หย่ารักซ่อนใจ (มีอีบุ๊ก)

“พี่ขอโทษม่าน พี่ผิดเอง...” น้ำเสียงอาจารย์หนุ่มลุแก่โทษ “ให้โอกาสพี่สักครั้งเถอะนะ พี่ไม่อยากเสียม่านกับลูกไป” 

“แต่พี่ก็เลิกกับผ้าแพรไม่ได้!” ม่านฝนดักคอ 

ถ้าเขาเลิกได้คงเลิกกันไปนานก่อนความจะแตกแล้วล่ะ 

“แพรกำลังท้อง...” เขาอ้างเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้น 

“พี่ก็เลยต้องผูกข้อมือกับเธอ ซื้อของแพงๆ ให้ ยกย่องเป็นเมียอีกคนอย่างนั้นเหรอคะ” 

จิรกานต์จนด้วยคำแก้ตัว จะเอื้อมดึงมือภรรยาไปกุมไว้แต่เธอชักมือหนีราวรังเกียจ 

“เรื่องของพี่กับผ้าแพรเริ่มได้ยังไง บอกม่านมาตามตรง” 

“คือม่าน... มันเป็นเรื่องที่พี่กับแพรไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น” สามีถอนหายใจหนัก หลุบตาลงมองฝ่ามือตัวเองก่อนสารภาพ 

“วันนั้นพี่กับแพรไปร่วมงานแต่งของลูกสาวผู้ใหญ่บ้าน เราดื่มเหล้าขาวที่ชาวบ้านต้มเองจนเมาหนัก... พลาดมีความสัมพันธ์เกินเลยกัน... แพรเป็นฝ่ายเสียหาย พี่เลย...ต้องรับผิดชอบ” 

ม่านฝนยิ้มหยันเมื่อได้ยินคำว่าเราที่หมายถึงเขากับหญิงชู้คนนั้น ใจที่เจ็บสาหัสกลับกลายเป็นแค่ชาหนึบ น้ำตาที่เคยหลั่งรินออกมาเนืองๆ เริ่มขาดสายเมื่อตระหนักได้ว่าพี่เจมส์ไม่ได้คู่ควรกับน้ำตาของเธอสักนิด 

เขามันก็แค่คนมักง่ายที่ประดิษฐ์คำแก้ตัวเก่ง! 

“พี่พลาดเพราะว่าพลาดจริงๆ หรือว่าเปิดโอกาสให้ตัวเองทำพลาดกันแน่”