โปรยปราย...
'ภวัต' ยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก เนื่องด้วยเรื่องของธุรกิจ หน้าที่ และเพื่อพยุงบริษัทของตระกูลให้สามารถผ่านพ้นวิกฤตไปได้
ขณะที่ 'พัชรินทร์' ยินดีเป็นภรรยาของเขาด้วยความเต็มใจ ทั้งยังคาดหวังให้ในอนาคต ภวัตจะหันมองผู้หญิงที่รักเขามากขนาดนี้ด้วยหัวใจ
แต่สี่ปีแล้วความหวังริบหรี่ลงเรื่อยมา เธอไม่ดีพอ หรือเพราะหัวใจของอีกฝ่ายเฝ้ารอใครบางคนอยู่กันแน่
แม้แต่สายเลือดแท้ๆ ก็ไม่อาจฉุดรั้งหัวใจของสามี เขายังคงมองภรรยาเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่าที่ไม่มีวันรัก สักวันก็ต้องทิ้ง
“อย่าคิดว่าเศษเนื้อในท้องเธอ จะช่วยให้สักวันพี่ต้องรักผู้หญิงไร้สัจจะ มันไม่มีทางเป็นไปได้ เลิกหวังอะไรลมๆ แล้งๆ เสียที น้ำเพชร”
เขาไม่รักเธอ ถึงขั้นที่เรียกลูกตัวเองว่า ‘เศษเนื้อ’
......
✅กดหัวใจ✅ กดเข้าคลัง✅ คอมเมนต์
เพื่อเป็นแรงผลักดันให้ศิริวรินมีกำลังใจในการเขียนนิยายต่อไปนะคะ 🥰
คำเตือน
นิยายเล่มนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่งคนเดียวเท่านั้น มีการใช้คำหยาบ บรรยายฉากร่วมรัก18+ เนื้อหาบางตอนอาจจะมีบิดเบี้ยวบ้าง นักเขียนไม่มีเจตนาดูหมิ่นหรือเสียดสีเจาะจงอาชีพหรือแม้แต่บุคคลใด ทุกอย่างเป็นเพียงจินตนาการและเพื่อให้ดูสมจริง ฝากใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ
สงวนลิขสิทธิ์ พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ห้ามมิให้ผู้ใดทำการคัดลอก เลียนแบบ หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของงานชิ้นนี้ รวมทั้งการจัดเก็บ สแกน ถ่ายภาพ ถ่ายทอด บันทึก ไม่ว่ารูปแบบหรือวิธีการใดๆ เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์เท่านั้น
Guest
