กาวใจตัวน้อย

นิยายเรื่อง : กาวใจตัวน้อย (เขียนจบแล้ว) 

ผู้เขียน : เธียรดา 

วาดปก : Maew-waen 

แนวเรื่อง : รักโรแมนติก อบอุ่น ดีต่อใจ ปลอดดราม่า 

พระเอกธงเขียวขจี มีเด็กน่ารัก อ่านง่าย สบายอารมณ์ ปมไม่เครียด 

มีความเป็น slice of life คือเรื่องราวแนวชีวิตประจำวันอันเรียบเรื่อย แต่ก็มีอะไรให้น่าติดตาม 

#ความรักจบลงด้วยดี แต่แถม 'เบบี๋' มาหนึ่งอัตรา! 

----------------------------------- 

เมื่อโชคชะตาพัดพาให้ ‘เขมิกา’ ครีเอทิฟไดเรกเตอร์สาวของบริษัทออร์แกไนเซอร์ชื่อดัง ต้องมาร่วมงานกับแบรนด์รถยนต์ไฟฟ้าน้องใหม่อย่างไครอน คุณแม่ที่ (ไม่) เลี้ยงเดี่ยว เพราะมียายช่วยเลี้ยง จึงได้มาพบกับ ‘คณาภัทร’ ผู้เป็นอดีตสามี ที่เคยบินไปทำงานไกลถึงประเทศจีนอยู่หลายปี ก่อนจะกลับไทยในฐานะผู้บริหารของไครอน 

ถึงทั้งคู่จะจบความสัมพันธ์ที่เคยมีต่อกันด้วยดี แต่ฝ่ายชายยังไม่รู้ตัวว่าแอบทิ้งเบบี๋เอาไว้ให้เธอฟูมฟักจนเข้าสู่วัยกำลังซน 

เขมิกาไม่คิดปิดบัง เธอแค่รอคอยที่จะบอกในเวลาอันเหมาะสม แต่ไม่นึกเลยว่า หลังได้พูดกับเขาเรื่องลูก ชีวิตที่เคยเงียบเหงาจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เพราะคุณพ่อป้ายแดงขยันเข้ามาทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเธอปั่นป่วนเหลือเกิน 

----------------------------------- 

“นี่คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” 

“นี่บ้านผมเอง ผมเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่” ชายหนุ่มผายมือไปทางตัวบ้านราวกับต้องการนำเสนอ 

“เดี๋ยวค่ะ ยังไม่ทันได้ตรวจ...ดีเอ็นเอเลยนะ” 

ก่อนหน้านี้อดีตสามีนัดกับเธอให้ไปเจอกันที่โรงพยาบาลในเย็นวันศุกร์ที่จะถึง เพื่อตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกกับอันดา แต่ผ่านมาเพียงสามวันหลังจากคุยกัน เขากลับย้ายมาอยู่บ้านฝั่งตรงข้ามเสียแล้ว 

เขมิกาไม่เข้าใจว่าเขาจะรีบร้อนไปถึงไหน แถมยังเลือกที่อยู่ใหม่ได้เหมาะเจาะเสียด้วย แต่เป็นเหมาะกับผีน่ะสิ! เพราะในความคิดของเธอ บ้านหลังนี้ไม่ต่างจากบ้านผีสิง บ้านมีตั้งมากมายไม่เลือก เลือกมาอยู่ที่นี่ทำไม หรือว่าเขาเพี้ยนไปแล้ว 

“ตรวจก่อนหรือหลังก็ค่าเท่ากัน ผมใจร้อน อยากอยู่ใกล้ลูกเร็ว ๆ” 

“...” 

“จะได้สนิทกันไว ๆ ไง” เพื่อนบ้านคนใหม่ยิ้มกว้าง ก้มลงสบตากลมโตของยัยหนู “ดีไหมครับอันดา” 

ดีตรงไหน 

เด็กน้อยคิดอยู่ในใจ แต่ไม่ได้ตอบ แกทำปากคว่ำแล้วรีบโผเข้าซุกขาแม่เพื่อเอาตัวรอดทันที 

----------------------------------- 

“ที่คุณถามผมว่าสวยสู้แถวนี้ได้ไหม คงต้องตอบว่าเซี่ยงไฮ้สวยกว่า” 

“ก็เจริญขนาดนั้นนี่นา” 

“ใช่ มันเจริญมาก” 

“คิดถึงที่นั่นไหมคะ” 

“น้อยกว่าที่นี่นะ” 

“...” 

“เพราะเทียบเรื่องความน่าอยู่ ไม่มีที่ไหนดีไปกว่าการได้อยู่ใกล้ ๆ คุณอีกแล้วข้าวตู” 

คณาภัทรใช้มือหนึ่งประคองใบหน้าหวานอย่างทะนุถนอม ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มนิ่มเป็นจังหวะเนิบช้า ตั้งใจซึมซับทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นตรงหน้า 

จุมพิตของเขามีน้ำหนักแผ่วเบา ไม่รุกล้ำจนเกินควร แต่สร้างแรงสะเทือนไปถึงก้อนเนื้อที่เต้นตุบ ๆ อยู่ข้างในอกของเขมิกา ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เลือดลมสูบฉีดจนร้อนวูบวาบไปทั่วสรรพางค์ โดยเฉพาะบริเวณใบหน้าและตำแหน่งที่ถูกเรียวปากของเขาบดเคล้าอย่างอ่อนหวาน ลมหายใจของเธอถึงกับขาดห้วง 

ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนเปิดเปลือยหัวใจไปพร้อมกับตัวเลขบนสัญญาณไฟจราจร ที่นับถอยหลังกระทั่งสิ้นสุดลง 

“ผมยังรักคุณอยู่นะ เผื่อคุณไม่รู้”