเกล ข่าวพวกนั้นมันมั่ว พี่ไม่เคยเชื่อเลย"

"ถ้ามันมั่วแล้วทำไมพี่ไม่ยืนยันกับเพื่อนไปล่ะ ทำไมพี่ไม่แก้ต่างให้เกลเลยล่ะ ผู้ชายคนนั้นเป็นเพื่อนพี่ไม่ใช่เหรอ!"

"เกล..!!"

เซนหน้าถอดสี เมื่อรู้ว่าริเกลได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับต้า

"เพราะพี่ไม่แน่ใจไง.. ใช่ไหม.. พี่ไม่มั่นใจใช่ไหมว่าเกลที่พี่เจออยู่ทุกวันคือคนหรือโรบอท!!"

"เกล! พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น.. พี่รู้จักเกลดีนะ พี่แค่.."

เซนพยายามก้าวเข้าไปหา แต่ริเกลกลับถอยกรูดจนหลังพิงเคาน์เตอร์ครัว

"รู้จักดีเหรอคะ! พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำ..ว่าข้างในนี้มีสายไฟหรือมีเลือด!"

ริเกลฟิวส์ขาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือบางสั่นเทาคว้าหมับเข้าที่หัวซิปของเสื้อสเวตเตอร์ตัวโคร่ง เธอรูดมันลงจนสุดด้วยความรวดเร็วก่อนจะกระชากเสื้อให้แยกออกกว้างต่อหน้าเขา ภายใต้เสื้อตัวนั้นไม่มีบราเซียร์ มีเพียงผิวพรรณนวลละเอียดที่บัดนี้ปรากฏรอยตำหนิที่ชัดเจน..

"พี่ดูแผลนี่สิ!! เกลเป็นคนค่ะ.. โรบอทที่ไหนจะถูกสร้างให้มีช่องเซอร์วิสที่น่าเกลียดแบบนี้คะ!"

เซนตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจแทบหยุดชะงัก ภาพตรงหน้าคือทรวงอกอวบอิ่มที่อร่ามตา ทว่าสิ่งที่กระแทกใจเขาที่สุดคือ รอยแผลเป็นคีลอยด์เส้นยาว ที่พาดผ่านกลางร่องอกต่ำลงไปจนเลยฐานเต้านม แม้จะจางลงด้วยเลเซอร์ แต่ในสายตาของริเกลที่รักสวยรักงาม มันคือเครื่องหมายที่ย้ำเตือนถึงความพิการของเธอ

"ดูสิ.. เกลมีแผลเป็นที่น่าเกลียดน่ากลัวขนาดนี้.. เกลต้องใส่ปอดเทียมที่น่าสมเพช พี่เซนยังอยากจะคบเกลอยู่ไหม! พี่ขยะแขยงไหมที่เกลไม่ใช่สาวสวยสมบูรณ์แบบอย่างที่พี่คิด!"

ริเกลตะโกนทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความอับอายและปวดร้าว...

2589 รักเราเท่าฟ้าสีเทา

(Love in the Haze)

นิยายเรื่องนี้มาจากฝุ่นล้วนๆ

โปรดใช้จินตนาการในการอ่าน

😷😷😷🤓