แม่จ๋าปะป๊าไม่ดื้อแล้ว (ปลดล็อกด้วยเหรียญและกุญแจค่ะ)

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวผัวเก่า พระเอกธงแดง ปากคอเราะราย  

แต่กลับตัวกลับใจได้เมื่อเจอเจ้าซาลาเปาหมูเด้งขาวอวบ และโดนเมียด่าจนร้องไห้ 

(ไม่มีนอกกายนอกใจ) 

ไรต์ขอสปอยล์เพิ่มเติมนิดหน่อย เพื่อที่คุณรี้ดจะเลือกซื้อได้ตรงตามความชอบค่ะ 

นางเอกอ่อนโยนแต่ไม่หงอ ไม่ได้งอมืองอเท้ารอผู้มาง้อ 

พระเอกพยายามปรับปรุงตัวเพื่อลูกและเมีย 

พระเอกมีปม เรื่องเกี่ยวกับแม่

พระรองเป็นคนเทาๆ (แต่รวมๆ แล้วน่ารัก) 

เจ้าซาลาเปาหมูเด้ง ฉลาดเกินวัย น่าร้ากกก... 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“หมิว...”

มือใหญ่คว้าต้นแขนเล็กหมับ แล้วกำไว้แน่นราวกลัวเธอจะหนีหาย

ความรู้สึกมากมายประดังประเด ทว่ากลั่นออกมาเป็นคำพูดไม่ได้สักคำ

พชรทำได้เพียงเรียกชื่อหญิงสาวแล้วนิ่งงัน เหมือนสมองเขากระทบกระเทือนจนประมวลผลไม่ทัน

“เฮียเพชร...” ทัชชามณอุทานตกใจก่อนจะเอ่ยบอกน้ำเสียงเข้มขึง “ปล่อยหมิว”

พชรส่ายหน้าแทนคำตอบ ผ่านไปอึดใจหนึ่งเขาจึงเค้นเสียงตัวเองออกมาได้

“น้องจุนเป็นลูกใคร ตอบเฮียมา”

เด็กชายได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองจึงขานตอบด้วยเสียงอ้อแอ้อืออา ทัชชามณหันบอกให้วิภาช่วยเข็นรถพาน้องจุนไปที่โต๊ะก่อน

“หมิวเคยบอกแล้วว่าหมิวท้องกับพี่วินด์” หญิงสาวผมยาวประบ่ากดเสียงต่ำเอ่ยตอบ

“เหอะ!” พชรแค่นหัวเราะ นัยน์ตาแสบร้อนด้วยความกรุ่นโกรธ

“น่าแปลกนะ ลูกกับผัวใหม่ทำไมหน้าเหมือนผัวเก่าอย่างกับก็อปวางเสียได้ล่ะหมิว ถ้าริจะโกหกก็เอาให้เนียนๆ หน่อยสิ เธอคิดว่าเฮียโง่มากเลยหรือไง เด็กคนนั้นมีตรงส่วนไหนที่เหมือนไอ้วินด์บ้าง”

ทัชชามณใจหายวาบ ไม่รู้ว่าเฮียเพชรเห็นหน้าน้องจุนที่นั่งในรถเข็นถนัดถนี่ได้อย่างไร

“เฮียจะปล่อยหมิวดีๆ หรือว่าจะต้องให้หมิวเรียกผู้จัดการร้าน หมิวรู้ว่าเฮียถ่อย... แต่อยู่ในที่สาธารณะอย่างนี้ช่วยเกรงใจคนอื่น ไม่ก็เกรงใจหัวโขนตัวเองบ้าง”

เธอเค้นเสียงขู่ไม่ดังนัก เพราะเท่าที่เขาทำอยู่นี่ก็เรียกสายตาผู้คนมากโขแล้ว

“พี่เพชร มีอะไรกันคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร...”

ลีญ่าเดินหน้าตึงมาตามคนของตัวเองคืน

เธอรู้ว่าหญิงสาวเป็นใคร แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเพื่อจงใจหักหน้าอีกฝ่าย ก็แค่เมียเก่าไหมล่ะ... 

ทัชชามณได้ทีสะบัดแขนออก เอ่ยเสียงเรียบ 

“เราต่างฝ่ายต่างมีคนใหม่แล้ว ทางใครทางมัน อย่ามาข้องเกี่ยวกันเลย คุณลีญ่าช่วยพาแฟนของคุณกลับไปที่โต๊ะแล้วดูแลให้ดีๆ จะเป็นพระคุณมากค่ะ”