ครรภ์นี้ที่(ไม่)ตั้งใจรัก

“เธอเป็นบ้าอะไรนักหนานิ้ง!! หยุดได้แล้ว!! นี่ฉันมาช่วยเธอนะ!! หลังจากนี้ถ้าเธอมีสติเมื่อไรเธอจะต้องนึกขอบคุณฉัน!! คราวหลังอย่าคิดสั้นอีก!!” 

คนที่ถูกจู่โจมทุบจนแทบน่วม แถมสมาร์ตโฟนเครื่องหรูพลัดร่วงตกพื้น จัดการรวบข้อมือเล็กของธัญวรัณไว้แล้วบีบแน่นชนิดไม่มีทางดิ้นหลุดอย่างแน่นอนจนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายปล่อย 

“คิดสั้นบ้าอะไรนั่นมันยาทำแท้ง!! ฉันท้อง!!!” 

ธัญวรัณตะโกนใส่หน้าคนตัวใหญ่ด้วยความเดือดดาล ในอกมอดไหม้ด้วยไฟโทสะโหมกระหน่ำ 

ดวงตาสีนิลประกายเบิกกว้าง ถ้อยคำที่เพิ่งได้ยินเต็มสองหูนั้นเหมือนห่ากระสุนพุ่งเจาะเข้ากลางหน้าผาก ร่างสูงชะงักงัน ความหนาวยะเยือกแล่นไปตามแนวสันหลัง แล่นเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจ 

“...อะไรนะ เธอ...ท้องเหรอนิ้ง ท้องกับฉันเหรอ...” น้ำเสียงเขาแผ่วพร่าราวไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นความจริง 

ตั้งใจว่าจะมาสั่งสอนให้เธอได้สำนึกว่าการกระทำชั่วแล่นของเธอทำเขาเดือดร้อนมากแค่ไหน เขาต้องการฟังคำขอโทษจากปากเธอ แต่สิ่งที่ได้ฟังกลับกลายเป็นเรื่องที่เธอตั้งครรภ์และเมื่อครู่กำลังกินยาทำแท้ง 

“ท้องได้ไงวะ... เธอกินยาคุม ฉันก็ใส่ถุงตลอด” กรภาสุพึมพำ มือไม้เขาอ่อนแรงจนเธอสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุม 

“จะไปรู้เหรอ พอรู้ก็ท้องแล้ว! คิดว่าฉันอยากท้องกับคนเฮงซวยอย่างแกรึไง!! คิดว่าฉันอยากเอาอนาคตตัวเองมาแลกกับการผูกมัดผัวเส็งเคร็งอย่างแกงั้นเหรอ!! บางทีฉันอาจท้องกับหมาตัวผู้แถวนี้สักตัวก็ได้!!”