[นิเย 40] 1 บ้าน 1 หมอ 1 คนแก่

[นิเย 40] 1 บ้าน 1 หมอ 1 คนแก่ 

สวัสดีครับ ใครก็ตามที่ได้อ่านนิเยเรื่องนี้  

ถ้าคุณได้อ่าน ผมคงไม่มีชีวิตอยู่แล้วล่ะครับ  

ย้อนกลับไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน ตอนประมาณ 2026 หลายประเทศประชากรลด แต่รัฐบาลกับเอกชนก็ไม่ได้แก้ปัญหาอะไรจริงจัง ปล่อยให้เป็นสังคมผู้สูงอายุที่ไม่ว่ามองไปทางไหนก็มีแต่คนแก่ แล้วคนในยุคอดีตก็คงคิดว่า มันก็แก่คนแก่ ไม่ได้มีความน่ากลัวอะไร  

แต่ว่าพอมายุค 2226 อะไร ๆ มันก็เลวร้ายขึ้นครับ ทั้งผลจากสงครามโลกครั้งที่ห้า ภาวะโลกโคตรร้อน ไวรัส โรคระบาด พิษเศรษฐกิจ ทุกอย่างที่มันสะสมมาจนกระทั่งคนแทบไม่เกิด แต่ว่าคนแก่น่ะ เต็มไปหมด รัฐบาลก็แบกภาระที่คนแก่ล้นประเทศไม่ไหวอีกต่อไป  

ประธานาธิบดีจึงออกโครงการใหม่  

1 บ้าน 1 หมอ 1 คนแก่  

โลกที่เคยแย่ มันแย่จนไม่รู้จะว่าอย่างไร เด็กที่เกิดมาใหม่ไม่ต้องเกณฑ์ทหาร แต่ต้องเกณฑ์หมอ แทนที่เด็กจะได้ท่อง ABC บวกลบคูณหาร แต่วิชาแรกที่เด็กทุกคนต้องเรียนคือการนวดให้คนแก่ เรียนรู้เรื่องที่จำเป็นต่อการดูแลคนแก่ที่มีความต้องการหลากหลาย  

เมื่อเด็กโตขึ้นมาหน่อย ระบบการศึกษาจะแยกให้เด็กต้องเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง… ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเรียกเส้นทางชีวิตของตัวเองได้ไหม เพราะเส้นทางที่ว่ามันก็คือบุคลากรทางการแพทย์หมด และมันก็ทำให้คนเรารู้จักการแบ่งชนชั้นกันตั้งแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แทนที่จะเคารพว่าทุกคนเป็นคนเท่ากัน  

ชนชั้นสูง หมอ  

ชนชั้นกลาง หมอฟัน พยาบาล เภสัช นักวิทยาศาสตร์สุขภาพ นักเทคนิคการแพทย์ นักกายภาพ นักโภชนาการ  

ชนชั้นล่าง ผู้ดูแล เวรเปล  

ทุกคนจะถูกเกณฑ์มาทำงานดูแลรับใช้คนแก่ตามสายอาชีพ ไม่มีวันหยุดพัก เพราะคนแก่ไม่ชอบรอ แล้วด่านต่อไปที่ทำใจลำบาก คือการต้องเตรียมตัวสำหรับการผลิตประชากรใหม่มาเพื่อรับใช้คนแก่ในอนาคต โดยไม่สนว่าคนยินยอมไหม แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่  

พอคนอายุสิบแปดปี จะถูกรัฐบาลบังคับให้มีลูกกัน ถ้าคนสามารถหาคู่มีลูกเองได้ ก็จะสามารถเลี้ยงลูกเองต่อไป แต่ถ้าคนไม่สามารถหาคู่มีลูกเองได้ ภายในช่วงอายุสิบแปดถึงยี่สิบปี หน่วยงานจะเข้ามาตรวจสุขภาพว่าพร้อมมีลูกหรือไม่ ตรวจเลือด ตรวจฉี่ ตรวจร่างกายละเอียด  

ถ้าเป็นพวกมีโรคติดต่อก็ไม่ต้องมี  

แต่ถ้าไม่มีโรคติดต่อจะถูกบังคับผสมพันธุ์  

ผมเองก็ผ่านการถูกบังคับมาแล้วล่ะ ผมต้องไปทำกับใครก็ไม่รู้ พอเรามีลูกก็แยกย้ายจากกันไป ผมไม่ได้เลี้ยงลูกหรอกครับ รัฐบาลเอาไปเลี้ยง แล้วก็คงล้างสมองเด็กให้โตมาเชื่อฟังรัฐบาลผู้เฒ่า ผมไม่สิทธิ์รู้ด้วยซ้ำว่าลูกผมชื่ออะไร ตอนนี้อยู่ที่ไหน หรือแม้แต่ยังมีชีวิตอยู่ไหม  

แต่ถึงรัฐบาลจะออกระบบนี้ ด้วยสุขภาพที่ย่ำแย่ของคนรุ่นใหม่ จะหาคนที่สามารถมีลูกได้ก็น้อยครับ ส่วนใหญ่ก็เครียดจนสุขภาพพัง สมรรถภาพเสื่อม ถ้าเด็กในท้องพิการ รัฐบาลก็จะทำแท้งทันที ต่อให้เกิดมาแล้วพิการ รัฐบาลก็กำจัดเด็กได้ เพราะกฎหมายคุ้มครองผู้เยาว์ถูกยกเลิก  

รัฐบาลเปิดรับผู้อพยพเข้ามาทำงานในประเทศ แล้วก็ไปบังคับผู้อพยพแบบเดียวกัน ผู้อพยพพยายามหนี แต่ก็น่าเสียดายครับ ที่ไม่มีประเทศไหนเปิดรับ มีแต่ชาวเน็ตประณาม ซึ่ง… ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันมีประโยชน์จริงไหม เพราะว่าไม่ทันไรมันก็มีเรื่องที่น่าตกใจ  

หลายประเทศใช้โครงการเดียวกับเรา  

ประชาชนจะต้องทำงานในระบบไปจนถึงอายุสามสิบปี จึงจะปลดออกมาใช้ชีวิตธรรมดา สามารถทำมาหากินได้ตามใจ แต่สิ่งที่ต้องแบกก็คือ คนแก่ที่รัฐบาลส่งมาให้ ทุกบ้านต้องรับคนแกไปอุปถัมภ์อย่างน้อยบ้านละคน ถ้าบ้านไหนเงินเยอะก็ต้องรับไปหลายคน  

จะยกเว้นก็แต่หมอที่สามารถใช้สิทธิ์ความเป็นหมอไม่ต้องรับอุปการะคนแก่ที่บ้านได้ แต่ก็มีภาระที่หนักพอกันคือหมอต้องรักษาคนแก่ทุกคนฟรี ใม่ได้เงิน แต่ถึงงานรักษาคนไข้จะเหนื่อยยังไง หมอก็มักจะยอมทำต่อไป เพราะมันคงดีกว่าการเอาคนแก่เข้ามาดูแลยี่สิบสี่ชั่วโมง  

เพราะอะไรนะเหรอ?  

กฎหมายคุ้มครองผู้เฒ่าไงล่ะ