[END] He's Friend! กูไม่ใช่เพื่อนมึง (Yaoi NC18+)
He's Friend 19 l แคร์... [ภาคินxเกียร์] [RE]
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
He's Friend 19 l แคร์... [ภาคินxเกียร์] [RE]

 

" จะลากผมไปไหน!! เฮ้ย! พี่คิน!! "

 

ผมพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากข้อมือของไอ้พี่คิน แต่สะบัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดสักที! แรงคนหรือควายวะ!! ผมไม่ชอบเลยการที่พี่มันมาพูดจาออกตัวเหมือนสนิทสนมกับผมต่อหน้าน้องมิวหรือคนอื่นๆ ผมยอมรับนะว่าแคร์ความรู้สึกพี่มันบ้างแต่การที่มาตะคอกเสียงดังมาโมโหใส่ผมนี่มันอะไรกัน ..เรื่องที่คุยกันเมื่อคืนก็จริงอยู่ว่าพี่มันบอกแต่ผมก็ไม่ได้รับปากนี่..บอกด้วยซ้ำว่าไม่ได้เลิกชอบง่ายๆ ..

 

" บ้าน!! "

 

" เออ! ผมเอารถมาป้ะวะ! อีกอย่างผมไม่คิดจะไปบ้านพี่เป็นครั้งที่สองแน่ๆ! " ผมหยุดเดินพี่คินหันกลับมาจ้องหน้าผมนิ่ง ที่จริงก็แอบหวั่นๆ อยู่เหมือนกันนะ แต่นาทีนี้ต้องใจดีสู้เสือไว้ก่อนว่ะ

 

" จอดไว้นั่นแหล่ะ " อ้าวเห้ย! พูดง่ายๆ แบบนี้เลยหรอ.. รถยนต์นะเว้ย! ไม่ใช่รถของเล่นจะได้ทิ้งไว้ตรงไหนก็ได้ บ้านแม่งรวยมากหรือไงวะ!

 

โอเค รู้ว่ารวยมาก...

 

" พี่คิน! ผมไม่ตลกนะ! "

 

" พี่ก็ไม่ขำ " มันหันมามองหน้าผมอีกครั้งก่อนจะรีบเดินจ้ำไปรถของตัวเอง ผมถอนหายใจออกมาหนักๆ กับความเอาแต่ใจของไอ้พี่บ้านี่ \- \-\*

 

20 นาทีผ่านไป..

 

ตอนนี้ผมมายืนเสร่ออยู่หน้าประตูบ้านไอ้หมอนี่อีกจนได้!! เมื่อเช้าอุส่าต์จะหนีออกมาให้พ้นๆ จากหน้ามันสักที คือมันเวรกรรมอะไรของกูวะ! กูไปทำอะไรกับใครเอาไว้หรือเปล่าพี่มันถึงตามจองล้างจองผลาญผมไม่เลิกเนี่ย!!

 

" อะ โอ้ยยย! มันเจ็บนะเว้ย! " ผมแหกปากออกมาทันทีที่ร่างโดนเหวี่ยงมานั่งจุ้มปุ้กอยู่ตรงโซฟาของห้องนั่งเล่น นี่ดีนะที่โซฟามันใหญ่กว่าตัวผมไม่งั้นไม่ล้มหน้าทิ่มทั้งคนทั้งโซฟานี่แหล่ะ! แม่ง!

 

" ให้ตายสิเกียร์! เป็นอะไรชอบทำให้พี่โมโหวะ!? " พี่คินดูโมโหมาก สังเกตุได้จากเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันจนเป็นปมและเสียงที่กดจนต่ำมากทำให้รู้ว่าพี่มันกำลังเก็บอารมณ์ตัวเองไว้มากแค่ไหน ผมยกหมอนที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมากอดพลางเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวโตกว่าด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ พูดจริงๆ ไม่เข้าใจว่าพี่มันโกรธผมเรื่องเหี้ยไร คือมึงกับกูไม่ได้เป็นอะไรกันไง

 

" จะเงียบ? จะไม่พูดอะไรใช่ไหม! "

 

