ภรรยาในฐานะของตาย

เขมทัต พลาดไม่ได้แต่งงานกับน้องโอบ พี่ชายของปลื้ม แต่เป็นปลื้มที่ได้แต่งแทนในวันจัดงาน มาเจอตัวโอบอีกที ก็ไร้วิญญาณแล้ว เขมทัตคิดว่าปลื้มอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง แต่ขณะเดียวกันทางตระกูลก็เร่งให้มีลูกสืบทอด เขมทัตจึงเห็นภรรยาเป็นแค่แม่พันธุ์ หมดประโยชน์ก็แค่ของตาย

"เห็นผมไม่พูดไม่เถียง คุณก็ว่าผมใหญ่เลยนะ"

"ก็สมควรโดนไหมล่ะ ถ้าไม่อยากถูกว่า ก็ไสหัวไปซะ"

ปลื้มฮึบอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ให้ตอบโต้กับผู้เป็นสามี หากวันหนึ่งอดทนสุดขีดแล้ว เขาจะตอบโต้ให้ถึงที่สุด

"ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" ว่าแล้ว เขาก็หันหลังก้าวขาจะออกไปจากที่นี่จริง ๆ

"เดี๋ยว!"

"ครับ?"

"ก่อนไป รบกวนทำหน้าที่ของเธอด้วย"

"หน้าที่อะไรครับ"

"นี่ไง กูถึงบอกว่ามึงสมองน้อยไง ไม่แบ่งกับน้องโอบบ้าง สมองน้อยแบบนี้ไง พ่อแม่ถึงไม่เห็นค่ามึง" เขมทัตเริ่มหงุดหงิด ปลื้มถูกพ่อแม่ทิ้งให้เขาดูแล ฝั่งทางนั้นบอกว่าอยากทำอะไรก็ทำตามใจได้เลย

"อย่าขึ้นมึงกูกับผม"

เขมทัตเท้าเอวพลันแค่นหัวเราะ ไอ้ปลื้มแตะนิดแตะหน่อยก็บอกเจ็บ พลั้งปากพูดกูมึงด้วยก็หน้าบึ้งใส่

"หน้าที่ของเธอคือสนองบนเตียงฉันให้สมกับเงินที่เสียไปไง เข้าใจหรือยัง" คนตัวสูงพูดอย่างใจเย็น ขณะที่สายตาเห็นอีกฝ่ายเป็นเพียงของไร้ค่าไร้ที่ไป

"ผมไม่สบาย"

"ไม่สบายอะไร มีตรงไหนไม่สบาย" เขมทัตกระชากร่างคนตัวเล็กกว่าเข้าหา จากนั้นก็จับหันซ้ายขวาอย่างไม่ปรานี ตัวก็ไม่ได้ร้อน บาดแผลก็ไม่มี แต่ปากเอาแต่บอกไม่สบาย

"ผมเจ็บ"

เขมทัตปล่อยมือจากตัวของปลื้ม ก่อนจะเดินต้อนโอเมก้าควีนจนแผ่นหลังชนผนัง

"คิดว่าเล่นตัวแล้วราคาจะสูงขึ้นเหรอ"

"คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าผมเองก็รังเกียจคุณเหมือนกัน"

"ปากดี"

มือหนาบีบกรามโอเมก้าจนหน้าไม่เป็นทรง ตอนนี้ลูกน้องเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ไม่อย่างนั้น คงสั่งสอนคนปากเก่งให้หลาบจำแล้ว