ทั้งคะนิ้งและเติร์กปล่อยเวลาผ่านไปโดยที่ทั้งสองนอนกอดกันอยู่บนเตียง มือของเติร์กลูบหน้าท้องแบนราบของคะนิ้งแผ่วเบา
“หิวไหมนิ้ง เติร์กได้ยินมาว่าคนท้องจะหิวบ่อยนะ” คะนิ้งส่ายหน้าดิก เธอบอกเขาว่าเพิ่งจะกินชาบูต่อด้วยขนมหวานกับพวกเพื่อนมา ตอนนี้เธอเลยยังอิ่มแปล้อยู่
“เติร์ก”
“ครับ”
“นิ้งขออะไรเติร์กจะได้ไหม”
“ได้สิ ได้ทุกอย่างเลย”
“เติร์กอย่าเลิกเป็นดาราเลยนะ”
“นิ้ง”
“นิ้งขอ เติร์กไม่ต้องบอกใครเรื่องลูกหรอก เราเก็บเป็นความลับไว้ก็ได้”