" เอ้า! อะไรของพี่วะอยู่ดีๆ ก็ลากผมมาที่นี่แล้วก็มาเหวี่ยงใส่ ผมทำอะไรให้พี่ผมยังไม่รู้เลย! " ผมตะโกนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน เพล้ง!! พี่คินคว้าเอาหมอนที่ผมกอดอยู่โยนไปโดนแจกันดอกไม้ที่วางอยู่จังๆ จนมันตกลงมาแตก ผมตกใจจนสะดุ้ง ผมหันไปมองแจกันดอกไม้ที่แตกละเอียดบนพื้น ก่อนจะหันกลับมามองหน้าพี่คินอย่างอึ้งๆ! ตอนเที่ยงก็โดนไอ้เหี้ยกายปาแก้วมาแตกตรงหน้า! ตอนนี้ยังมาโดนพี่คินปาหมอนใส่แจกันแตกอีก! เป็นคนแบบไหนกันแน่วะไอ้พวกนี้!!

 

" เกิดอะไรขึ้นคะคุณ! ว้ายย!! ตายแล้ว ทำไมแจกันถึงได้แตกคะ! " ป้าหนิงคงได้ยินเสียงแจกันที่แตกเลยวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ไอ้หมอนี่ก็ยังยืนมองหน้าผมนิ่ง ผิดกับผมที่เลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก คือผมไม่เคยเห็นพี่มันเป็นแบบนี้ด้วยไง..

 

" ดะ เดี๋ยวเกียร์ช่วยเก็บครับป้า " ผมรีบลุกขึ้นไปหาป้าหนิงที่กำลังจะก้มลงเก็บเศษแก้วพวกนั้น

 

" ไม่ต้อง! ..ส่วนป้าหนิงออกไปก่อนครับ ให้ลุงสมานเข้ามาช่วยจัดการแทนก็ได้.."

 

" คะ ค่ะ " ป้าแกรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป ผมหันกลับมามองหน้าพี่คินอย่างไม่เข้าใจ

 

" เป็นเด็กหรอวะ ถึงชอบทำลายข้าวของ! " ผมตัดสินใจเดินเข้ามาใกล้คนตัวโตที่ยังยืนกอดอกนิ่งที่เดิม หน้าตาเฉยๆ ของพี่มันผมดูยังไงก็ขัดใจชะมัด ..การกระทำและอารมณ์ของพี่มันนี่ดูยังไงก็ไม่ต่างจากพวกไอ้กายสักนิด แต่ทำไมเวลาพูดพี่คินพูดโครตเพราะแล้วพูดดีกับผมมากๆ ผมสับสนไปหมดแล้วนะเฮ้ย!

 

" จะเด็กให้ดูมากกว่านี้ดีไหม!! "

 

พอพูดจบแขนของผมก็ถูกกระชากให้เข้าไปประชิดกับตัวพี่คินอย่างแรง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พี่คินโน้มตัวลงมาหาผมพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผมรีบยกมือมายันหน้าพี่มันเอาไว้ได้ทัน

 

" อือ " เสียงพี่คินครางประท้วงดังอยู่ในฝ่ามือของผม ลมหายใจของพี่คินอุ่นมากเลยและตอนนี้มันก็กำลังหายใจรดฝ่ามือผมอยู่ รู้สึกจักจี้ชะมัด..ผมปล่อยฝ่ามืออยากจากหน้าพี่แล้วเดินกระทืบเท้าไปนั่งตรงโซฟาตามเดิม ..พี่คินมองการกระทำของผมอยู่อย่างนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ เหมือนกับเหนื่อยหน่ายผมอย่างแรง

" นายน้อยจะให้ผมเอาแจกันใบใหม่มาตั้งไหมครับ " ลุงคนที่มาเก็บกวาดแจกันเอ่ยขึ้นเบาๆ พี่คินปลายตาไปมองลุงแกก่อนจะพยักหน้าให้ ลุงก้มหัวลงนิดๆ ให้พี่มันก่อนจะรีบเดินออกจากห้องโถงกว้างไป..พี่คินเดินเข้ามาใกล้ผมอีกครั้งเขายื่นมือออกมาข้างนึงผมมองมือนั้นก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปมองหน้าพี่คินงงๆ แต่ก็ยอมเอื้อมมือไปจับมือนั้นพี่คินออกแรงกระชากข้อมือผมนิดๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นขึ้นบันไดไปชั้นสอง ซึ่งผมก็ได้แต่เดินตามพี่มันไปเงียบๆ

 

