สลับชะตารัก...ในจวนแม่ทัพ

“อย่ายั่วข้า”

เสียงทุ้มต่ำดังใกล้ใบหู เจ้าสาวหัวเราะแผ่ว ๆ

“แล้วถ้าข้าจะยั่วอีกเล่า”

คำตอบคือความเงียบแต่เงียบนั้นไม่ใช่การปฏิเสธ มันคือการอดกลั้น นางเลื่อนมือขึ้นคล้องคอเขา ปลายนิ้วจิกเบา ๆ ที่ท้ายทอย ก่อนจะดึงเขาให้โน้มลงมา ริมฝีปากแนบกันอีกครั้งในความมืด จุมพิตครั้งนี้ไม่รีบร้อนแต่ลึกซึ้ง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันไปมา เสียงสะท้อนเบา ๆ ในห้องที่ว่างเปล่า ผ้าปูเตียงยับย่นเมื่อร่างทั้งสองขยับเข้าหากันมากขึ้น เขาพลิกตัวอย่างช้า ๆ ไม่ให้กระแทก กักนางไว้ใต้เงาของตน มือหนึ่งประคองศีรษะ อีกมือกดแนบเอวบางราวกับกลัวว่านางจะหนี แต่เจ้าสาวไม่ได้คิดหนี...นางกลับยกตัวรับเขาอย่างไม่ลังเล

.....แต่....

เมื่อความจริงทุกอย่างปรากฎก็สายไปเสียแล้ว...แต่ฟ้ายังให้โอกาสนางได้กลับมาแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น...และได้...รักกับคนที่ควรรักจริง ๆ