"กูรักมึงที่สุดนะใบข้าว แต่มึงคือเพื่อน... กูไม่เอาเพื่อนทำเมียหรอกว่ะ"
นั่นคือคำพูดติดปากของ ‘เจตน์’ เพลย์บอยตัวพ่อที่ใช้คำว่า ‘เพื่อนสนิท’ เป็นโซ่ล่ามเธอไว้ในเซฟโซนของเขาเสมอมา
เธอเจ็บจนชิน ยอมอยู่ข้างเขาในฐานะที่พักพิง เป็นคนคอยล้างเช็ดคราบน้ำตาและกลิ่นน้ำหอมของหญิงอื่น... จนกระทั่งค่ำคืนที่ความเมาทำลายกำแพงทุกอย่างลง
"เรื่องเมื่อคืน... ลืมๆ มันไปเถอะนะ กูคิดกับมึงแค่เพื่อนจริงๆ"
คำพูดแสนเห็นแก่ตัวในเช้าวันต่อมากลายเป็นใบมีดกรีดสายป่านเส้นสุดท้ายจนขาดผึง ในเมื่อรักแล้วมันนรกขนาดนี้ ‘ใบข้าว’ คนนี้ขอลาออกจากการเป็นเพื่อนมึง!
แต่พอเธอหันหลังให้ หอบหัวใจพังๆ ไปเริ่มต้นใหม่กับผู้ชายที่เห็นค่า คอยส่งยิ้มหวานและกุมมือคนอื่นที่ไม่ใช่เขา... อดีตเสือร้ายกลับคลั่งเหมือนหมาบ้า หัวใจที่เคยคิดว่าไร้ความรู้สึกถูกไฟรนจนรนราน
"มึงเป็นแค่เพื่อน... อย่าล้ำเส้น"
ประโยคตอกกลับอันแสนเย็นชาจากปากเธอ ทำให้เขาได้รู้ซึ้งว่า การถูกขีดเส้นตายกักขังไว้ในคำว่าเพื่อน... มันทรมานจนแทบกระอักเลือดตายโยนความแมนทิ้งไป แล้วกลายสภาพเป็นไอ้โบ้หมาหวงก้างที่ยอมโดนเมิน ยอมโดนเหยียบย่ำ เพื่อขอร้องให้เธอช่วยลบ 'เส้นตาย' นี้ทิ้งที!
Guest
