[END] He's Friend! กูไม่ใช่เพื่อนมึง (Yaoi NC18+)
He's Friend 30 l มาง้อ [ภาคินxเกียร์] [RE]
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
He's Friend 30 l มาง้อ [ภาคินxเกียร์] [RE]

(Gear part)

 

 

นี่ก็เข้าวันที่ 3 แล้วที่ผมหอบข้าวหอบของกลับมาอยู่ที่บ้านท่ามกลางความงุนงงของพ่อกับแม่แล้วก็มีหลายครั้งนะที่พวกท่านพยายามจะหลอกถามว่าทำไมถึงกลับมาอยู่บ้านได้

 

" เกียร์มีคนโทรเข้ามาหาลูกน่ะ " แม่เดินมาหาผมที่ห้องนั่งเล่นผมหันกลับมามองแม่งงๆ โทรศัพท์มือถือผมก็วางอยู่ตรงนี้นี่หว่า ..

" หือ? "

" เบอร์บ้านน่ะลูก รีบไปเร็วเข้า ..เค้าถือสายรออยู่นะ "

" ครับๆ? "

 

" สวัสดีครับ "

 

' สวัสดีค่ะหมอเกียร์ ท่านประธานอนุมัติการลาพักร้อนหนึ่งอาทิตย์ให้หมอเรียบร้อยแล้วนะคะ '

" ห๊ะ? ผะ ผมไม่ได้ยื่นใบลาพักร้อนนะครับ! "

' เอ๋...ดิฉันก็ไม่ทราบค่ะ ท่านมีคำสั่งมาตามนี้ '

" เดี๋ยวนะๆ ประธานนี่หมายถึง.. "

' อาจารย์หมอใหญ่ท่านประธานภาณุไงคะ..หมอเกียร์ละก็ขี้ลืมจัง คิคิ '

 

ผมเงียบไปสักพักสมองก็ประมวลผลไปต่างๆ นานา .. พยาบาลสาวก็หัวเราะคิกคักตามประสาของเธอก่อนที่ผมจะตอบตกลงไปตามเนื้อเรื่อง เธอวางสายไปแล้วแต่ผมนี่สิ .. 

 

งงแดกครับ

 

" อะไรเหรอลูก .. " แม่เดินกลับมาหาผมพร้อมกับแก้วน้ำส้มและจานผลไม้ซึ่งนี่เป็นเรื่องปกติที่แม่จะทำให้ผม .. ผมรับทั้งสองอย่างมาถือไว้แต่คิ้วยังขมวดเป็นปมอยู่ไม่หาย

 

...ก็ผมไม่ได้ยื่นใบลาพักร้อนจริงๆ นะ!!

 

" จู่ๆ โรงพยาบาลก็โทรมาบอกว่าเกียร์ได้หยุดลาพักร้อนน่ะครับ ทั้งๆ ที่เกียร์ไม่ได้ยื่นใบลาเลย "

 

ผมย่นจมูกใส่แม่ ท่านขำกิกกั๊กก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ ผม

 

" หืม ก็ดีแล้วนี่ได้หยุดฟรีๆ ไม่ชอบเหรอ? " แม่หันหน้ามาถามผมก่อนจะหันกลับไปอ่านนิตยสารแฟชั่นต่อ

 

" ไม่ดีเลยสักนิด.. " ผมพูดออกมาเบาๆ เหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า .. ยิ่งหยุดนิ่งยิ่งไม่มีอะไรทำยิ่งฟุ้งซ่านหนักเข้าไปอีกน่ะสิ ใช่ว่ามันจะลืมได้ง่ายๆ นะ คนทั้งคน เฮ้ออ!

 

 

เสียงกริ่งหน้าบ้านผมดังขึ้นก่อนที่ป้าสมรจะเดินออกไปหน้าบ้านเพื่อดูว่าใครมาอาจจะเป็นพี่แกรนด์พี่สาวผมหรือเปล่า ได้ข่าวว่าช่วงนี้ฮ็อตมากเลย .. คือพี่สาวผมเป็นดาราน่ะ สวยมากด้วยนะไม่ได้โม้ หึหึ~

 

" พี่เกียร์!! อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยยย~ " ผมหันขวับไปทางปลายเสียงทันทีเพราะเสียงที่ดังปรอทแตกนี่จะเป็นใครไปไม่เลย! น้องเทล! \-0\-

 

" มาได้ไงเนี่ย .. "

 

" คุณแม่สวัสดีครับ ^^ "

 

เด็กๆ ทั้งสองคนยกมือไหว้แม่ผมยิ้มๆ ส่วนแม่ก็หันหน้ามารับไหว้ก่อนจะบอกให้ป้าสมรเอาของว่างมาเสิร์ฟให้ทั้สองคนได้ทานเล่นๆ กัน เราสามคนใช้เวลาคุยกันเล่นไปมาสักพัก แต่ว่านะ .. มันขาดใครไปหรือเปล่า?

