“โอ๊ย! นายจะกัดนิ้วทำไม เป็นหมารึไง!”
“หึๆ… ถ้าพี่อยากให้ผมเป็นหมา ผมก็จะเป็นหมาเด็กตัวเล็ก ที่คอยคลอเคลียพี่แบบนี้แหละครับ… จนกว่าพี่จะยอมรับผมไปเลี้ยง”
“เชอะ ประเมินตัวเองน่ารักเกินไปแล้ว อย่างนายไม่มีใครอยากเลี้ยงหรอก เพราะนายมันคือหมาจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์ เจ้าชู้ กระล่อน เลี้ยงไม่เชื่อง… ฉันไม่เลี้ยงให้เปลืองอาหารเม็ดหรอก”
“คุณบัว… ด่าขนาดนี้ เกินไปมั้ยครับ”
“ทำไม จะกัดอีกรึไง”
“เปล่าครับ…ผมกลัวพี่เจ็บไม่กัดหรอก....แต่จะเปลี่ยนไปเป็น.....เลียแข้งเลียขา แล้วก็เลียให้พี่เปียกไปทั้งตัวเลย.....พี่ยินดีมั้ยล่ะครับ”
ลิ้นร้อนของเจ้าหมาจิ้งจอกค่อย ๆ เลียริมฝีปากหนาของตัวเองอย่างเชื่องช้า ความชื้นของน้ำลายเคลือบเงาสะท้อนกับแสงโคมไฟหน้าบาร์ แววตาที่มองตรงมานั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย ราวกับกำลังสะกดจิตให้ปัทม์ยอมรับรักจากเพื่อนของน้องชายอย่างเขา
กายสูงโน้มลงเข้าใกล้เรียวหน้าหวานของราชนิกูลผู้เย่อหยิ่ง… เพียงแค่คุณบัวคนนี้ตอบตกลง เขาก็ยินยอมทำตามทุกกฎระเบียบที่เจ้านายผู้นี้สั่งสอน พร้อมจะปกป้องและซื่อสัตย์กับคนผู้นี้เพียงผู้เดียว
แค่จูบเดียวเท่านั้น… แค่ได้เชยชมบัวดอกงามของ วังชีวานนท์ ที่เพียบพร้อมไร้ที่ติ… หมาจิ้งจอกแสนเจ้าเล่ห์ ก็พร้อมจะกลายเป็นหมาเด็กตัวเล็กให้คุณบัว… ได้ทุกเมื่อ
Guest