พี่คินมันปล่อยมือผมที่เตียงนอนแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ ผมมองตามแผ่นหลังพี่มันก่อนจะแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกโครตจะอึดอัดยังไงก็ไม่รู้ว่ะ ..เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นอีกครั้งผมรีบตวัดสายตาไปมองร่างสูงโปร่งที่เดินออกมาจากห้องน้ำ พี่คินมันมองมาที่ผมอยู่เหมือนกันเราสบตากันอยู่สักพักก่อนที่จะเป็นพี่คินที่หันไปมองทางอื่นแทน ผมขมวดคิ้วกับอาการมึนๆ ของคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ พี่คินเดินไปเปิดทีวีก่อนจะใช้รีโมทกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ ผมตัดสินใจลุกจากเตียงนอนไปยังโซฟาที่พี่มันนั่งอยู่ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ พี่มัน

" พี่คิน..."

 

" .. " พี่คินทำเป็นไม่สนใจผมสายตามันก็ยังจ้องทีวีก่อนจะหยิบรีโมทมากดเปลี่ยนช่องอีกครั้ง ผมแย่งรีโมทมาถือไว้แทน พี่คินหันมามองหน้าผมแล้วเลิกคิ้วขึ้นข้างนึง \-0\-

 

" เป็นอะไร ..โกรธอะไร " ผมหันหน้าเข้ามาหาพี่มันก่อนจะเอ่ยถามออกไป ผมเริ่มจะหงุดหงิดกับท่าทางแบบนี้ของมันแล้ว นี่ถ้ายังไม่ยอมพูดกูจะหนีกลับบ้านแล้วจริงๆ ด้วย

 

" ยังเห็นหัวพี่อยู่อีกเหรอ.." พี่คินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

" พูดบ้าอะไร " ผมเริ่มจะไม่ตลกแล้วนะ ผมถามพี่มันออกไปอีกครั้งอย่างหัวเสียนิดๆ

 

" นึกว่าจะเห็นแต่หัวเมียไอ้กายซะอีก " พี่คินแค่นหัวเราะหึออกมานิดๆ ก่อนจะทำท่าลุกขึ้นเดินหนีผมอีกแล้วแต่มือผมมันไวกว่าไงไม่รู้เป็นบ้าอะไรต้องมาคอยทำตัวแบบนี้เหมือนผมกำลังง้อพี่มันเลยว่ะ \=0\=

 

ผมดึงข้อมือพี่คินให้นั่งลงที่โซฟาตามเดิมก่อนจะหันหน้าเข้าไปหาพี่มัน พี่คินทำหน้าเหมือนยังโกรธผมอยู่ เอาจริงๆ ผมก็ไม่เคยพี่มันอาละวาดทำลายข้าวของหรือแม้กระทั่งทำหน้าตาเย็นชาใส่ผมขนาดนี้ เพราะปกติจะเป็นพี่คินที่เข้ามาแหย่ผม มาพูดเรื่องทะลึ่งใส่ หรือจะเรื่องหยอดให้ผมเขินตัวบิดอะไรนั่น แต่ตอนนี้พี่มันกำลังทำหน้ายักษ์ใส่ผม

 

" พี่โกรธเกียร์เรื่องน้องมิวเหรอ .."

 

" .. "

 

" ตอบมาสิ เพราะเกียร์เหรอ พี่ถึงเป็นแบบนี้ เพราะเกียร์ใช่มั้ย.. " มือของผมยังจับมือพี่คินไว้อยู่ พี่คินหันหน้าหนีผมไปอีกทาง พี่คินโกรธผมผมรู้ดี ทั้งเรื่องที่ผมหนีออกมาจากบ้านโดยที่ไม่บอกเมื่อเช้าแถมดันเผลอประชดเรื่องน้องมิวตอนอยู่ในมหาลัยอีก ที่จริงผมเริ่มจะตัดใจจากน้องมิวแล้วนะเพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้แต่เวลาเห็นไอ้กายทำรุนแรงใส่น้องมิวมันก็อดโมโหไม่ได้อ่ะ ยังไงน้องมิวก็เป็นน้องรหัสผมไง เฮ้ออ! เข้าใจกันบ้างไหมเนี้ย!

