ที่ดินร้างยี่สิบไร่ของแม่ทัพ : จากฮูหยินที่ถูกทิ้ง สู่หมอเทวดาแห่งสระบัว

ฝนเลือด... 

ที่หุบเขาหมาป่าดำ ชายแดนต้าจ้าว เสียงดาบปะทะดาบ เสียงคนร้องโหยหวนถูกกลบด้วยเสียงฝนที่เทลงมาหนักจนมองทางไม่เห็น 

กองทัพเว่ยแตกพ่ายเพราะกลศึกของศัตรู 

"ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพเว่ย!" 

แม่ทัพเว่ยเทียนหยาง วัยห้าสิบ บุรุษผู้ไม่เคยคุกเข่าให้ใคร บัดนี้ล้มอยู่ใต้ต้นสนใหญ่ มีลูกธนูพิษปักอยู่ที่หน้าอกสามดอก เลือดสีดำไหลซึมออกมาไม่หยุด รอบตัวคือศพทหารนับสิบที่เข้ามาตายแทนเขา 

เขาหลับตารอความตาย 

จนกระทั่ง...มีมือคู่หนึ่งที่สั่นเทาและเย็นเฉียบ มาจับที่ชีพจรของเขา 

"ยังมีลมหายใจ! ยังช่วยได้!" 

เว่ยเทียนหยางลืมตาขึ้นพร่าๆ เห็นชายหนุ่มอายุสามสิบต้นๆ ใส่เสื้อผ้าชาวบ้านธรรมดา แบกตะกร้าสมุนไพรไว้ข้างหลัง เขาคือหมอหลิน หมอเร่ร่อนที่ขึ้นเขามาเก็บยา 

"เจ้าหนีไป! ที่นี่มันอันตราย..." 

"ถ้าท่านตาย ข้าก็ต้องตายอยู่ดี ทหารศัตรูเต็มเขาไปหมด" หมอหลินพูดพลางฉีกเสื้อตัวเองอุดแผล "ข้ามีลูกสาวเพิ่งเกิดได้สามเดือน...ข้ายังตายไม่ได้ เช่นเดียวกับท่าน!" 

ตลอดสามวันสามคืนในถ้ำเล็กๆ ที่ฝนถล่มไม่หยุด หมอหลินใช้ปากดูดพิษออก เอาสมุนไพรบดเคี้ยวแล้วพอกแผลให้แม่ทัพเว่ย เขามีไข้หนาวสั่นจนสลบไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่ทิ้งไปไหน 

คืนที่สาม ฝนหยุดตก 

เว่ยเทียนหยางฟื้นขึ้นมาจริงๆ เขาจับมือหมอหลินที่ผอมจนเห็นกระดูกไว้แน่น น้ำตาไหลพราก 

"เจ้าคือผู้ให้ชีวิตใหม่แก่ข้า" 

เขาถอดป้ายหยกประจำตระกูลเว่ยที่สลักคำว่า "เว่ย" ออกมาครึ่งหนึ่ง หักมันด้วยมือเปล่าแล้วยัดใส่มือหมอหลินครึ่งหนึ่ง 

"ข้าสาบานต่อฟ้าดิน หากข้ารอดกลับไปได้ ลูกของเราจะต้องเป็นทองแผ่นเดียวกัน หากเจ้าได้ลูกชาย ข้าจะให้ลูกสาวแต่งให้ หากเจ้าได้ลูกสาว...ลูกชายของข้า เว่ยอู๋จี จะต้องรับนางเป็นฮูหยินเอก! นี่คือพันธสัญญาเลือด!" 

หมอหลินรับป้ายหยกครึ่งนั้นไว้ น้ำตาคลอ "ข้า...ข้าได้ลูกสาวจริงๆ ขอรับ เพิ่งตั้งชื่อว่าซูเยว่" 

"ซูเยว่...จันทร์กระจ่าง...ชื่อดี!" แม่ทัพเว่ยหัวเราะทั้งน้ำตา "ดี! งั้นนางคือลูกสะใภ้ตระกูลเว่ย!"