เมื่ออดีตหวนคืนกลับมาอีกครั้ง

Ex. 

       “น้ำเมย ช่วยดูที่หลับที่นอนให้กันต์หน่อยนะลูก ฝนตกหนักขนาดนี้ขับรถกลับอันตราย พ่อกับแม่จะขึ้นข้างบนแล้ว” คุณนายเรืองรินกำชับลูกสาวอีกครั้งก่อนจะประคองสามีขึ้นห้อง 

       “วุ่นวาย...” อาทิตยาบ่นอุบอิบในลำคอ แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งมารดาได้ เธอจำใจต้องเดินมาจัดการที่พักให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญ 

       “เดี๋ยวก่อนสิน้ำเมย อย่าพึ่งไป...” แรงบีบที่ข้อมือเล็กทำให้เธอต้องชะงัก กรภพยึดแขนเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบที่จ้องมองมานั้นนิ่งสนิท ไร้แววของคนเมาอย่างที่ควรจะเป็น      “เมาแล้วก็ควรไปนอน อย่าวุ่นวาย... ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ!” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามสะบัดแขนออก     “แต่ผมมีเรื่องจะคุยด้วย และต้องคุยให้รู้เรื่องคืนนี้” น้ำเสียงจริงจังของเขาทำให้อาทิตยาเย็นวาบไปถึงสันหลัง    “แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยด้วย!” เธอผละออกห่างอย่างรังเกียจ ผู้ชายอย่างเขาทำได้ทุกอย่าง ในอดีตเธอเคยพลาดมาแล้วครั้งนี้เธอจะไม่มีทางใจอ่อนกับเขาอีก  

       “ที่ผ่านมาฉันรักคุณจนลืมรักตัวเอง ผลตอบแทนคืออะไร? น้ำตาเช็ดหัวเข่าไงคะคุณกรภพ! ตอนนี้เราเดินกันคนละเส้นทางแล้ว อย่ามาทำให้ชีวิตที่สงบสุขของฉันต้องพังลงอีกเลย ถือซะว่าฉันขอร้อง…”  

       “เรื่องของเราจะจบแบบนี้จริงๆ เหรอ?” เขาขยับเข้าประชิด ดึงร่างเล็กเข้าหาตัวโดยไม่สนว่าใครจะผ่านมาเห็น       “มันจบไปตั้งนานแล้วค่ะ! คุณจะขุดคุ้ยขึ้นมาเพื่ออะไร? สำนึกผิดเหรอ? คนอย่างคุณเนี่ยนะจะสำนึกผิด?” เธอหัวเราะเยาะในโชคชะตา  

       “แฟนที่ดีคือแฟนใหม่ค่ะคุณกรภพ หนังสือเล่มเดิมอ่านกี่รอบจบแบบเดิมเสมอ และฉันก็ไม่อยากกลับไปอ่านตอนจบที่ต้องเจ็บเจียนตายแบบนั้นอีก!”