 

" ทำไมต้องคอยไปวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ไอ้มิวขนาดนั้น ทำไมต้องคอยเอาใจมัน พูดถึงมัน เห็นมันดีกว่าพี่ พี่ไม่ดีขนาดนั้นเลยใช่ไหม พี่ไม่สิทธิ์เข้าใปอยู่ในใจเกียร์เลยใช่ไหม .. " พี่คินพูดออกมายาวเหยียดแต่ทำไมผมรู้สึกว่าน้ำเสียงเมื่อกี้มันเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ ผมตัดสินใจโผล่เข้ากอดพี่คินไม่นานนักพี่คินก็เลื่อนมือมากอดผมเหมือนกัน

 

ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกไปอีก ..

หรือบางที..ผมควรจะเปิดใจให้พี่คินบ้าง..

 

" พี่อย่าเป็นแบบนี้สิ .." ผมเพิ่มแรงกอดพี่คินแน่นขึ้นรู้สึกเหมือนจะร้องไห้เลย ให้ตายสิ..

 

" ขอโทษนะ..พี่คงเอาแต่ใจตัวเองมากไป บังคับเกียร์มากไป ต่อไปนี้พี่จะไม่เข้าไปวุ่นวายกับชีวิตเราแล้ว " เขาทำหน้าซึมและพูดประโยคนั้นออกมา ผมใจกระตุกวูบ

 

" มะ ไม่! ไม่เอา " ผมส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่งรู้สึกว่าน้ำตามันไหลออกมาหยดนึงด้วยเมื่อกี้...

 

" ทำไมล่ะ ..เกียร์ไม่สนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ เกียร์ไม่แคร์พี่สักนิด! "

 

" แคร์สิ! แคร์มาก เกียร์แคร์พี่คินมากนะ " ผมเริ่มสะอึกนิดๆ พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่รู้จะร้องไห้ทำบ้าอะไรแต่แค่รู้สึกว่าถ้าไม่มีพี่คินมาวนเวียนในชีวิตมันคงจะแย่ไม่ใช่น้อย ..

 

" ถ้าแคร์ งั้นคบกับพี่นะ .." พี่คินพูดขึ้นมาอีกครั้งผมลืมตาขึ้นอย่างอึ้งๆ พยายามเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพี่มันแต่เขากลับกอดผมไว้แน่น แน่นมาก ..

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ผมยังสับสนในใจไม่รู้ว่าควรจะตอบตกลงไปดีหรือเปล่าแล้วถ้าเจอหน้าน้องมิวอีกครั้งความรู้สึกนั้นมันจะกลับมาอีกมั้ย ..แต่ผมก็แคร์ความรู้สึกคนตรงนี้มาก มันมากขึ้น...ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

" ให้โอกาสพี่ได้หรือเปล่า ..." เสียงพี่คินดังขึ้นอีกครั้ง

" .. " ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไปแต่ผมเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าผู้ชายตรงหน้าอย่างเพ่งพินิจ พี่คินมีสีหน้าที่ปกติมากถึงมากที่สุดจนผมไม่รู้ว่าเมื่อกี้หูฝาดไปหรือเปล่า ..

พี่คินเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ จนริมฝีปากเราประกบกันพี่คินบดจูบริมฝีปากผมจากแผ่วเบาก็เริ่มเป็นขยี้รุนแรงมากขึ้น ผมรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ แต่พออ้าปากเพื่อเอาอากาศเข้าปอดกับกลายเป็นเรียวลิ้นร้อนของพี่คินสอดแทรกเข้ามาแทน

" อื้อ! " ผมทุบอกพี่คินแรงๆ ไปหนึ่งทีพี่คินถึงยอมผละริมฝีปากออก เขากดฝังปลายจมูกเข้าที่แก้มของผมก่อนจะเริ่มคลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอผมอยู่แบบนั้น

" คบกันนะ... "

" อือ .." ผมรู้สึกปั่นป่วนบริเวณหน้าท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูก พี่คินงับที่คอของผมก่อนจะออกแรงดูดดึงมันเล่น ผมผลักตัวพี่คินออกแล้วก็รู้สึกแสบบริเวณคอที่พี่คินทำรอยเอาไว้

" ห้ามไปยุ่งกับใครอีกแล้วนะ .."

พี่คินพูดไว้แค่นั้นก่อนจะริมฝีปากจะแนบเข้ากับปากของผมอีกครั้ง ผมเริ่มครางประท้วงแต่ก็สู้กับเรียวลิ้นของคนตัวโตกว่าไม่ไหว ผมเริ่มขยุ้มเสื้อพี่คินเอาไว้แน่นก่อนจะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปเรื่อยๆ ...

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น