 

" อื้ม! จริงสิ วิสกี้ไม่มาด้วยเหรอ? " ผมอ้าปากรับขนมที่น้องมิวยื่นมาให้กิน ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมนี่คงเขินตัวม้วนไปแล้วนะเฮ้ย! แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วไง

 

ก็บอกแล้วว่าผมคิดกับมิวสิคแค่พี่น้องแล้วจริงๆ ..

 

" เห็นว่ายุ่งๆ อยู่น่ะครับ ..ช่วงนี้มันหายไปกับพี่ฟีนิกซ์บ่อยม๊ากกกก~ " น้องเทลตอบมาแทนมิวสิค ผมพยักหน้ารับรู้พลางส่งยิ้มไปให้น้องมันด้วย  ค็อกเทลเวลายิ้มนี่เหมือนเด็กผู้หญิงเลยให้ตาย ..

 

" พี่เกียร์.. "

 

" หื้ม? " ผมหันไปหามิวสิคที่ใช้นิ้วจิ้มจึกๆ ที่ไหล่ผมเล่น น้องมิวหันมาหาผมแล้วส่งยิ้มชนิดที่เรียกว่าถ้าฆ่าผมตายได้ผมตายไปนานแล้ว ประมาณนั้น..

 

" ขึ้นไปนั่งเล่นบนห้องพี่เกียร์ได้มั้ยอ่ะ "

 

อะ อารมณ์ไหนชวนขึ้นห้อง

 

" แน่ะ! ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเล๊!! " กลายเป็นน้องเทลอีกแล้ว? ที่พังทลายความฝันของผมตลอดๆ

 

" เอาสิ..แต่ไม่มีอะไรให้เล่นหรอกนะ มีแต่พวกหนังสือจิตๆ อ่ะ ฮ่ะฮ่ะ " ก็ผมมันหมอจิตฯ จะให้มีหนังสือประเภทอื่นก็คงจะลำบากหน่อยนะ ..

 

" คร้าบ~ " เด็กทั้งสองประสานเสียงพร้อมกัน ทำผมงงๆ อยู่เหมือนกันนะ ..แต่ก็ยอมเดินตามเด็กมันขึ้นไปบนห้อง ไม่ต้องสงสัยนะครับ..เด็กๆ พวกนี้มาเล่นที่บ้านผมประจำก็เลยรู้ว่าห้องผมไปทางไหนตรงไหน ..

 

 

กริ๊ง!

 

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นอีกครั้งผมชะงักหันกลับไปมองที่หน้าบ้านนิดๆ แต่ก่อนที่ผมจะก้าวออกไปเปิดประตูป้าสมรแกดันเดินนำไปหน้าบ้านก่อนผมพอดี ผมเลยปล่อยเลยตามเลยให้ป้าแกเดินไปเปิดอีกครั้งแล้วกัน .. คงจะเป็นพี่แกรนด์กลับมานั่นแหละ

" พี่เกียร์ๆ เดี๋ยวเทลลงไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ "

เข้ามาได้ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำน้องเทลหันมาคุยกับผมที่นั่งหันหลังอยู่โต๊ะคอมพ์ฯ ผมพยักหน้านิดๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูและปิดตามมาติดๆ ..

"น้องมิว.. "

ผมเรียกชื่อเด็กที่นั่งเงียบอยู่ตั้งนานโดยที่ไม่ได้หันไปมองว่าน้องมิวอยู่ส่วนไหนของห้อง พอเห็นว่าน้องมิวไม่ตอบผมก็เลยหันกลับมามองแต่ก็ต้องตกใจจนผงะ!!

เพราะคนที่ยืนกอดอกพิงประตูห้องนอนของผมคือ... หมอภาคิน!

" ไง "

"!!!! "

ด้วยความที่ตกใจมากจนสุด! ผมลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจนเก้าอี้ล้มลงเสียงดัง พี่ภาคินมองผมด้วยสีหน้าตกใจนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ๆ ผม เห็นแบบนั้นผมเลยถดถอยไปเรื่อยๆ จนสะดุดที่ขอบเตียง พอตั้งสติได้ก็รีบเด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะก้าวขึ้นเตียงแล้วถอยไปจนติดผนังห้อง

" อย่าทำตัวเป็นเด็กหน่าเกียร์ ลงมาคุยกันดีๆ "

พอเห็นว่าผมเงียบไม่ตอบอะไรแถมยังยืนอยู่ที่เดิม พี่ภาคินเอื้อมมือมากระชากแขนผมแล้วยิ่งกว่านั้นคือมันเอื้อมมาถึงผมด้วยทั้งๆ ที่ตัวมันยืนอยู่ตรงขอบเตียง!!

" ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้!!! "

" ฟังก่อนดิ "

" ..... "

" ที่มาเนี่ย .. จะมาขอโทษโดยเฉพาะเลย.."

" ขอโทษบ้าอะไร! ปล่อย!! "

 

ผมดิ้นออกจากการจับกุมของพี่คินแต่แรงพี่มันเยอะกว่าไง ทำให้ผมลงมานั่งที่ขอบเตียงแต่โดยดีส่วนพี่คินน่ะหรอ ...

 

พี่คินมันนั่งอยู่พื้นด้านล่าง!!!

