เสียงร้องไห้จ้าของเด็กวัยสองขวบดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์หรูใจกลางเมือง ทำเอาเหล่าแม่บ้านและพี่เลี้ยงคนเก่าๆ วิ่งวุ่นกันจนหัวหมุน แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น "กันต์" กลับยืนนิ่งดูนาฬิกาข้อมือด้วยท่าทีสงบ
"คุณกันต์คะ! น้องพีทไม่ยอมหยุดร้องเลยค่ะ อาละวาดปาข้าวของหมดแล้ว คุณแม่ท่านจะดุพวกเราแย่แล้ว!"
พี่เลี้ยงสาวรุ่นน้องวิ่งหน้าตื่นมารายงาน
กันต์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า
"เดี๋ยวผมจัดการเองครับ เตรียมน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดไว้ให้ผมด้วย"
ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีสุภาพพับแขนเสื้อขึ้นอย่างทะมัดทะแมง เขาเดินเข้าไปในห้องของ 'นายน้อย' จอมเอาแต่ใจ ทันทีที่เด็กน้อยเห็นหน้าเขา เสียงร้องที่แผดดังเมื่อกี้กลับค่อยๆ แผ่วลง
กันต์ไม่ได้เข้าไปโอ๋ทันที เขาแค่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น รักษาระยะห่างในระดับสายตา แล้วหยิบตุ๊กตาหมีตัวโปรดที่ถูกปาทิ้งขึ้นมาปัดฝุ่นอย่างเบามือ
