พ่ายรัก

สวัสดีค่ะ ไม้เก๋าจู้จี้ นะคะ  

สวัสดีนักอ่านทุกท่านที่เคารพ ไม้เก๋าจู้จี้หายหน้าหายตาจากการเขียนไปเสียนาน เหตุผลหลักคือเรื่องการเรียนปริญญาโท ตอนนี้จบการศึกษาแล้วค่ะ ปีนี้เลยกลับบ้านและมีแพลนจะเขียนนิยายทั้งปี แต่การห่างหายไปนานทำให้คลังศัพท์ที่มีในหัวร่อยหรอ ก่อนหน้านี้อยากเขียนนิยายแนวยุทธภพฝึกมือ จากนั้นจึงค้นพบว่ายากเกินไป 5555 

เพื่อที่จะได้เขียนอย่างต่อเนื่องจนจบและสามารถฝึกฝนการเขียนไปด้วยได้ เลยตัดสินใจกลับมาเซตติ้งปัจจุบันใช้สายตาเทพเจ้าสอดส่องว่ามีเรื่องราวของใครที่สามารถยกขึ้นมาเล่าให้อ่านกันได้บ้าง สุดท้ายจึงมาจบที่ลุงฉินที่ทุกคนเคยรู้จักในเรื่อง พระศุกร์เคียงจันทร์ 

ลุงฉินเดิมทีโผล่มาครั้งแรกเป็นเด็กน้อยเพื่อนร่วมชั้นของเจ้าจันทร์ในตอนพิเศษเรื่อง โยกเยกเอยฯ แต่ตอนนั้นลุงฉินตัวกะเปี๊ยกแนะนำตัวว่า “หยางฉิง” อยากกลับไปแก้อยู่เหมือนกันแต่เอาเถอะ เด็กอาจจะพูดไม่ชัดก็ได้มั้ง (?) ไว้มีเวลาจะย้อนกลับไปแล้วกัน เอาเป็นว่าเราเห็นลุงแกมาตั้งแต่เด็กน้อยจนกระทั่งอายุเกือบเข้าเลขสี่ในเรื่องนี้นี่เอง 

ด้วยเหตุฉะนี้ พ่ายรัก จึงมีโอกาสคลอดออกมาโดยใช้เวลานานหน่อย เพราะต้องสู้กับใจตัวเอง เราถามตัวเองหลายครั้งมากค่ะ หากปราศจากความต้องการที่จะถูกมองเห็น เรายังอยากเขียนอยู่ไหม และคำตอบยังเป็นเช่นเดิม เรายังอยากเขียนมันออกมาอยู่ดี คุณนักเขียนหลายคนคงมีโลกมากมายที่ล่องลอยอยู่ทั้งยามหลับและยามตื่น เราเช่นกัน เราอยากบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโลกเหล่านั้น ให้พวกเขาได้มีชีวิตในที่ใดที่หนึ่ง ผ่านตัวหนังสือที่เรียงร้อย ไม่ว่ามันจะออกมาอย่างไรก็ตาม เราได้ทำเพื่อพวกเขาอย่างถึงที่สุดแล้ว 

ดังนั้น หากปราศจากความต้องการที่จะถูกมองเห็น เรายังปรารถนาที่จะเขียนโลกใบนั้นออกมา ด้วยความรักจากการมองเห็นเรื่องราวของผู้คนและหวังเอาใจช่วยเสมอ 

ปล. 

สารภาพว่าระหว่างเขียนใน Tab ด้านข้าง นักเขียนตั้งชื่อหนึ่งในสี่ว่า ขอพรจากหยางฉิน ขอให้เรื่องราวของลุงและคนรักมีคนรับรู้เป็นสักขีพยานท่วมท้น ถึงแม้คู่นี้จะชอบอยู่เงียบๆ ดังขึ้นมาทีไม่ใช่เสียงระเบิดก็ต้องเป็นเสียงปืนก็ตาม 

เอาเป็นว่า ขอบพระคุณทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้เสมอมา ขอให้เพลิดเพลินไปกับเรื่องราวของ ที่รัก ฌองปีเย และ หยางฉิน ฝากทั้งคู่ด้วยนะคะ  

ไม้เก๋าจู้จี้