สาวใช้ผู้ต่ำต้อย ในจวนองค์ชาย

ตำหนักเหมันต์ยามบ่ายคล้อย แสงแดดอ่อนแรงทอดทาบลงบนลานหินอ่อนเย็นเฉียบ กลิ่นดอกท้อแรกแย้มลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกำยานจางๆ จากห้องเครื่อง บรรยากาศเงียบสงบในส่วนของเหล่าสาวใช้ ไม่ได้ทำให้ใจของ หลินซี สงบลงได้เลย 

ปลายนิ้วเรียวบรรจงจัดเรียงจานกระเบื้องเคลือบอย่างเบามือ แต่ดวงตาคู่สวยกลับลอบมองไปยังทางเข้าตำหนักใหญ่ พลันร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น องค์ชาย หลงเถา ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มประดับริมฝีปากหยัก และแน่นอน...ข้างกายเขามีสาวงามนางหนึ่งเดินเคียงคู่มาด้วย นางพิงกายออดอ้อน ซใบหน้าเข้ากับท่อนแขนแข็งแกร่งขององค์ชายอย่างสนิทสนม 

หลินซีหลุบตาลงทันที หัวใจดวงน้อยบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่คุ้นเคย ทุกครั้งที่เห็นภาพเช่นนี้ ความรู้สึกรักใคร่ที่แอบซ่อนไว้ก็ยิ่งปวดร้าวลึก กลิ่นหอมกรุ่นของดอกท้อที่เคยรู้สึกชื่นใจพลันกลายเป็นเหมือนมีดกรีดแทง