 

มันก็จะแปลกๆ หน่อยนะที่ผมนั่งอยู่สูงกว่า..

 

พี่คินกุมมือผมเอาไว้แน่นพลางแนบหน้าลงมาที่ตักของผม ผมก้มลงมามองการกระทำอันแปลกใหม่นั่นก่อนจะนึกโมโหตัวเองไปด้วยที่ปล่อยให้เขากลับมามีบทบาทมากมายขนาดนี้!

 

จำไม่ได้หรอไอ้เกียร์!!

 

ผู้ชายคนนี้ทำกับมึงมามากมายขนาดไหน!!

 

" พี่มาทำแบบนี้เพื่อ!? "

 

" .... "

 

" อ๋อ! ถ้าเป็นเพราะน้องมิววันนี้ก็ขอโทษด้วยนะ! น้องมันมาหาผมเอง!! "

 

" ไม่ใช่นะ! พี่มาเพราะอยากง้อเกียร์! ....เกี่ยวไรกับคนอื่นวะ แม่ง.. " ประโยคหลังๆ เหมือนมันจะพูดกับตัวเองมากกว่า นั่นยิ่งทำให้ผมประหม่าอย่างหนัก .. พี่คินโหมดนี้บอกถามตรงไม่เคยเจอ

 

" พี่รู้ว่าเกียร์เกลียดพี่..แต่ช่วยฟังพี่สักนิดได้ไหม.. "

 

" .... "

 

" พี่รู้อีกนั่นแหละว่าพี่ตั้งใจจะมาโกหกหลอกลวงเกียร์..พี่อยากให้เราเจ็บมากกว่าเพื่อนพี่ "

 

" .. ฮึก ... "

 

ในที่สุดน้ำตาผมมันก็ไหลออกมาจนได้ .. พี่ภาคินพูดตรงเกินไป ตรงจนผมเจ็บปวดที่หัวใจแทบตาย .. ผมก้มลงไปมองคนที่ซบอยู่ตรงตัก .. น้ำตาผมหยดใส่หน้าพี่คินเยอะมาก..อ่ะ?!! หรือว่าพี่คินร้องไห้!!!

 

จะเป็นไปได้หรอ!

 

คนอย่างหมอภาคินเนี่ยนะ!?

 

" แต่..ยิ่งพี่เข้าหาเกียร์มากเท่าไหร่สิ่งที่เราให้พี่มามันทำให้พี่รักเกียร์..รัก..ทั้งๆ ที่พี่ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ "

 

" ฮึก ห๊ะ!!? " ผมสะบัดหน้าก่อนจะก้มลงมองหน้าพี่ภาคินซึ่งเขาก็มองหน้าผมอยู่ก่อนแล้ว หน้าเขาเจือปนไปด้วยความเศร้าแล้วมันก็เป็นไปได้ยากใช่ไหมที่จะเห็นน้ำตาหมอคนนี้ ...

 

แต่มันเป็นไปแล้ว... แล้วผมมั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาดด้วย ..

 

พี่ภาคินร้องไห้ ..

 

" พี่ขอโทษ...ขอโทษ ..อึก! "

 

น้ำที่หยดลงบนฝ่ามือผมเป็นสิ่งที่ช่วยยืนยันว่าพี่คินร้องไห้จริงๆ หัวใจผมบีบเข้าหากันแน่นราวกับเจ็บปวดที่สัมผัสถึงน้ำตาพี่คินตอนนี้ .. แต่สิ่งที่เขาทำกับผมไว้มันเจ็บมากกว่าหลายเท่า ...

 

" พี่ขอโทษนะเกียร์ ..อึก..ขอโทษ "

 

" ฮึก! ฮืออ "

 

เสียงร้องไห้ของเราทั้งสองคนดังทั่วห้องแต่แน่นอนว่าเสียงสะอึกของผมมันดังกว่า ผมก้มมองพี่คินที่ตัวสั่นเทิ้มเพราะการร้องไห้อยู่ตรงหน้าตักตัวเอง ผมใช้มืออีกข้างดันออกจากการควบคุมพี่คินก่อนจะลูบกลุ่มผมพี่มันเพื่อปลอบ ..

 

หัวใจของผมเหมือนจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ เมื่อได้ยินเสียงสะอึกของผู้ชายคนนี้...

 

คงเป็นเพราะว่าผมรักเขาเข้าแล้วจริงๆ ..

 

" ละ.. ลุกขึ้น พี่คิน ฮึก! "

 

" พี่ขอโทษ... " คนข้างล่างยังพ่นคำขอโทษออกมาไม่หยุด น้ำตาของผมไหลออกมาไม่ขาดสายเช่นกัน ผมสงสารพี่ภาคินที่เป็นแบบนี้แต่สมองอีกซีกหนึ่งก็นึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา ..

 

มันทรมาณเหลือเกิน ..

 

" ยะ ยกโทษให้พี่ อึก..นะเกียร์ "

 

" ไม่! "

กลับหน้าเรื่อง
สามคำ สั้น ๆ สม - น้ำ - หน้า
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น