ฝนเริ่มตกลงมาอย่างกะทันหัน พื้นดินลื่นและมืดจนแทบมองไม่เห็นทาง หลินอวี้หอบหนัก แขนซ้ายปวดจนชาแต่ข้างหลังยังมีเสียงฝีเท้าก้าวตามมาไม่หยุด
“ให้ตายสิ…นี่มันหนังแอ็กชันหรือไง!”
เขาแทบอยากร้องไห้ ร่างนี้ทำอาหารเก่งก็จริงแต่กลับสู้คนไม่ได้เลย!
ทันใดนั้นก็มีเงาหนึ่งพุ่งผ่านสายฝนเข้ามาเร็วเกินกว่าสายตาจะมองตามได้ทัน
เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้นรุนแรง
เคร้ง!
หลินอวี้สะดุ้ง ก่อนจะเห็นว่ามีดสั้นในมือทหารกระเด็นตกพื้นแล้วและคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็คือคือเซียวเหยียน
บรรยากาศรอบตัวท่านแม่ทัพใหญ่เย็นเยียบจนน่ากลัว ต่างจากเวลาปกติอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยแรงกดดันจนแม้แต่สายฝนยังเหมือนจะหยุดนิ่ง
“คนของข้า”
เขาพูดช้า ๆ
“ใครอนุญาตให้เจ้าแตะต้อง” น้ำเสียงกดดันมากทำให้ทหารคนนั้นหน้าซีดลงทันที
