เบื่อแล้วชีวิตในวังหลวง ข้าขอเป็นสามัญชน

เสียงลมหายใจขององค์หญิงเยว่ซินแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน กลมกลืนไปกับความเงียบสงัดภายในตำหนักจันทราส่องหล้า แม้จะเป็นยามสายที่ตะวันสาดแสงแรงกล้า แต่ภายในตำหนักกลับเย็นสบายน่าอึดอัด อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมราคาแพงของเครื่องกำยานและดอกไม้นานาพันธุ์ที่ถูกจัดไว้อย่างประณีตในแจกันทองคำ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสมบูรณ์แบบ...สมบูรณ์แบบจนน่าเบื่อ 

ดวงตาคู่สวยราวกับผลซิ่งสุกงอมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่แกะสลักเป็นลวดลายมงคล นกน้อยในกรงทองคำที่แขวนอยู่มุมหนึ่งของห้องยังคงขับขานบทเพลงไพเราะ แต่ในความรู้สึกของเยว่ซิน เสียงของมันไม่ต่างอะไรกับเสียงร้องคร่ำครวญโหยหาอิสรภาพ เช่นเดียวกับหัวใจของนางในตอนนี้ 

นางเป็นถึงองค์หญิงเยว่ซิน พระธิดาเพียงองค์เดียวของจักรพรรดิแห่งต้าหลง ชีวิตของนางปูด้วยพรมแดง โรยด้วยกลีบกุหลาบ อาภรณ์ที่สวมใส่คือผ้าไหมที่ดีที่สุด เครื่องประดับทุกชิ้นคือสมบัติล้ำค่า อาหารทุกมื้อคือของเลิศรสที่ถูกคัดสรรมาอย่างดีที่สุด ชีวิตที่ใครต่อใครต่างอิจฉา แต่สำหรับนางแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับกรงทองที่งดงามแต่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา