นายเถื่อนขยี้สวาท
โดย...บัวริน
บทนำ
“อ๊ายย...แก...นังหน้าด้าน แกนี่มันหน้าไม่อายจริงๆโปรด...โปรดดูซิคะ นังนี่มันร้ายแค่ไหน โปรดดูซิ!”พราวโกรธจนเนื้อเต้น เดินกรากเข้ามาทำท่าจะเอาเรื่องฉัน แต่กลับถูกแฟนดึงแขนเอาไว้
“ไม่เอาน่า”
“โปรดดูมันซิ มันท้าทายพราว มันประกาศเลยว่าจะแย่งโปรดไปจากพราว พราวจะตบสั่งสอนมัน”
“ไม่เอาครับที่รัก คนเขามองใหญ่แล้ว เราไปกันเถอะ”
“ไม่ พราวจะควักลูกตามัน!” พราวนภาทำท่าจะเอาเรื่อง ส่วนฉันกลัวที่ไหนกันล่ะ ฉันเชิดหน้าใส่
“มาซิคะ มาควักเลย ฉันก็มีมือมีเท้าเหมือนกัน นิสัยแบบนี้ระวังนะคะ จะเสียแฟนไม่รู้ตัว”
“กรี๊ดดดด”พราวนภาหวีดเสียงกรี๊ดออกมา โปรดปรานหันมาทำตาดุวาบใส่ฉัน
“เธอไม่เป็นไรแล้ว ก็ไปซิ!”
เออแน่ะ มาไล่กัน ที่นี่มันถนนหลวงนะ เขามีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉัน! สรุปว่า สองคนนั่นนิสัยไม่ดีทั้งคู่ ฉันหลงชื่นชมคนคู่นี้อยู่ได้ยังไงเป็นนานสองนาน
โปรดปรานโอบพาแฟนของเขาไป ยัยนั่นยังไม่วายหันมาส่งสายตาอาฆาตใส่ฉัน ฉันได้ยินพราวนภาพูดกับเขาว่า
“อย่าให้รู้นะว่าชอบของแปลก”
“ไม่เอาน่าที่รัก...อย่าหงุดหงิดสิ คุณก็รู้นี่ว่าผมชอบคุณคนเดียว”
ฉันยืนอ้าปากค้างมองสองคนนั่นเดินจากไป
******>_< ******
ไปอ่านต่อตอนแรกกันเลยดีก่านะงั๊บบบ
คอมเมนต์+กดไลค์+กดเข้าชั้น คือให้กำลังใจบัวรินนะคะ
ฝากเพื่อนๆกดติดตามนักเขียนให้บัวรินด้วยน้า
เพื่อรับการแจ้งเตือนตอนใหม่ด้วยน้างั๊บบบ
ครุคริ ครุคริ
Guest
