"ดาริกาก็แค่ของเล่นแก้แค้น เป็นแค่นางบำเรอขัดดอกที่ฉันเอาไว้แก้เบื่อเท่านั้นแหละ"
คำพูดเยือกเย็นของ ‘กษิดิศ’ ในคืนฝนกระหน่ำ
คือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่เขาเคยสลักไว้ในหัวใจของเธอ
มันช่วยสงเคราะห์ให้เด็กสาวผู้ภักดีคนนี้ตื่นจากฝันร้าย... และตระหนักได้ว่า ‘พี่กันต์’ แสนดีของเธอตายจากไปนานแล้ว
ในเมื่อเธอไม่มีค่า และลูกในท้องเป็นแค่ ‘สายเลือดขยะ’ ที่เขาตราหน้า
เธอก็จะขโมยสิ่งเดียวที่เป็นของเธอ หนีหายไปให้ไกลสุดขอบฟ้า
สี่ปีผ่านไป... วันที่เธอยืนหยัดอย่างสง่างามโดยไม่จำเป็นต้องมีเขา
